นานเป็ปีแล้วที่หมอกไม่ได้ดื่มกับลุงเพื่อนบ้านคนนี้ ทั้งๆที่ชายฉกรรจ์มีร่างกายกำยำล่ำหนา แต่ลุงั์กลับเป็คนคออ่อนยิ่งกว่าเด็กเมื่อวานซืนหลายเท่า ทุกครั้งที่เขาเริ่มเมา ใบหน้าดุดันจะแดงก่ำและมีแววตาเปลี่ยนไป จากที่เคยร้องเพลงโวยวาย ปฏิกิริยาจะนิ่งขึ้นเหมือนกับพยายามควบคุมอีกตัวตนของตัวเอง
หมอกมองใบหน้าขาวพ่องในกระจก เขาแต่งตัวหล่อเหลาและพรมน้ำหอมฟุ้งไปทั่วร่าง รอยยิ้มหนุ่มวัยกลัดมันยกขึ้นมุมปาก หัวใจข้างซ้ายเต้นระทึกจากความตื่นเต้น บนโต๊ะเครื่องแป้งมีซองถุงอนามัยไซส์ตัวเอง จากนั้นก็มีเจลหล่อลื่นขวดเล็กขนาดพกพา
“นอนก่อนเลยนะครับ คืนนี้ผมน่าจะดื่มกับลุงั์ถึงเช้า”
หมอกบอกพ่อแม่ ซึ่งทั้งสองก็ไม่ได้ทักท้วงอะไรมาก ลูกชายโตเป็หนุ่มใกล้จะเรียนจบ และ่เวลานี้ก็เป็่ปิดเทอมที่วัยรุ่นหลายคน้าพักผ่อน หมอกเดินเข้าไปในรั้วบ้านลุงษ์่เวลาสามทุ่ม ซึ่งเ้าของบ้านก็พึ่งจะมาถึงได้ไม่นานนี้เอง
“มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ” ใบหน้าหล่อเหลาทักทาย สายตาจ้องมองร่างกำยำเปียกเหงื่อในเสื้อกล้ามที่พวกนักกีฬาเพาะกายชอบใส่อวดหุ่นกัน
“แต่งตัวหล่อเชียว”
“หล่อสู้ลุงั์ไม่ได้หรอกครับ”
“ฮ่าๆๆ เดี๋ยวนี้ปากหวานขึ้นด้วยนะ สมัยก่อนไม่พูดจาแบบนี้เลย”
“คนเราก็ต้องมีพัฒนาการไม่ใช่หรอครับ”
“ก็จริง มาสิลุงเตรียมแก้วไว้แล้ว”
ภายในห้องรับแขกมีโซฟายาวตัวเดิมที่เด็กหนุ่มเคยเมาหลับ บนโต๊ะเล็กๆตรงหน้ามีลังเบียร์หนึ่งลังพร้อมน้ำแข็งและของกินเล่น ทีวีจอใหญ่ฉายการแข่งขันฟุตบอลอย่างดุเดือด แม้ทั้งสองจะสนิทสนมกันมานาน แต่เื่ทีมฟุตบอลก็ไม่เคยลงรอยกันสักที ตอนนี้ทีมที่ลุงั์เชียร์กับทีมที่หมอกชอบกำลังแข่งขันเข้ารอบชิง นั่นจึงทำให้ชายสองคนสนุกสนานไปกับเครื่องดื่มมากกว่าเดิม
.
.
.
