“ข้าหายดีแล้ว จะกินยาอีกทำไมเ้าคะ”
หว่านชิงเยว่บ่นพึมพำไม่หยุด หลายวันมานี้นางกินยาจนจะกลายเป็ถังยาเคลื่อนที่ไปแล้ว จะกินอะไรเข้าไปก็ได้แต่กลิ่นยาแล้วยายุคนี้ช่างเกินคำบรรยายและทำให้จิตนาการไปไกลมากกว่าถ้วยยาข้นเหมือนยางมะตอยในนั้นใส่อะไรไปบ้าง
ตอนนี้แทบอยากจะลุกวิ่ง ซิตอัพให้คุณหมอเฟยหลงได้เห็นว่านางแข็งแรงมากแค่ไหน นึกไม่ถึงว่าตัวเองจะนอนป่วยหลายวันขนาดนี้ ตอนอ้วนปีนึงแทบจะไม่ป่วยเลย ถึกมากแต่พอมาร่างนี้สงสัยอ่อนแอเกิน ขี่ม้าแค่นี้นอนป่วยไปเจ็ดแปดวัน
พยายามใช้จริตมารยาที่หามาได้อ้อนวอนขอร้องิเฟยหลงเขาก็ยังไม่หลงกล นึกไม่ถึงคนขี้เล่นอย่างิเฟยหลงที่เคยรู้จักเวลาเข้าโหมดคุณหมอจะโหดขนาดนี้
“กินก็ได้เ้าคะไม่เห็นต้องทำตาดุใส่ข้าอย่างนั้นเลย”
“หึ หึ พี่ทำตาดุใส่เ้าที่ไหนดูให้ดีสิ เ้าแมวน้อยจอมดื้อ”
ิเฟนหลงอดขำท่าทางของนางไม่ได้เขาไม่เคยเห็นคนป่วยที่ไหนกินยายากแบบนางมาก่อน เมื่อสองสามวันก่อนให้ทำอะไรก็ทำ แต่พอเริ่มจะดีขึ้นมานิดเดียวแมวน้อยของเขาก็หาทางหลีกเร้นทุกทาง ทั้งเปลี่ยนเื่คุย ทั้งหิว ทั้งง่วง สารพัดวิธีจะหามา
แต่ที่ทำใจแข็งยากที่สุดก็ตอนที่นางทำเป็มาอ้อนดึงชายเสื้อของเขา เกาะแขนแนบหน้า เอาหน้าผากโขกต้นแขนของเขาเบาๆ ตอนเขากำลังจะป้อนยาให้นางเช่นในวันนี้ หากเขาไม่ทำท่าขึงขังเอาไว้เขาคงต้องยอมแพ้ต่อนางเป็แน่
หว่านชิงเยว่ส่งสายตาค้อนไปให้คนที่เลิกแกล้งทำหน้าดุเมื่อกี้ เปลี่ยนกลับไปเป็คุณหมอจอมเ้าชู้อีกครั้งอย่างน่าหมั่นใส้ ทำยังไงได้ยาก็กินไปแล้วนี่ ครั้นนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ก็รีบถามทันทีไม่รู้ว่าขณะที่นางนอนป่วยอยู่เกิดอะไรขึ้นบ้างแล้วนางเอกล่ะหายหรือยัง? เพราะเื่ราวมันเพี้ยนจากเดิมไปเยอะมาก ในเื่ิเฟยหลงต้องไปเฝ้านางเอกทั้งวันทั้งคืนตามนิสัยเ้าเล่ห์เอาแต่ใจของเขานี่ แล้วทำไมมาขลุกอยู่กับนางได้ล่ะ
“พี่เฟยหลง องค์หญิงทรงเป็อย่างไรบ้างหายดีหรือยังเ้าคะ?”
