ใต้ร่มคันเดียวกัน

ฝนตกวันนั้น เธอทำกล่องข้าวหล่น

เขาเก็บให้ พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของใครบางคนไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

เสียงฝนซัดกระจกหน้าต่างห้องออฟฟิศเบา ๆ กลิ่นกาแฟลอยฟุ้งในเวลา พักเที่ยง ณ ชั้น 18 ของบริษัทแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ

"อ้าว กล่องข้าวหล่นเหรอครับคุณแว่น?”

เสียงทักด้วยน้ำเสียงกวน ๆ ดังขึ้นก่อนที่หญิงสาวเ๽้าของกล่องข้าวจะเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงนั้น

"ขอบคุณค่ะ..."

เสียงเธอเบาเหมือนสายฝนตอนต้นฤดู เธอก้มหน้ารับกล่องข้าวจากมือของ เขา - ผู้ชายที่ใคร ๆ ในแผนกเรียกว่า

“พี่พีท ตัวป่วนประจำออฟฟิศ”

เขายิ้ม ไม่พูดอะไรต่อ เหมือนแค่ผ่านมาแหย่นิด ๆ แล้วจากไปตามสไตล์ของเขา

แต่สำหรับ “ปลายฝน”

หญิงสาวแว่นเรียบร้อยจากแผนกบัญชีที่ชีวิตวนลูปอยู่กับตัวเลข เธอจำได้แม่นว่ากล่องข้าวของเธอหล่นเพราะเธอสะดุดสายตาของเขา

เธอไม่รู้ว่าอะไรทำให้คนแบบเขามายืนตรงหน้าเธอ เธอไม่รู้ว่าอะไรในใจเธอเริ่มสั่น แต่เธอรู้ว่า...เธออยากให้วันฝนตกวันนี้ นานขึ้นอีกนิด