เปลี่ยนจากเสื้อผ้าชุดปกติไปเป็นเสื้อคอกระเช้าตัวเก่าที่ถูกคว้านลึกเผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มที่เต่งตึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจากการไม่ต้องใส่ยกทรง
จากนั้นเธอก็จัดแจงรวบผมขึ้นอย่างลวกๆให้ดูยุ่งนิดหน่อย แต่กลับขับใบหน้าที่งดงามให้โดดเด่นยิ่งขึ้น
นวลเดินถือถาดใส่น้ำเย็นหนึ่งแก้วออกมาจากครัวด้วยท่าทางแช่มช้อยเธอเดินตรงไปยังที่ที่คุณนพพรกำลังนั่งรออยู่บนเก้าอี้หวายในห้องรับแขก
“คุณนพพรคะ...เชิญดื่มน้ำแก้กระหายก่อนนะคะ... พ่อเกื้อคงอีกสักพักถึงจะกลับมาถึงเรือนค่ะ...”
นวลพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนไร้เดียงสา
คุณนพพรมองนวลด้วยความประหลาดใจกับความงดงามที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
นวลยื่นแก้วน้ำให้คุณนพพรและในจังหวะที่มือจะแตะกันนั้น นวลก็จงใจทำแก้วน้ำหลุดมือ!
“ว้าย! ขออภัยค่ะคุณนพพร!นวลไม่ได้ตั้งใจ”
นวลร้องเสียงหลงแก้วน้ำร่วงลงพื้นพร้อมกับน้ำที่ หกรดไปโดนรองเท้าหนังราคาแพงของคุณนพพรจนเปียกชุ่มเป็นดวง
คุณนพพรก้มมองรองเท้าหนังราคาแพงของเขาด้วยสีหน้าตกใจแต่ก็ไม่ได้โกรธเคืองอะไร
“โอ๊ย! ไม่เป็นไรหรอกหนู!ไม่เป็นไร!”
คุณนพพรโบกมือเพื่อเป็นการบอกว่าไม่ถือโทษกับเรื่องเล็กน้อย
แต่นวลกลับไม่ฟังเธอแสร้งทำเป็นกระวนกระวายใจอย่างมาก รีบทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าคุณนพพรทันที!แล้วจัดแจงใช้ชายผ้าถุงของตัวเองก้มตัวลงไปเช็ดรองเท้าหนังของคุณนพพรอย่างขะมักเขม้น
ในขณะที่นวลกำลังก้มตัวและโยกตัวเช็ดรองเท้าหนังของเขาให้ขึ้นเงาอย่างพิถีพิถันนั้นเธอจงใจก้มต่ำลงไปอีก!
เผยให้เห็นสองเต้าอวบอิ่ม ที่กำลังเบียดเสียดกันแน่นในเสื้อคอกระเช้าที่ถูกคว้านลึกและที่สำคัญคือจุกนมสีชมพู ที่ชูชันเห็นเป็นเม็ดล่อตาล่อใจก็ปรากฏแก่สายตาของคุณนพพรอย่างเต็มตา
คุณนพพรถึงกับผงะ!ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ และตามมาด้วยความปรารถนาที่ซ่อนเร้น
เขาไม่คิดว่าหญิงสาววัยแรกแย้มเช่นนี้จะมีทรวงอกอวบอิ่มขนาดเท่าหัวเด็กทั้งยังเต่งตึงคับแน่นราวกับสาวแม่ลูกอ่อนเสียนี่กระไร
นวลเงยหน้าขึ้นมองคุณนพพรด้วยรอยยิ้มที่แสนไร้เดียงสาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
คุณนพพรยังคงนั่งนิ่งดวงตาจับจ้องไปที่เนินอกของเนื้อนวลที่โผล่พ้นเสื้อคอกระเช้าที่ถูกคว้านลึกอย่างจงใจร่องรอยความใคร่ฉายชัดในแววตาของชายวัยกลางคนผู้มั่งคั่ง
นวลแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นกับสายตาของเขาเธอเช็ดรองเท้าจนเงาวับราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มหวานให้คุณนพพรอีกครั้ง
“นวลเช็ดให้เรียบร้อยแล้วค่ะคุณนพพร”
นวลพูดด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาทำท่าว่าจะลุกขึ้นยืนช้า ๆ
“เดี๋ยวสิแม่หนูคนสวยจะรีบลุกไปไหนกัน อยู่ปรนนิบัติฉันก่อนสิ”
คุณนพพรใช้มือหนาจับบ่าหล่อนไว้ไม่ยอมให้ลุกออกจากตรงนั้นไป
“เอ่อ คุณนพพรต้องการให้นวลช่วยรับใช้อันใดอีกหรือคะถ้านวลพอจะช่วยได้ นวลก็ยินดีจะช่วยคุณนพพรด้วยความเต็มใจอย่างยิ่งค่ะ”
สาวน้อยทรงโตก้มหน้าตอบอย่างเขินอาย
“หล่อนเช็ดน้ำที่รองเท้าฉันเรียบร้อยแล้วแต่ยังมีน้ำอีกที่ มันยังรอให้มีคนช่วยดูดน้ำออกไปให้หายร้อนเร่าน่ะสิหนู”