“อาการตอนนี้ดีขึ้นมากแล้วไม่มีอะไรน่าเป็ห่วง เ้าต่างหากควรต้องห่วงตัวเอง เ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าเ้านอนไม่ได้สติมากี่วันแล้ว”
“กี่วันเ้าคะ”
“ไม่ได้สติเลย3วันเต็มๆ รวมถึงวันนี้ก็แปดวันแล้ว”
‘แปดวัน! เป็ไปได้ยังไง'
“แล้วมีอะไรเกิดขึ้นหลังจากข้าป่วยไม่รู้เื่บ้างเ้าคะพี่เฟยหลง”
ิเฟยหลงเล่าเื่ราวทุกอย่างตอนที่นางยังป่วยอยู่เริ่มที่องค์หญิงทรงหายจากการต้องพิษ เื่องค์รัชทายาทหยางิหลงได้ชัยชนะจากาแคว้นฉินเพราะ รองแม่ทัพลู่จิ้นฝานได้ส่งกองทัพจำนวนนึงลอบโจมตีฐานบัญชาการของแม่ทัพหวังเชียนจนสิ้น พร้อมกับส่งหลักฐานการสมคบคิดขายชาติ ลอบวางยาพิษฝ่าาจนฝ่าาพิโรธถึงกับรับสั่งให้ปะาทันที
หว่านชิงเยว่ใมากนางป่วยมากขนาดนี้เลยหรือนี่ ทำไมรู้สึกเหมือนไม่นานขนาดนั้นนางจำได้รางๆ ว่าเหมือนได้ยินเสียงในหัวดังขึ้นอีกครั้ง หลังจากนั้นนางก็จำอะไรไม่ได้แล้ว นึกไม่ถึงว่าเวลาเพียงไม่นานจะเกิดเื่มากมายในเวลาไม่กี่วันเท่านั้น ป่านนี้ท่านพ่อกับท่านแม่ของนางคงเป็ห่วงนางมากแล้ว
ในเมื่อช่วยองค์หญิงได้แล้ว บอกที่ซ่อนฐานบัญชาการของแม่ทัพหวังเชียนจนสามารถล้มตัวโกงในเื่ได้ แล้วก็ทำให้พี่เฟยหลงไม่ขโมยผู้หญิงของหยางิหลงไป ลู่จิ้นฝานก็ไม่ได้ทะเลาะกับหยางิหลง ก็ถือว่านางทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว ตอนนี้ถึงเวลาที่จะกลับบ้านได้แล้วสินะ
“ข้าอยากอาบน้ำ”
ตอนนี้นางอยากจะอาบน้ำจนทนไม่ไหวแล้ว พอรู้ว่าตัวเองไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันก็เริ่มอายตัวเองทันที พยายามทำหน้านิ่งๆ ให้เขามองว่าเป็เื่ปกติ คิดในใจว่านางไม่ได้อาบน้ำไม่ได้แปรงฟันผมเผ้าไม่ได้สระมาตั้งแปดวันตัวเองจะเน่าได้ขนาดไหนแล้ว นางยังมีหน้ามองหนุ่มหล่อใสวิ้งตรงหน้าโดยที่ไม่รู้สึกอะไรเลยคงไม่ใช่แล้ว เขามาอยู่ใกล้นางขนาดนี้ตั้งหลายวัน คิดถึงเมื่อกี้ที่พยายามกอดแขนอ้อนเขา หน้าของหว่านชิงเยว่ก็ร้อนผ่าวด้วยความอับอาย ไม่รู้ว่าสภาพของนางตอนนี้เขาจะถอดใจจากนางไปหรือยังไม่รู้ หว่านชิงเยว่ตอนนี้ขัดแย้งกับตัวเองเป็อย่างมากนางทั้งอยากเห็นและไม่อยากเห็นสภาพตัวเองตอนนี้แต่ก็กลัวว่านางจะรับตัวเองไม่ได้
