แสงไฟจากโคมระย้าขนาดใหญ่สาดส่องลงมาบนพื้นฮอลล์ทำให้ทุกอย่างดูเหมือนอยู่ในโลกแห่งความฝัน
ประธานชเวนั่งลงข้างมินอาอย่างไม่รีรอ ชายชราในชุดทักซิโด้สีดำสนิททำให้เก้าอี้ที่เคยกว้างขวางดูแคบลงทันทีไหล่ของเขาััไหล่เธอเบา ๆ
มินอารู้สึกถึงความร้อนจากร่างกายชายชราที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าบางของเดรสกลิ่นซิการ์เก่าแก่ผสมน้ำหอมไม้จันทน์ฉุนกึกทำให้เธอเวียนหัวเล็กน้อย
“เบลล่า”
เขาเอ่ยชื่อในวงการของเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูอบอุ่นแต่แฝงความหมายลึกซึ้ง
“วันนี้ชุดสวยมากเลยนะ…สีงาช้างนี่ขับผิวขาวของเธอให้ดูดีขึ้นไปอีก”
มินอารู้สึกเหมือนมีแมลงคลานตามิัเมื่อได้ยินเสียงของเขาเธอฝืนยิ้มกว้างขึ้น โค้งคอเล็กน้อยเพื่อตอบรับอย่างสุภาพ
“ขอบคุณค่ะ ประธานชเว…ชุดนี้ทีมสไตลิสต์ช่วยเลือกให้ค่ะ”
เสียงเธอหวานใส แต่สั่นเครือเบา ๆมินอาเบียดนิ้วตอบกลับเบา ๆ แต่ไม่กล้าพูดอะไรออกมา
ประธานชเวหันมาคุยต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ฉันได้ยินมาว่า NOXกำลังจะมีเพลงใหม่ใช่ไหม? ฉันชอบสไตล์ของพวกเธอนะ…โดยเฉพาะหมูเบลล่า เธอมีเสน่ห์แบบที่ทำให้คนแก่อยากฉัน… ดูแลเป็พิเศษ”
คำว่า ดูแลเป็พิเศษถูกเน้นเสียงต่ำลงจนแทบเป็กระซิบ มือซ้ายของเขาที่วางอยู่บนตักตัวเองค่อย ๆเลื่อนออกไปใต้โต๊ะ ปลายนิ้วแตะลงบนต้นขาของมินอาเบา ๆ ผ่าน รอยผ่าข้างสูงของเดรส
มินอาเกร็งตัวทันทีรู้สึกเหมือนไฟฟ้าช็อตวิ่งจากจุดััขึ้นไปถึงสมอง เธอพยายามขยับขาเบา ๆเพื่อเบี่ยงหนี แต่เขาก็ตามติด นิ้วเหี่ยวย่นอุ่นร้อนลูบไล้ขึ้นไปช้า ๆตามแนวผิวเนียนด้านใน
“ประธานคะ…”
เธอกระซิบเบามาก เสียงแทบไม่ได้ยิน
เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้ขนลุก
“ยิ้มให้กล้องหน่อยสิ”
นิ้วของเขาเลื่อนสูงขึ้นอีกนิดดันขอบผ้าเดรสขึ้นช้า ๆ จนััได้ถึงผิวเนื้อนุ่มตรงจุดที่ใกล้ขอบกางเกงในมินอารู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านแต่เธอทำได้แค่ยกมือขึ้นโบกให้กล้องที่เพิ่งหันมาทางพวกเธอ รอยยิ้มกว้างยิ้มจนแก้มปูด
ใต้โต๊ะที่ไม่มีใครเห็นนิ้วโป้งของประธานชเวกำลังวนเป็วงกลมเล็ก ๆ ตรงจุดต้นขาอ่อนจนเธอต้องกัดริมฝีปากด้านในเพื่อกลั้นเสียง
ประธานชเวยังคงคุยต่ออย่างเนียน
“ฉันชอบเด็กสาวที่มีไฟในตัวแบบเธอ…ถ้าเธออยากได้อะไรเพิ่มเติม ไม่ว่าจะเป็สปอนเซอร์ดี ๆ หรือ… โอกาสพิเศษมาหาฉันได้ตลอดนะ”
นิ้วของเขากดลงเบา ๆ ที่จุดนั้นจนมินอารู้สึกว่าร่างกายเริ่มตอบสนองโดยไม่ตั้งใจแต่กลบเกลื่อนด้วยการยกแก้วขึ้นจิบน้ำช้า ๆ
แล้วจู่ๆการกระทำที่คุกคามและชวนให้อึดอัดจนแทบขาดใจนั้นก็หยุดลง
ประธานชเวดึงมือกลับมาอย่างแเีราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเขาขยับจัดเสื้อสูททักซิโด้ของตัวเองให้เข้าที่ก่อนจะหันไปส่งยิ้มอบอุ่นแบบผู้ใหญ่ใจดีให้กับเลนส์กล้องหลักที่แพนภาพมาจับจังหวะนั้นพอดี
"ขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่งานประกาศรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปี!ค่ำคืนที่จะจารึกประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของวงการดนตรี...ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วครับ!!"
เสียงประกาศที่ดุดันและทรงพลังของพิธีกรชายดังกังวานไปทั่วฮอลล์เรียกเสียงกรี๊ดและเสียงปรบมือจากแฟนคลับนับหมื่นชีวิตให้ดังกระหึ่มจนพื้นะเื
“ดูเหมือนเขาจะเรียกแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะ”
เขาพูดเสียงดังพอให้โต๊ะใกล้เคียงได้ยินลุกขึ้นยืน ปรับเนกไทให้เข้าที่ แล้วเดินจากไปอย่างสง่างามโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย และเสียงของพิธีกรก็ก็ดังขึ้นในตอนนั้น
“งานในครั้งนี้จะเริ่มไม่ได้เลยถ้าขาดบุลคลคนนี้ไปขอเชิญ ประธานชเว... ชเว โกฮึน”
มินอานั่งนิ่ง ขายังสั่นเทาเธอรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่ซึมออกมา แต่กล้องยังคงแพนมาทางเธอ
เธอทำได้เพียงยกมือขึ้นโบก แสดงรอยยิ้มสมบูรณ์แบบที่สุด
งานประกาศรางวัลได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
175