เบียร์หมดไปครึ่งลังและการถ่ายทอดสดฟุตบอลก็มาถึง่พักครึ่ง ตอนนี้ชายทั้งสองคนพึ่งดื่มไปคนละสามขวด หากเป็เมื่อก่อนหมอกคงนั่งสัปหงกหัว แต่ครั้งนี้เขาเป็หนุ่มขึ้นเยอะ ประสบการณ์หลายๆอย่างถูกสะสมตามวัย แต่ชายที่มีอายุเพิ่มขึ้นกลับหน้าแดงฉาน ดวงตาของลุงั์เริ่มปรือหวาน แต่ยังคงยกเบียร์กระดกเข้าปากเรื่อยๆ
“วันนี้ทีมผมต้องชนะแน่ๆ” หมอกพูดข่มขู่
“ถุย! เอาไรมาชนะ กากขนาดนี้ ลุงบอกให้เปลี่ยนมาเชียร์ทีมลุงก็ไม่ยอมฟัง”
“อย่าประมาทสิครับ คนเราก็มีพัฒนาการกันได้”
“ฮ่าๆๆ พัฒนาการอะไร กากยังไงก็คือกาก”
เมื่อแก้วเบียร์เ้าของบ้านหมด เด็กหนุ่มหน้ามนมักจะเติมให้เต็มตลอด ลุงั์ดูมีความสุขมากที่คืนนี้เขาไม่ต้องนอนเหงาเหมือนหลายๆคืนที่ผ่านมา ชายร่างใหญ่ไม่สังเกตเลยว่าลูกชายเพื่อนบ้านเอาแต่เติมเบียร์ให้เขาโดยแทบจะไม่ดื่มแก้วตัวเอง ลุงั์กินเบียร์หมดคนเดียวอีกสามขวด ตอนนี้ลิ้นของชายวัยกลางคนเริ่มพันกัน เสียงหัวเราะที่เคยดังลั่นเริ่มเงียบลง
“ลุงั์ไม่เป็อะไรใช่มั้ยครับ” หมอกหันไปถามเสียงเบา
“ตอนนี้ลุงดีขึ้นแล้ว ขอบใจที่ถามนะ”
“ผมเป็ห่วงลุงนะครับ”
“หึหึ คนอย่างลุงไม่มีอะไรให้น่าเป็ห่วงหรอก เอ้า! ดื่มสิ สัญญาแล้วนะว่าคืนนี้จะอยู่กับลุงถึงเช้า”
“สัญญาครับ คืนนี้ผมจะทำให้ลุงมีความสุขเอง”
หมอกพึมพำเบาๆ ซึ่งประโยคเมื่อสักครู่เ้าของบ้านก็ไม่ได้ยินแต่อย่างใด
ทั้งสองนั่งเชียร์บอลครึ่งหลังต่อ ร่างกายค่อยๆขยับเข้าใกล้กันทีละนิด ขาทั้งสองคนเบียดเสียดบางจังหวะ ขนหน้าแข้งถูไถกันไปมาจนลุงั์เริ่มหายใจหอบ หมอกมักจะถึงเนื้อถึงตัวชายวัยกลางคนทุกครั้งเมื่อสบโอกาส มือเด็กหนุ่มมักจะเอื้อมเข้าไปัักล้ามพลางกับบีบเค้น บางทีก็โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ลำคอของชายฉกรรจ์อย่างไม่มีเหตุผล ลุงั์เริ่มมีท่าทางร้อนรน เบียร์ทั้งลังเหมือนจะอยู่ในกระเพาะของนักเพาะกายแต่เพียงผู้เดียว
“เมาหรือยังครับ” เด็กหนุ่มหันไปถาม มือหนาเอื้อมขึ้นไปลูบแก้มแดงก่ำของชายวัยพ่อด้วยรอยยิ้มเป็ห่วง
“ม…เมาที่ไหน เราต่างหากที่เมา”
“จริงครับ ตอนนี้ผมเริ่มมึนๆยังไงก็ไม่รู้”
“ง่วงแล้วหรอ”
“นิดหน่อยครับ แต่ยังไหว…ถ้าผมเผลอหลับไป ลุงั์ไม่ต้องปลุกนะครับ”
“อ…อืม ถ้างั้น…ลุงขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ ร้อนมาก” ลุงั์บอก เม็ดเหงื่อของเขาไหลท่วมตัวจนเสื้อกล้ามเปียกแฉะ
“เดินไหวใช่มั้ยครับ ให้ผม…ช่วยมั้ย”
“ว…ไหวสิวะ จะดูถูกลุงไปถึงเมื่อไหร่”
“รีบๆนะครับ เดี๋ยวผมดื่มรอ”
“โอเค”
1K