“อืม ได้สิ”
ิเฟยหลงลุกขึ้นไปแจ้งทหารรับใช้ที่หยางิหลงส่งมาเพื่อช่วยเหลือให้ไปเอาน้ำอุ่นมาให้หว่านชิงเยว่อาบอย่างเข้าใจ เมื่อเห็นสีหน้าอ้ำอึ้งของลูกแมวน้อย นางคงจะอายซินะหน้าถึงได้แดงก่ำขนาดนั้น อันที่จริงหว่านชิงเยว่ของเขาไม่ว่าจะเป็แบบไหน นางในสายตาของเขาก็งดงามที่สุดแล้ว นางไม่เห็นจะต้องอายเลยสักนิด แต่ิเฟยหลงก็เลือกที่จะปิดปากไม่เอ่ยออกมาให้นางต้องเขินอายมากกว่านี้อีก
ระหว่างรอรถม้าเพื่อจะกลับบ้านหลังจากหว่านชิงเยว่มาที่ชายแดนแคว้นฉินได้10กว่าวันแล้ว นางครุ่นคิดถึงเหตุการณ์เมื่อวานนี้ ที่ได้มีโอกาสพูดคุยกับพระเอกในเื่หยางิหลง แทบไม่น่าจะเชื่อตัวเองว่าที่ได้ยินเป็ความจริง คนที่หยางิหลงชอบไม่ใช่นางเอกอย่างลู่เจียวจิงที่งดงามราวกับนางฟ้านาง์ กลับมาชอบนางที่ไม่ได้มีดีขนาดนางเอกเลยถึงจะมองว่าสวยแต่ก็สวยแบบตัวประกอบทั่วไปไม่ถึงขนาดนางเอกอยู่แล้ว กิริยาก็อย่าให้พูดเลย บ้านๆ พยายามคิดถึงตอนที่หยางิหลงมาพักที่จวนว่านางไปทำอะไรชวนให้คิดว่านางมีใจให้เขาก็แน่ใจว่าไม่มี
“พี่คิดว่าพี่ชอบเ้าเยว่เออร์เ้าอยากจะเป็พระชายาของพี่หรือไม่เยว่เออร์”
หยางิหลงอยากให้นางตอบตกลงใจจะขาด ถึงแม้จะเห็นว่าในดวงตาของนางได้ให้คำตอบของเขาไปแล้ว แต่เขาก็ยังอยากจะได้ยินจากปากของนางเอง หยางิหลงเลือกที่จะถามความสมัครใจของนาง ถึงแม้ว่าด้วยอำนาจขององค์รัชทายาทที่เขามี แล้วบวกกับความดีความชอบที่เขาได้ทำมาสามารถขอพระราชโองการแต่งตั้งนางให้นางเป็พระชายาของเขาก็ย่อมทำได้ แต่เขาไม่อยากจะทำแบบนั้น หากนางว่านางไม่เต็มใจเขาก็ไม่อยากจะบังคับนางแบบนั้น
“ข้าไม่เคยคิดแบบนั้นกับท่านเลย อีกอย่างข้าไม่มีอะไรเหมาะสมกับท่าน ไม่ใช่เพราะตำแหน่งหรือฐานะ แต่เพราะตัวข้าเอง การที่จะเป็ชายาของท่านมันไม่ใช่เพียงแค่ภรรยาเท่านั้น มันมีหน้าที่สำคัญกว่านั้นมากนัก ซึ่งข้าก็รู้ตัวว่าข้าไม่สามารถทำได้และไม่สามารถทนทำแบบนั้นได้ ไม่ใช่แค่เื่พระสนมหยุมหยิมแบบนั้น แต่เป็เื่เกี่ยวกับชีวิตของคนทั้งแคว้น ข้าทำไม่ได้ แล้วที่สำคัญข้าไม่ได้ชอบท่านแบบนั้น แต่ข้านับถือท่านแบบที่ราษฎรคนนึงที่รักและเชื่อมั่นนายเหนือหัวของตัวเอง