ความเงียบภายในหอศิลาดำร้างกดดันหนักหน่วงเสียยิ่งกว่าสุสานโบราณ เฟิงอี้ซ่อนกายอยู่หลังเสาหินใหญ่ที่ผุกร่อน กอดเสี่ยวหู่ไว้แนบอกจนรู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวของเ้าตัวเล็ก ประสาทััทั้งหมดตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าที่พยายามย่ำเบาราวกับกลัวจะปลุกิญญาร้าย... กลับกรีดลึกลงกลางโสตประสาทของเขาอย่างชัดเจนและเย้ยหยัน เงาร่างทะมึนทั้งห้าในชุดดำทะมึนเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบราวกับภูตผีไร้สำเนียง กระจายกำลังค้นหาอย่างเป็ระบบ กลิ่นอายสังหารอันเย็นเยียบแผ่ออกมาจางๆ แต่กัดกินเข้าถึงจิติญญา
‘ห้าคน... ระดับพลังไม่ธรรมดา อย่างน้อยก็เหนือกว่าพวกจ้าวฝานลิบลับ... เป้าหมายคือจับตายสินะ ช่างให้เกียรติข้าดีเหลือเกิน’ เฟิงอี้ประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็วและเ็าในใจ ‘ซ่อนต่อไปก็ไม่ต่างอะไรกับรอความตาย... ในเมื่อไร้ทางถอย ก็ต้องเป็ฝ่ายรุก!’
ความคิดอันเฉียบขาดนั้นเกิดขึ้นพร้อมกับที่ชายชุดดำคนหนึ่งเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เสาหินที่เขาซ่อนตัวอยู่มากที่สุด! มันกำลังจะอ้อมมาทางด้านหลัง! วาระสุดท้ายใกล้เข้ามา!
วินาทีนั้นเอง! แววตาอันสงบนิ่งของเฟิงอี้พลันเปลี่ยนเป็เ็าและเด็ดเดี่ยวราวกับน้ำแข็งขั้วโลก! ‘โลกไม่เคยเมตตาข้า แล้วใยข้าต้องเมตตาพวกมัน?’ ความคิดอันเยียบเย็นและเฉียบคมราวกับคมกระบี่ที่หลับใหล แวบผ่านเข้ามาในห้วงจิต!
ฟุ่บ!
ร่างของเฟิงอี้ทะยานออกจากเงามืดราวกับพยัคฆ์ร้ายที่ซุ่มรอจังหวะมานาน! ไม่ใช่การหลบหนี แต่เป็การ พุ่งเข้าสังหาร อย่างไม่ลังเล!
"!!!" ชายชุดดำคนนั้นใสุดขีด! สัญชาตญาณร้องเตือนภัยดังลั่น! มันรีบตวัดมีดสั้นในมือเข้าใส่ตามสัญชาตญาณดิบ!
แต่เฟิงอี้เร็วกว่าเสี้ยววินาที! เขาบิดตัวหลบคมมีดที่พุ่งเข้ามาในองศาที่เป็ไปไม่ได้! ร่างกายพลันพร่าเลือนไปชั่วขณะราวกับภาพซ้อนที่เกิดจากความเร็วสูงสุด!
พร้อมกันนั้น! มือขวาของเขาที่กำ ก้อนหินแหลมคม ซึ่งคว้าติดมือมาจากพื้นไว้แน่น ก็พุ่งแทงสวนเข้าไปราวกับเขี้ยวอสรพิษ! ในเสี้ยววินาทีที่แทงออกไป ก้อนหินธรรมดาๆ นั้นพลันเปล่ง แสงสีเงินจางๆ วาบขึ้นมาอย่างน่าประหลาด! ห่อหุ้มด้วย ไอสังหารเย็นเยียบ ที่มองเห็นได้เป็เงาบางเบา!
เป้าหมายคือ... ลำคอ! จุดตายที่ไม่ได้รับการป้องกัน!