ชายเจ้าของเหมืองแร่พูดพลางเอามือลูบคลำที่เป้ากางเกงที่บัดนี้ปูดนูนขึ้นมาเพราะถูกท่อนซุงยาวใหญ่ดันจนตุงออกมาเห็นเป็นลำยาว
นวลเงยหน้าช้อนสายตาขึ้นมามองก็ลืมตัวถึงกับกลืนน้ำลายดังเอื๊อกเมื่อได้เห็นของโปรดตุงอยู่เต็มเป้ากางเกงของชายตรงหน้า
“คุณนพพรต้องการให้นวลช่วยทำอะไรช่วยแจ้งให้ชัดเจนเถอะค่ะ อย่าพูดคลุมเครืออีกเลย นวลไม่เข้าใจจริง ๆ ค่ะ”
“แม่หนูไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไรแค่อ้าปากกว้าง ๆแล้วอมสิ่งนี้ของฉันเข้าไปในปากให้ลึก ๆ ดูดเลียมันให้ทั่วจนกว่าจะรีดน้ำฉันออกมาได้จนหมดก็พอแล้วจ้ะ เอาสิ”
หนุ่มใหญ่ยิ้มกรุ้มกริ่มพลางรูดซิปงัดเอาแก่นกายท่อนโตออกมาจากกางเกงสแล็คสีเข้ม มือหนาค่อย ๆสาวรูดไม่กี่ครั้งมันก็กลายเป็นซุงท่อนโต
นวลอดรนทนไม่ไหวเมื่อเห็นลำเอ็นอันเป็นของดีที่หล่อนโปรดปรานจึงเผลอตัวอ้าเผยอริมฝีปากออกจนกว้างแล้วรีบงับมันเข้าไปจนเต็มปาก
นายเหมืองหลับตาพริ้มด้วยความชอบใจกับลวดลายของนวลหล่อนตวัดลิ้นเลียรอบเจ้าโลกจนน้ำลายเปียกชุ่มไปทั่วสลับกับขโยกหัวเข้าออกกลืนกินท่อนลำของเขาเข้าไปในโพรงปากและคอหอยอย่างเอร็ดอร่อย
บ๊วบ บ๊วบ! แพล่บ แพล่บ!
คุณนพพรเอื้อมมือหนาทั้งสองข้างสอดเข้าไปใต้เสื้อคอกว้างของนวลแล้วรีบจัดการบีบขยำสองเต้าขนาดเท่าภูเขาไฟอย่างมันมือสลับกับใช้นิ้วชี้และนิ้วโป้งดึงหัวนมแข็งเป็นไตของหญิงสาวจนยืดยาวออกมายิ่งกว่าเดิม
“อ๊าย คุณนพพรขา นวลเสียวเหลือเกินบ๊วบ ๆ”
นวลพูดออกมาไม่เป็นคำได้ยินแต่เสียงครางกระเส่าของหล่อน เพราะมีของแข็งของคุณนพพรอัดแน่นอยู่เต็มปาก
ขณะที่เนื้อนวลสวาปามเอ็นท่อนร้อนของนายเหมืองนพพรอย่างสะเด็ดสะเด่าอยู่นั้นจู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของใครคนหนึ่งกำลังเหยียบพื้นไม้กระดานบ้านชั้นล่างและกำลังก้าวขึ้นบันไดขั้นแรกเพื่อมุ่งตรงขึ้นมายังระเบียงรับแขกที่คนทั้งสองกำลังบรรเลงเพลงรักด้วยปากสาวน้อยกันอยู่
นวลรีบหดหัวออกจากมังกรตัวโตอย่างตกใจจำต้องคายเอาลำเอ็นของคุณนพพรออกมาจากปากอย่างเสียดาย
“พะ พ่อเกื้อมาแล้วค่ะท่าน”
ด้านคุณนพพรได้ยินเสียงฝีเท้าที่คาดว่าน่าจะเป็นชายเจ้าของเรือนกำลังก้าวขึ้นกระไดบ้านมาเขาจึงรีบเก็บมังกรหัวสีคล้ำเข้าไปไว้ในกางเกงและรูดซิปขึ้นมาปกปิดไว้เพื่อไม่ให้ประเจิดประเจ้อด้วยใบหน้าแสนเสียดาย
‘เฮ้อนายเกื้อไม่น่ารีบกลับมาขัดจังหวะเลย แม่สาวน้อยคนสวยกำลังช่วยรีดน้ำให้อยู่แท้ ๆ‘
…
ในจังหวะนั้นเองพ่อเลี้ยงเกื้อก็เดินกลับเข้ามาในเรือนพอดีสีหน้าของเขายังคงเคร่งขรึมจากปัญหาการค้าขายที่รุมเร้า
นวลเหลือบมองพ่อเลี้ยงเกื้อแวบหนึ่ง หล่อนรีบใช้หลังมือเรียวขาวเช็ดเอาคราบน้ำเหนียวเหนอะออกจากริมฝีปากกระจับอวบอิ่ม
ก่อนจะรีบหลบฉากหายเข้าไปในครัวอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าพ่อเลี้ยงเกื้อจะเห็นสิ่งที่เธอเพิ่งทำไปนั่นคือการอ่อยเหยื่อให้แขกผู้มาเยือนได้หลงใหลในความงามของเรือนร่างแสนเย้ายวนของเธอ
“อ้าว! คุณนพพร!มาถึงนานแล้วหรือครับ! ผมต้องขออภัยด้วยที่กลับมาล่าช้า”
พ่อเลี้ยงเกื้อเดินเข้ามาทักทายคุณนพพรด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพลางนั่งลงตรงข้ามเขา
“ไม่เป็นไรหรอกครับคุณเกื้อ!ผมก็เพิ่งมาถึงนี่เอง... พอดีมีแม่หนูคนสวยมาต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดีเลยเชียว!”
คุณนพพรพูดพลางเหลือบมองไปทางครัวทำให้พ่อเลี้ยงเกื้อหันไปมองตาม แต่ก็ไม่เห็นใคร