พีรพัฒน์ไม่ได้พูดกับเธออีกเลยั้แ่เกิดเื่หรือถ้าจะพุดให้ถูกคือเขาไม่ได้สนใจเธออีกเลยต่างหาก ปกติเขาจะเดินอยู่หลังสุดแต่ตอนนี้กลับออกเดินนำหน้าลิ่ว
" พี่พรีมทำพี่พีงอนเหรอ? " พีรวิชญ์ถามหญิงสาวหลังจากเห็นพี่ชายออกอาการแปลกๆ
" เปล่านะ" พิมมาดาปฏิเสธ
" อ้าว...แล้วทำไมเฮียแกถึงได้เดินตามควายอย่างนั้นล่ะคร้าบ ผมนึกว่าทะเลาะกับพี่ซะอีกเห็นออกไปตามหาพี่กลับมาอีกทีรมณ์บ่จอยเลย" กรวิชญ์เข้าร่วมวงสนทนาด้วยอีกคน
" พี่ก็ไ่รู้เหมือนกันว่าไปทำอะไรให้พี่พีไม่พอใจหรือเปล่า"
" ไปง้อเลยพี่! " ทั้งสามหนุ่มพูดเป็เสียงเดียวกันโดยที่ไม่ได้นัดหมาย
...แล้วสรุปเธอต้องไปง้อโดยที่เธอไม่รู้ว่าทำอะไรผิดเนี่ยนะ!
แต่จนแล้วจนรอดเธอก็ยังไม่มีโอกาสได้ง้อพีรพัฒน์หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือ...เธอเดินตามเขาไม่ทัน!
จนถึงจุดปีนเขาจุดสุดท้ายเธอจึงได้มีโอกาสพูดคุยกับเขาโดยความช่วยเหลือของพีรวิชญ์ที่บอกว่าเหนื่อยขอหยุดพัก
" เต็มที่นะพี่พรีมสู้ๆ เป๊กเอาใจช่วย" ปกรณ์ให้กำลังใจก่อนที่ทั้งสามคนจะเดินหายไปอีกทาง
" พี่พี"
พิมมาดาส่งเสียงเรียกแต่เ้าของชื่อไม่ตอบรับกลับทำเป็สนใจถ่ายรูปวิวตรงหน้าแทน
" โอ๊ย! พี่พีหันมาคุยกับพรีมก่อนสิพรีมเหนื่อยแล้วนะเดินตามพี่พีมาั้แ่เมื่อกี้แล้วเนี่ย" พิมมาดาหมดความอดทนเพราะความเหนื่อยจึงทำใจกล้าดึงแขนคนตรงหน้าให้หันมาคุยกับเธอ
" มีอะไรว่ามา" พีรพัฒน์ยอมพูดด้วยแต่ก็ยังสนใจถ่ายภาพวิวตรงหน้ามากกว่าจะสนใจเธอ
" พี่พีคะ หันมาสนใจพรีมนิดนึงได้ไหมคะพรีมมีเื่อยากคุยด้วย" พิมมาดาเริ่มใจเย็นลงและเริ่มเปลี่ยนโหมดเป็พูดจาอ่อนหวานแทนได้ผล คราวนี้คนขี้งอนยอมหันมาคุยกับเธอดีๆ
" มีอะไรก็พูดไปสิพี่ฟังอยู่"
" พี่พี...โกรธอะไรพรีมเหรอคะคือ...พรีมไม่รู้หรอกนะคะว่าไปทำอะไรให้พี่พีไม่พอใจแต่ถ้าพรีมทำผิด พรีมขอโทษก็แล้วกันค่ะ" หญิงสาวพูดพร้อมกับยกมือไหว้
" ไม่รู้ว่าผิดอะไรแล้วมาขอโทษทำไม"
" พรีมจะรู้ได้ยังไงคะถ้าพี่พีไม่พูดแต่รู้ไว้เลยค่ะว่าพรีมแคร์พี่พี แคร์พีท แคร์เก่ง แคร์เป๊ก พรีมไม่อยากให้การมาเที่ยวของทุกคนหมดสนุกเพราะพี่พีงอนพรีมอะไรที่พรีมทำให้ทุกคนกลับมามีความสุขได้พรีมก็พร้อมจะทำเหตุผลแค่นี้พอไหมคะ"
พีรพัฒน์ใจอ่อนยวบเมื่อเห็นคนตรงหน้าเริ่มมีน้ำใสๆ คลอสองหน่วยตา สงสัยเขาจะเล่นแรงเกินไปอันที่จริงเขาไม่ได้โกรธเคืองอะไรแต่ยอมรับว่ามีไม่พอใจอยู่บ้างที่เธอพูดเหมือนรำคาญเขา เขาเลยแกล้งทำเป็โกรธกะแค่ให้เธอมาตามง้อนิดหน่อยแค่นั้นไม่คิดว่าหญิงสาวจะคิดมากจนถึงขั้นเสียน้ำตา
" พี่ขอโทษ" ชายหนุ่มเอ่ยขอโทษเมื่อรู้ว่าตนเล่นแรงเกินไป
" คะ? "
" เอาเป็ว่าพี่ไม่ได้โกรธพรีมแล้วพี่ก็ไม่อยากให้คณะของเราหมดสนุกโอเคไหม"
คนตรงหน้าพยักหน้าแล้วส่งยิ้มมาให้แทนการบอกว่าเข้าใจ
" พรีมกลัวมากเลยรู้ไหมคะ กลัวว่าจะเสียมิตรภาพดีๆ ไป ถ้าพรีมง้อพี่พีไม่สำเร็จสงสัยสามหนุ่มคงไม่ยอมให้พรีมร่วมแก๊งค์ด้วยแน่ๆ เลย ถ้าเป็อย่างนั้นจริงพรีมคงร้องไห้โฮ"
ตกลงที่ตามมาง้อเขาเป็เพราะเ้าสามคนนั้นใช้ให้มาใช่ไหม...งอนซะอีกรอบดีมั้้ง!