ฉึ่ก!
เสียงทะลวงผ่านเนื้อหนังและกระดูกดังขึ้นอย่างน่าสยดสยอง! เย็นเยียบและเฉียบขาด! ก้อนหินอาบพลังลึกลับแทงทะลุผ่านลำคอของชายชุดดำเข้าไปอย่างแม่นยำ! เืสดๆ สาดกระเซ็น! หยาดโลหิตอุ่นๆ บางหยดกระเซ็นมาโดนใบหน้าของเฟิงอี้!
"อั่ก...!" ชายชุดดำเบิกตากว้าง! ดวงตาสะท้อนความตกตะลึง ไม่อยากเชื่อ และความเ็ปเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนที่แสงสว่างแห่งชีวิตจะดับวูบลง! ร่างของมันแข็งทื่อ ล้มฟุบลง สิ้นใจคาที่ทันที!
"อาซาน!"
"มัน... มันฆ่าอาซาน! ไอ้เดรัจฉาน! จัดการมัน!"
เสียงะโด้วยความตกตะลึงและโกรธแค้นดังขึ้นพร้อมกัน! ชายชุดดำอีกสี่คนที่เหลือหันมาเห็นเหตุการณ์พอดี! พวกมันไม่คิดไม่ฝันว่าเป้าหมายที่ดูอ่อนแอจะกล้าลงมือสังหารอย่างโเี้ถึงเพียงนี้! พวกมันพุ่งเข้าใส่เฟิงอี้พร้อมกันทันทีราวกับหมาป่าบ้าคลั่ง! อาวุธในมือสาดใส่ราวกับพายุคลั่ง! คลื่นพลังปราณที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่าพุ่งเข้าใส่จากทุกทิศทาง!
เฟิงอี้รีบถอยหลังทันที! สองเท้าเหยียบย่างบนพื้นหินที่แตกร้าวด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ! ร่างกายของเขาดูเหมือนจะ ลื่นไหลดุจสายน้ำในความมืด หลบหลีกคมดาบและพลังปราณที่ถาโถมเข้ามาได้อย่างหวุดหวิด! เขาก้มลงหยิบ มีดสั้น ของศัตรูที่เพิ่งสังหารขึ้นมาถือไว้ในมือซ้าย! ทันทีที่ปลายนิ้วัั! ด้ามมีดสั้นพลัน สั่นสะท้าน เล็กน้อย และเปล่งแสงสีเงินจางๆ ออกมาอย่างแ่เบา! ราวกับมันกำลังตอบรับกับจิติญญาหรือพลังบางอย่างในตัวเขา!
เขาใช้ซากปรักหักพังและเสาหินที่ผุพังเป็ที่กำบัง! เคลื่อนไหวไปมาราวกับภูตพรายในเงามืด! ตอบโต้ด้วยมีดสั้นในมือ!
เคร้ง! เคร้ง! ฉัวะ!
ทุกครั้งที่เขาตวัดมีดสั้นออกไป! จะเกิด ประกายแสงกระบี่สีเงิน อันคมกล้า วาบขึ้นชั่วพริบตา! เสียงปะทะดังราวกับเหล็กกล้าชั้นดีกระทบกัน! แม้เขาจะเสียเปรียบด้านพลังปราณอย่างมหาศาล! แต่ท่วงท่า สัญชาตญาณ และความเข้าใจในจังหวะการต่อสู้ของเขานั้นกลับเหนือล้ำกว่าอย่างน่าเหลือเชื่อ! ทุกการโจมตีมุ่งไปยังจุดตายหรือจุดอ่อน! แม่นยำและเฉียบขาด! สร้างความปั่นป่วนและความหวาดหวั่นให้กับศัตรูที่เคยลำพองใจ!
