ตอนที่ 16 — ขอบเขตแห่งธรรม และความรักที่ไม่มัวเมา
ฉาก: แผนกทำงานของอาเจียง ยามบ่าย — เวลา 14.00 น.
บรรยากาศในออฟฟิศเริ่มตึงเครียดขึ้นเมื่อ "พี่วิชัย" หัวหน้างานคนเดิมที่มักจะส่งงานด่วนแบบกระทันหันและใช้อารมณ์กดดัน เดินตรงเข้ามาที่โต๊ะของอาเจียงพร้อมตั้งตั้งเอกสารกองโต
พี่วิชัย:
(วางเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดัง ถอนหายใจแรง)
"เจียง! ช่วยเอาโปรเจกต์นี้ไปทำต่อให้เสร็จภายในเย็นนี้ทีนะ พอดีน้องในทีมทำไม่ทัน แล้วเห็นว่าเจียงทำงานไว ใจเย็น น่าจะช่วยเคลียร์ได้ ไม่ปฏิเสธพี่ใช่ไหม?"
ในอดีต อาเจียงคงยอมรับงานนี้ไว้ด้วยความเกรงใจและกลัวถูกมองว่าไม่มีน้ำใจ แล้วกลับมานั่งเครียดโกรธอยู่คนเดียว หรือไม่ก็อาจจะโต้เถียงกลับด้วยอารมณ์รุนแรง แต่วันนี้ หลังจากได้เรียนรู้บทเรียนเื่ "ขอบเขตแห่งธรรม" จากเฉิน สายตาของอาเจียงยังคงนิ่งสงบ ไร้ร่องรอยของความโกรธหรือตระหนก
อาเจียง:
(สบตาพี่วิชัยด้วยความเคารพ แต่แววตามั่นคง)
"พี่วิชัยครับ ผมเข้าใจครับว่าโปรเจกต์นี้เร่งด่วนและสำคัญ แต่เนื้องานของผมวันนี้มีขอบเขตเต็มแน่นจนถึงเย็นแล้วครับ ถ้าผมรับงานนี้เพิ่ม คุณภาพงานเดิมก็จะเสีย และงานใหม่ก็จะไม่เสร็จตามมาตรฐานครับ"
พี่วิชัย:
(ชะงักไปเล็กน้อย หน้าเริ่มบึ้ง)
"เอ้าวุ่นวายจริง! เจียงก็น้ำใจกว้างนิดนึงสิ ช่วยๆ กันหน่อยไม่ได้หรือไง?"
อาเจียง:
(ยิ้มบางๆ น้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล แต่เด็ดเดี่ยว)
"ผมยินดีช่วยแนะแนวทางให้น้องในทีมทำต่อได้ครับพี่ แต่ผมไม่สามารถรับงานนี้มาทำแทนทั้งหมดได้ การที่ผมรับแทน ไม่ได้ช่วยให้น้องเรียนรู้ และยังเป็การเบียดเบียนเวลาทำงานตามหน้าที่ของผมด้วยครับ ผมว่าเรามาช่วยกันเกลี่ยงานให้น้องทำตามกำลังจะดีกว่าครับ"
คำพูดที่ชัดเจน ตรงไปตรงมา ไร้ซึ่งอารมณ์ประชดประชันหรือการเอาชนะ ทำให้พี่วิชัยอึ้งไป เขาได้สติว่าไม่อาจใช้ความเกรงใจมาเอาเปรียบอาเจียงได้อีกต่อไป พี่วิชัยจึงพยักหน้ารับอย่างเจื่อนๆ แล้วยอมนำงานกลับไปจัดสรรใหม่ตามความเหมาะสม
--------------------------------------------------
ฉาก: ลานหน้าบ้านของเฉิน ยามเย็น — เวลา 17.30 น.
อาเจียงกลับมาถึงบ้านด้วยความโปร่งเบาในอก เขานั่งลงเล่าเหตุการณ์ในออฟฟิศให้เฉินฟัง เฉินนั่งฟังด้วยความสำรูปและรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา
อาเจียง:
"พ่อครับ... วันนี้ผมปฏิเสธงานที่เกินขอบเขตด้วยความสงบ ผมรู้สึกได้เลยว่า การปฏิเสธโดยไม่มีอารมณ์โกรธ ไม่ได้ทำให้เรากลายเป็คนใจแคบ แต่กลับทำให้ทั้งเราและเขารู้จักเคารพหน้าที่และขอบเขตของตนเองครับ"
เฉิน:
(พยักหน้าเบาๆ พลางรินชาร้อนให้ลูกชาย)
"ดีมากเจียง... ความเมตตาที่ไร้ 'ขอบเขตแห่งปัญญา' มักจะกลายเป็ความมัวเมาที่พาให้คนอื่นทำผิดศีลและเอาเปรียบเราโดยไม่รู้ตัว เมื่อเรากล้าตั้งขอบเขตด้วยใจที่บริสุทธิ์ เราไม่ได้เพียงปกป้องตัวเราเอง... แต่เรากำลังช่วยหยุดกิเลสและความเคยชินชั่วร้ายในใจของผู้อื่นด้วย"
กิมหลวนเดินออกมาพร้อมจานผลไม้ ยิ้มแย้มสดใส
กิมหลวน:
"แม่เองเมื่อเช้าก็ปฏิเสธแม่ค้าอีกเ้าที่พยายามจะแถมผักเน่าๆ มาให้เหมือนกันจ้ะแม่พูดดีๆ บอกเขาตรงๆ ว่าไม่รับ เขาก็ยอมรับและไม่ทำนิสัยแบบนั้นอีก... สบายใจขึ้นเยอะเลยจ้ะ"
เฉินมองหน้าภรรยาและลูกชายด้วยสายตาสว่างไสว
เฉิน:
"จำไว้นะ... ความรักและความเมตตาที่แท้จริง ไม่ใช่การยอมตามใจจนเสียธรรม แต่คือการยึดมั่นในความถูกต้อง ด้วยหัวใจที่นุ่มนวลและเด็ดเดี่ยวในเวลาเดียวกัน"
สายลมยามเย็นพัดผ่าน ใบไม้พริ้วไหวอย่างเป็ธรรมชาติ บ้านหลังเล็กยังคงอบอวลไปด้วยความสงบเย็น—ความสงบที่ไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่เป็ความสงบอันทรงพลังที่เปี่ยมไปด้วยสติ ปัญญา และขอบเขตแห่งธรรมอย่างแท้จริง
124