.....
เส้นทางสุดท้ายเริ่มแคบลงเรื่อยๆ เสียงลูกหาบะโบอกคนข้างล่างที่จะเดินสวนขึ้นไปให้หยุดรอก่อน ส่วนลูกหาบข้างล่างที่จะเดินขึ้นไปก็ะโบอกคนข้างบนให้หยุดรอดังสลับกันให้ได้ยินตลอดระยะทางหนึ่งกิโลกับอีกสามร้อยเมตรถึงตรงนี้พิมมาดาก็เริ่มก้าวพลาดบ่อยครั้ง
" อีกไกลไหม" เธอหันไปถามกรวิชญ์ที่เดินอยู่ใกล้ๆ
" ไม่ไกลหรอพี่อีกนิดเดียวเองแล้วข้างบนนะพี่สวยสุดๆ แถมเป็สุดยอดเส้นทาง์เลยล่ะขอบอก เก่งเคยมาแล้วแต่เป็ตนะ" กรวิชญ์ลงท้ายด้วยมุกตลกตามนิสัยของตัวเองพาให้เธอพลอยขบขันไปด้วย
" พักก่อนไหม" พีรพัฒน์ถามเมื่อเห็นเธอทำท่าจะหมดแรง
" ไม่ค่ะ พรีมอยากรีบไปเห็น์เร็วๆ "
" ตน่ะเหรอ? " พีรพัฒน์ถามกลับมาหน้าตายแต่มันก็ทำให้เธอมั่นใจว่า ' พี่พี' คนเดิมกลับมาแล้ว...
ระยะทางข้างหน้าคือระยะทาง่สุดท้ายก่อนถึงยอดภู สองข้างทางแนวป่าเริ่มเปลี่ยนไปเป็ต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่านรกครึ้ม แต่ยิ่งครึ้มกลับยิ่งร้อนอบอ้าวเพราะความสูงชันของระยะทางสุดท้ายที่มองดูด้วยตาเปล่าเป็แนวตั้งดิ่งเกือบเก้าสิบองศาเลยทีเดียว
ทางอุทยานได้จัดทำเป็ขั้นบันไดเหล็กเพื่ออำนวยความสะดวกให้กับนักท่องเที่ยวได้ปีนขึ้นไป แต่กว่าพิมมาดาจะปีนขึ้นไปถึงก็เรียกได้ว่าหืดขึ้นคอผิดกับเพื่อนร่วมทางที่ดูสบายๆ เหมือนเดินขึ้นบันไดบ้านธรรมดาๆ แต่พอนาทีแรกที่ถึงยอดภูก็ทำให้เธอถึงกับหายเหนื่อยเป็ปลิดทิ้ง
กลิ่นต้นสนปะปนกับกลิ่นทรายเคล้าคลอด้วยสายลมเย็นๆ ทำให้สดชื่นอย่างบอกไม่ถูก หญิงสาวสูดหายใจลึกเข้าเต็มปอดพลางหลับตาพริ้ม
คิดถูกจริงๆ ที่เลือกมาที่นี่...
ทุกอากัปกิริยาของเธออยู่ในสายตาของพีรพัฒน์ตลอดเขายืนอมยิ้มน้อยๆ มองดูเธอที่ปล่อยอารมณ์ดูดดื่มไปกับธรรมชาติ
" สวยเนอะ" เสียงใครคนหนึ่งดังแว่วอยู่ข้างๆ
" ใช่ สวย" พีรพัฒน์ตอบกลับไปแต่ยังไม่ละสายตาจากหญิงสาว
" คนหรือวิว? "
ประโยคนั้นเรียกให้เขาตื่นจากภวังค์แล้วก็พบกับสายตาเ้าเล่ห์ของน้องชาย
" รู้นะคิดอะไรอยู่ คราวหน้าจะทำอะไรก็ขอความกรุณากระซิบบอกก่อนก็ดีนะครับคราวนี้ถ้าไม่ได้พวกผมช่วยบิ้วพี่พรีมให้แผนพี่ก็ไม่สำเร็จหรอก ไอ้มุขตื้นๆ ของพี่น่ะพวกผมดูออกกันหมดแล้ว! " พีรวิชญ์พูดพร้อมตบบ่าเขาเบาๆ ก่อนจะเดินจากไปให้พีรพัฒน์ได้แต่แอบคิด
ไอ้สามคนนี้มันแสบจริงๆ!
2K