าแเริ่มปรากฏบนร่างของเขา! คมดาบเฉือนผ่านแขนจนเห็นกระดูก! มีดบินกรีดสีข้างจนเืซึม! แต่... าแเ่าั้กลับ สมานตัวอย่างรวดเร็วผิดปกติ! เนื้อหนังเชื่อมติดกันใหม่ในชั่วอึดใจ! มีไอสีขาวจางๆ ลอยขึ้นจากาแที่หายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น! สร้างความตกตะลึงและหวาดผวาให้กับศัตรูเป็อย่างยิ่ง!
"ไอ้เด็กนี่มันตัวประหลาดอะไรกันแน่! ิัมันทำด้วยเหล็กรึไง! หรือมันฆ่าไม่ตาย?!" ชายชุดดำคนหนึ่งร้องออกมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา! ความได้เปรียบเื่จำนวนคนเริ่มไม่ช่วยอะไร!
ขณะที่การต่อสู้กำลังชุลมุนวุ่นวาย!
แง๊วววว!!!
เสี่ยวหู่ที่ซุกตัวอยู่นาน พลันส่งเสียงร้องคำรามอันแหลมสูงออกมา! ดวงตาสีฟ้าใสของมัน ส่องประกายลึกล้ำ ราวกับห้วงอเวจี! ร่างสีขาวเล็กๆ พุ่งทะยานออกจากอกเสื้อเฟิงอี้ราวกับสายฟ้าสีขาว! มันกระโจนเข้าใส่ชายชุดดำคนหนึ่งที่กำลังจะลอบโจมตีเฟิงอี้จากด้านหลัง! กรงเล็บเล็กๆ ที่ดูไร้พิษสง พลันปรากฏ เงาแสงสีฟ้าคมกริบ ขึ้นมาชั่วพริบตา! ตวัดเข้าใส่ลำคอของศัตรูอย่างรวดเร็ว!
ฉัวะ!
แม้พลังจะยังอ่อนด้อย ทำให้สร้างาแได้เพียงตื้นๆ ไม่ถึงกับคอขาด! แต่ความเ็ปและความใจากการถูก "แมว" โจมตี ก็ทำให้ชายชุดดำคนนั้นเสียสมาธิและชะงักไปชั่วครู่!
โอกาสทอง! เฟิงอี้ไม่พลาดแม้แต่เสี้ยววินาที! ร่างเขา พร่าเลือน หายไปจากจุดเดิม! ปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของศัตรูผู้นั้นราวกับภูตผี!
มีดสั้นในมือซ้ายที่ เปล่งแสงสีเงินจางๆ แทงทะลุผ่านแผ่นหลัง! ตรงตำแหน่งหัวใจอย่างแม่นยำ!
ฉึก!
"อึ่ก!" ร่างที่สองร่วงลงสู่พื้น สิ้นใจโดยไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ!
บัดนี้เหลือศัตรูเพียงสองคน! หัวหน้ากลุ่มและลูกน้องอีกคน!
"บัดซบ! ไอ้แมวปีศาจ!" หัวหน้ากลุ่มเดือดดาลถึงขีดสุด! ความสูญเสียติดๆ กันทำให้มันแทบคลั่ง! มันตวัดดาบยาวในมือ หมายจะสังหารเสี่ยวหู่ที่น่ารำคาญนี่ก่อนเป็อันดับแรก!
แต่เฟิงอี้เร็วกว่า! เขากระทืบเท้าลงบนพื้นหิน! พื้นศิลาใต้เท้าแตกร้าวเป็ใยแมงมุม! ร่างพุ่งเข้าใส่ลูกน้องที่เหลือราวกับดาวตกจากฟากฟ้า! มีดสั้นในมือขวาแทงออกไปราวกับเงาอสรพิษที่หลุดจากขุมนรก! อากาศรอบคมมีด บิดเบี้ยว เล็กน้อยด้วยพลังปราณลึกลับ!
เคร้ง! ฉึก!
