เย็นวันนั้น
ก๊อกๆๆ
“รินลูก เรียบร้อยดีไหม”
แกร๊กก
“เรียบร้อยแล้วคะป้า”
“ไปกินข้าวกัน ลุงรออยู่”
“คะ”
ทั้งสองป้าหลานเดินลงมาจากบ้านชั้นสอง บ้านนี้จริงๆ เป็บ้านของลุงเขยมันใหญ่มากๆ เขารวยมากเห็นแม่เล่าว่าเขาเป็เ้าของธุระกิจอะไรสักอย่างเมื่อลงมาถึงห้องทานอาหารก็มีของกินวางเต็นโต๊ะไปหมด มาลุงเขยนั้งหัวโต๊ะในชุดสะบายๆ กางเกงขาสั้นเสื้อกล้ามสีขาวบาง มันทำให้รินมองจนเผลอใจลอยอีกครั้งส่วนไอ้ลุงเขยตัวดีมันก็ตั้งใจใส่เสื้อผ้าแบบนี้มาให้หลานเมียนั้งมองแต่ก็ทำหน้านิ่งขึมเพราะมีเมียนั้งร่มโต๊ะข่าวด้วย
“ริน ทานเลยลูก ไม่ต้องเกรงใจ”
“อันนี้อร่อยนะ ลุงตักให้”
“ขอบคุณคะ ลุงเขย”
“กินเยอะๆ”
เพ่งงงงงง
“อุ้ยย เดี่ยวริน เก็บให้คะ ลุงเขยเอาช้อนใหม่เลยนะคะ”
“ขอบใจ”
ไอ้ลุงเขยทำเนียนตักกับข้าวให้หลานของเมียแล้วแกล้งเผลอทำช้อนหลุดเมียลงใต้โต๊ะหลานแสนดีของเมียเห็นแบบนั้นก็ก้มลงใต้โต๊ะไปเก็บช้อนขึ้นมาแต่สายตาสาวน้อยดันมองไปกางขาผู้เป็ลุงเขยตอนนี้ดันมีัตัวใหญ่โผล่ออกมาตั้งกางอากาศด้านข้างขากางเกง แถมมันยังแกร่งไปมา ที่ใไปกว่านั้น เม็ดมุกรอบๆ ตัวัั์มันช่างเยอะสะเหลือเกิน เธอรีบเก็บช้อนแล้วเงยหน้าขึ้นมานั้งกินข้าวต่อด้วยอาการหน้าแดง