ซึ่งท่านก็ได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วว่าท่านทุ่มเทให้ประชนแค่ไหน ข้าคิดว่าหากท่านไม่ปิดหูปิดตาตัวเอง ท่านจะยอมรับว่าที่ข้าพูดเป็ความจริง ท่านรู้เื่ของข้าจากท่านรองแม่ทัพแล้วใช่หรือไม่ ว่าข้าสามารถเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้าได้ ที่ข้าเห็นคือท่านจะเป็ฮ่องเต้ที่ดีราษฎรรักและเทิดทูนท่านมาก ท่านทำให้ประชาชนอยู่ดีกินดี แคว้นหยางเจริญรุ่งเรือง แล้วคนที่สนับสนุนท่านให้ทำแบบนั้นได้ไม่ใช่ข้าแต่เป็ องค์หญิงลู่เจียวจิงผู้นั้น นางคือคนที่จะอยู่เคียงข้างท่าน ท่านเชื่อข้าเถอะนะพี่ิหลง”
หว่านชิงเยว่ตัดสินใจพูดออกไปให้หมดจะได้ไม่มีเื่คาใจ ในนิยายมันบอกไว้จริงไปว่าหยางิหลงจะนำพาแคว้นหยางเจริญ รุ่งเรืองภายใต้การปกครองของเขาในอีกไม่เกิน2ปีข้างหน้า พิษของฝ่าารักษาไม่ทัน ยังไงไม่เกินปีนี้เขาต้องได้ขึ้นครองราชย์ เขาจะได้ตัดใจจากนางให้เร็วที่สุดหลังจากนี้ทั้งเขาและนางคงไม่มีโอกาสที่จะได้พบเจอกันแล้ว เนื้อเื่มันสมควรเป็แบบที่มันควรจะเป็ั้แ่แรก ลู่เจียวจริงเป็ผู้หญิงที่ดีทั้งงดงามอ่อนหวาน เฉลียวฉลาด นางแน่ใจว่าไม่นานหยางิหลงต้องรักลู่เจียวจิงแน่ๆ
“พี่เข้าใจ ถึงแม้พี่จะไม่ได้อยากจะเข้าใจก็เถอะ พี่ขอโทษที่ไปส่งเ้าไม่ได้ ลาก่อนเยว่เออร์”
หยางิหลงกล้ำกลืนความรู้สึกเ็ปลงไปพยายามบังคับสีหน้าให้นางไม่ต้องคิดมาก เขาเข้าใจในสิ่งที่นางกำลังบอก เื่ที่นางพูดมาไม่ใช่ว่าเขาคิดไม่ได้ แต่เขาพยายามคิดว่ามีเขาอยู่นางคงจะทำหน้าที่นั้นได้เอง เมื่อถึงเวลาที่นางได้แต่งงานเข้าตำหนักของเขาแล้ว แต่เขาก็รู้ว่าตัวตนของนางทำแบบนั้นไม่ได้
บางทีความรักมันก็ไม่สามารถที่จะสู้กับหน้าที่อันหนักหนาของเขาได้จริงๆ แล้วการที่นางพูดตรงไปกับเขาก็ดีเขาจะได้ตัดใจจากนางซักที
หยางิหลงเดินจากไปแล้ว แต่หว่านชิงเยว่ยังยืนอยู่ที่เดิม นางรู้สึกแย่มากชาติก่อนก็เคยมีแต่คนปฏิเสธนางทั้งๆ ที่นางจะยังไม่ได้เอ่ยปากบอกแบบเขาด้วยซ้ำไป คนนั้นก็โดยแสดงอาการรังเกียจนางออกมาแล้ว ตอนนั้นมันเสียใจและเ็ปมาก มาตอนนี้นางกลับเป็ต้องพูดไม่นึกว่าไม่ว่าจะฝ่ายไหนก็เสียใจเ็ปไม่ต่างกันเลย
1K