ลูกน้องคนนั้นพยายามยกกระบี่ขึ้นป้องกันอย่างสุดกำลัง! แต่ก็ไม่อาจต้านทานความเร็วและความรุนแรงอันน่าสะพรึงกลัวนั้นได้! กระบี่ถูกปัดออกอย่างง่ายดาย! คมมีดสั้นฝังลึกเข้าที่หน้าอก! มันเบิกตากว้าง จ้องมองใบหน้าอันเ็าของเฟิงอี้เป็ภาพสุดท้าย! ก่อนจะล้มลงเป็ศพที่สาม!
บัดนี้... เหลือเพียงหัวหน้ากลุ่มคนเดียวเท่านั้น! มันยืนเผชิญหน้ากับเฟิงอี้และเสี่ยวหู่ที่กลับมายืนเคียงข้างกัน! เหงื่อกาฬไหลท่วมร่าง! ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวระคนโกรธแค้น! มันไม่เข้าใจ! เด็กหนุ่มตรงหน้ากับแมวประหลาดนี่มันเป็ตัวอะไรกันแน่?! ปีศาจ? หรืออสูรร้ายจำแลงกายมา?!
"แก... แกเป็ใครกันแน่?!" มันะโถามเสียงสั่นเครือ สูญเสียความมั่นใจไปจนหมดสิ้น!
เฟิงอี้ไม่ตอบ! ดวงตาของเขาเ็าไร้ระลอกคลื่นความรู้สึก! โลหิตของศัตรูเปรอะเปื้อนเต็มร่าง! มีดสั้นในมือยังคงเปล่งแสงสีเงินจางๆ ราวกับกระหายเื! เขากำลังจะก้าวเข้าไปปิดฉากการต่อสู้อันน่าสะอิดสะเอียนนี้!
แต่แล้ว! เขาก็พลันชะงักงัน! สัญชาตญาณส่วนลึกร้องเตือนภัยอย่างรุนแรงที่สุด! รุนแรงกว่าตอนที่หัวหน้าหอโอสถปรากฏตัวเสียอีก! กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่แท้จริง! บางสิ่งที่ทรงพลังและอันตรายเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ กำลังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว! จากภายนอกหอคอย!
‘ต้องไปเดี๋ยวนี้!’ เขาตัดสินใจในเสี้ยววินาที! ไม่คิดจะสู้กับหัวหน้ากลุ่มที่เหลือซึ่งบัดนี้กลายเป็เพียงสุนัขจนตรอกอีกต่อไปแล้ว! มีบางสิ่งที่น่ากลัวกว่ากำลังรออยู่!
"เสี่ยวหู่! มานี่!" เขาร้องเรียกเสียงเฉียบขาด!
เสี่ยวหู่เข้าใจทันที! มันรีบวิ่งกลับมาหาเขาอย่างรวดเร็ว!
เฟิงอี้ไม่รอช้าแม้แต่น้อย! อุ้มเสี่ยวหู่ขึ้นมา! แล้วหันหลังวิ่งออกจากหอศิลาดำร้างนั้นทันที! ทิ้งหัวหน้ากลุ่มที่ยังยืนตัวสั่นงันงกอยู่เื้ัให้เผชิญหน้ากับชะตากรรมของตนเอง!
เขาวิ่งลึกเข้าไปในป่าทึบอีกครั้ง... ความรู้สึกสงบอันแปลกประหลาดที่ได้จากการสังหารยังคงครอบงำจิตใจส่วนหนึ่ง... แต่ครั้งนี้... เขารู้สึกถึง ความอ่อนเพลียที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าปกติ แทรกซึมเข้ามาในทุกอณูของร่างกายหลังจากพลังฟื้นฟูทำงานอย่างหนักหน่วงเพื่อสมานาแ... มันเป็ความรู้สึกเหมือน บางสิ่งในตัว... กำลังร่อยหรอลงไป... ความรู้สึกที่เขาไม่เคยเป็มาก่อน... หรือนี่คือ... "ราคา" ที่ต้องจ่าย?
*** จบตอนที่ 6 ***