ณ บ้านหลังใหญ่ทางภาคเหนือ "เป่าเป้ย" หญิงชราไทยเชื้อสายจีน เธอได้แต่นอนหายใจอย่างโรยริน เธอนั้นอาศัยอยู่กับลูกบุญธรรม และเหล่าแม่บ้าน เป่าเป้ยเป็เ้าของไร่ชาที่ใหญ่ที่สุดของภาคเหนือ เธอโหมงานอย่างหนักหลังจากที่พ่อแม่เสีย จนมีไร่ชาขนาดใหญ่แต่เมื่อรู้สึกตัวอีกที่เป่าเป้ยก็อายุ35ปีแล้ว เธอตัดสินใจรับเด็กที่สถานสงเคราะห์มาเลี้ยงด้วยกันห้าคน
เป่าเป้ยนั้นเคยอาศัยอยู่กับพ่อและแม่ที่กรุงเทพ จนเมื่อเธอครบครอบ25ปี พ่อแม่พาเธอเดินทางไปกลับบ้านเกิดของแม่ที่ภาคเหนือเพื่อเยี่ยมหลุมศพตายาย แต่ระหว่างขากลับเกิดเหตุไม่คลาดฝัน
'เป่าเป้ยของยาย ได้โปรดอย่าสิ้นหวังกับชีวิตนะลูก' คุณยายได้แต่กอดเธอแบบนั้นซึ่งเธอไม่เข้าใจว่ามันหมายความว่าอย่างไร ก่อนเธอจะสะดุ้งตื่นในโรงพยาบาลแล้วพบว่ารถเก๋งที่พวกเรานั่งกันมาได้พลิกคว่ำ เหตุเพราะหลับใน งานศพที่ถูกจัดขึ้นหลังจากเธอออกจากโรงพยาบาล เธอเดินเข้าบ้านที่เคยมีพ่อแม่เป็เพียงความสุขเดียวของเธอเหลือเพียงความว่างเปล่า มันทำให้เธอตัดสินใจขายบ้านที่กรุงเทพ เพื่อที่จะมาอยู่ที่บ้านตากับยายทางภาคเหนือแทน
หลังจากที่เป่าเป้ยรับเลี้ยงเด็กมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันก็ทำให้เธอมีความสุขอย่างมาก ในทุกๆวันเธอจะพาเด็กไปส่งที่โรงเรียนและจะจะกลับมาทำงานที่ไร่ แต่เมื่อเวลาผ่านไปห้าปี เธอเริ่มที่จะฝันเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่เดินจับมือกับเด็กตัวเล็กๆที่อาศัยอยู่กระทอมเล็กๆ เธอจะเห็นชีวิตประจำวันของเขาในแต่ละวันแต่เมื่อเขาหันหน้ามามองที่เธอ เธอจะเป็ฝ่ายสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากฝันทุกที่ ตอนแรกเธอคิดว่าเธอมีปัญหาทางจิต เธอเลยเลือกจะไปพบแพทย์แต่ก็ไม่มีอาการทางจิตใดๆเลย
เป่าเป้ยเลือกจะใช้ชีวิตกับลูกๆของเธอในทุกๆวันเหมือนเดิมทุกอย่างใช้ความรักความดูแลเอาใจใส่ แต่ในทุกๆคืนเธอก็จะฝันเห็นเขาและเด็กคนนั้นซ้ำไปซ้ำมา ชีวิตของพวกเขาที่ผ่านไปในแต่ละวันช่างลำบากจนเธออดสงสารไม่ได้แต่เมื่อใดที่พวกเขาหันมาเห็นเธอ เธอก็จะสะดุ้งตื่นเป็แบบนี้ทุกครั้ง
เป่าเป้ยคิดว่าตัวเองจะได้ทะลุมิติเหมือนนิยายที่ลูกสาวคนโตของเธออ่าน เธอถึงคันทำพินัยกรรมและประกันชีวิตต่างๆไว้มากมาย แต่สุดท้ายเมื่อเวลาผ่านไปหลายปีถึงเธอจะยังฝันเห็นพวกเขาแต่เธออก็ไม่มีวีแววว่าจะทะลุมิติอะไรเลย เธอยังคงทำงานในไร่ชา และดูแลลูกๆของเธอจนเวลาได้ผ่านหลายสิบปีลูกๆของเธอนั้นมีหลานให้เธอมากมายหลายคนจนตอนนี้เธอได้กลายเป็ยายชราที่นอนติดเตียง เธอคิดว่าตอนนี้เธอคงไม่มีอะไรให้ห่วงอีกแล้ว
"แม่อดทนหน่อยนะน้องเล็กกำลังบินกลับมาหาแม่แล้ว" ลูกสาวคนโตของเป่าเป้ยนั้นพยายามเรียกแม่ของเธอให้ลืมตาเพื่อจะรอน้องคนเล็กกลับมาดูใจแม่ครั้งสุดท้าย
"แม่ไม่ไหวแล้วลูก แม่ฝากหนูดูแลน้องๆ และไร่ของเราด้วยนะลูก ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นห้ามทิ้งน้องๆนะลูก แม่รักพวกหนูนะ" เธอพยายามที่จะยกมือเพื่อลูบหัวลูกให้ครบทุกคน แต่มันชั่งลำบากกับหญิงชราอย่างเธอ เธอพยายามคิดถึงทุกสิ่งที่ผ่านมาตลอดชีวิตนี้ คิดถึงความสุขที่มีมาตลอด เธอหลับตาลงอีกครั้ง ครั้งสุดท้ายเธอก็ยังเห็นเขาและเด็กคนนั้นใจความทรงจำ แม้เธอจะฝันเห็นมาเป็เวลานานแค่ไหนแต่เธอก็ไม่เคยได้คำตอบเลยว่าทั้งเขาและเด็กคนนั้นคือใคร
เป่าเป้ยหลับตาลงช้าๆพร้อมกลับลมหายใจและเสียงร้องไห้ของลูกๆหลานๆที่ยืนอยู่เต็มห้องนอน เป่าเป้ยได้เสียชีวิตด้วยโรคชราในวัย 71ปี ลูกๆทั้งหมดทุกคนได้ไว้อาลัย และทำบ้านแก้วให้กับเป่าเป้ย หรือนางอัจฉรา ชัยทองสุข เ้าของไร่ชาเพียงขวัญ แม่ของพวกตลอดไป
3K
