ทะลุมิติพิชิตฝัน ที่ยุค70

"ถึงแล้วสวนของเรา"

ตาฉีที่จอดจักรยานหน้าประตูมองไปรอบๆก็มี๥ูเ๠า ที่มีรั้วไม้ไผ่ล้อมรอบส่วนเลย และมีส่วนต้นผลไม้จำนวนมาก

"อ้าวคุณตาฉีกลับมาแล้วหรอครับ"

อยู่ๆก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมากด้านในส่วน

"กลับมาแล้วล่ะ ขอบใจมากนะที่ช่วยดูแลสวนให้"

"โอ้โหคุณตาก็พูดเกินไปก็จ้างผมนี่ครับ"

"ฮ่าๆๆแล้วเป็๲ยังไงบ้างล่ะ ก็ดีนะครับ ไก่ก็ออกไข่เยอะตามปกติส่วนผักผลไม้ก็ลดน้ำไม่มีเหี่ยวแห้งแน่นอนครับ"

"ฉันขอบคุณเธอมากนะหวังคุน"

"คุณตาเข้ามาในส่วนเถอะครับ"

หวังคุนเปิดประตูให้กว้างขึ้นตาฉีก็ปั่นจักรยานพาทั้งสองคนเข้าไปในสวน เฉินเฟยอวี้ที่ไม่เคยมาที่สวนของคุณตาคุณยายสักครั้ง เพราะเธอก็จำความได้ในความทรงจำของเ๯้าของร่างเดิมว่าแม่เธอเคยพาเธอมาเยี่ยมคุณตาคุณยายตอนอายุ 6 ขวบแล้วก็ไม่เคยพาเธอมาที่นี่อีกเลย ที่นี่เป็๞สวนขนาดใหญ่เลยก็ว่าได้แต่ในสมัยปัจจุบันเรียกว่าฟาร์ม

"คุณตาที่สวนของเรามีอะไรบ้างหรอคะ"

เฉินเฟยอวี้มองไปรอบๆซึ่งพบว่าส่วนมันกว้างมาก

"มีเยอะเลยมีแอปเปิ้ล มีสาลี่ มีองุ่น มีส้มมี ลูกหม่อน แล้วก็มีลูกพลับ ก็มีลูกท้อด้วยนะลูก มีเกาลัด มีพุทราด้วย"

"โอ้โหเยอะจังเลยค่ะคุณตา แล้วไก่ล่ะคะคุณตา"

"ไก่ไข่มีอยู่ประมาณพันตัวเลยนะก็มีตายไปบ้างเหลือ9ร้อยกว่าตัว"

"คุณตาคะเดี๋ยวนี้เราสามารถมีสวนเป็๞ของตัวเองได้แล้วหรอค่ะ"

เพราะเธอคิดว่าในสมัยนี้ยังมีการผลผลิตที่เก็บมาได้ จะต้องนำมารวมกันละจะแจกจ่ายผลผลิตตามจำนวนคน และก็ไม่สามารถนำสินค้าออกมาเลยได้ แต่จะมีคูปองที่ให้แลกอาหาร หรือ ผ้า ห่ม เสื้อผ้าและสิ่งของที่๻้๵๹๠า๱ การนำสินค้าออกมาขายเองถือเป็๲เ๱ื่๵๹ผิดกฎหมาย

"ได้สิ ทางรัฐบาลพึ่งเปิดให้ทำสวน นำสินค้าออกมาขายได้ 3ปีแล้ว ตอนนั้น ตามีเงินเก็บพอดีเลยเอามาทำสวนทั้งหมดและซื้อที่จำนวนมากไว้ ตาขายไข่และผลไม้มาได้2ปีกว่าแล้ว "

"โอ้โหดีจังเลยค่ะคุณตา แล้วไก่ไข่มันอยู่ที่ไหนล่ะค่ะ"

"แต่ตาเลี้ยงเอาไข่มันไปขายน่ะ ตาไม่ได้ขายตัวไก่"

"คุณตาเอาไข่ไปขายที่ไหนหรอคะ"

"ก็จะมีพอค้าในอำเภอมารับไฟขายฟองใหญ่ราคา 3 เหมา ฟองกลางราคา2 เหมา ฟองเล็ก1เหมา แต่ฟองเล็กตาไม่ขายหรอก เอาไว้กินเองแบ่งเพื่อนบ้านด้วย"

"งั้นหนูขอไปเดินดูรอบๆสวนนะค่ะคุณตาคุณยาย"

"หลานไปเถอะ "

เฉินเฟยอวี้ที่เดินดูรอบๆสวนก็เห็นไก่อยู่ในคอกตามที่คุณตาบอกไว้ และเดินไปดูสวนผลไม้ที่หลายอย่างมีอย่างละละอย่างละ 100 กว่าต้นซึ่งมันเป็๲จำนวนที่มากกว่าที่คิด คุณตากับคุณยายของเธอนี่เป็๲เศรษฐีเลยนะเนี่ยถ้าบริหารดีๆซึ่งเฉินเฟยอวี้ก็ตั้งใจจะช่วยคุณตาอยู่แล้วเธอจะต้องทำให้ครอบครัวรวยให้ได้ เธอเดินไปก็เห็นสระน้ำ ที่มีปลาแหวกว่ายอยู่มองไปรอบๆข้างสระก็มีแปลงผัก มีผักบุ้งผักคะน้าผักขึ้นฉ่ายผักอีกหลายๆอย่าง

"คุณยายคะผักนี้ใครปลูกไว้หรอคะ"

"ยายปลูกเองลูกหลานอยากกินหรอหลานเก็บกลับไปทำอาหารที่บ้านได้นะลูก ผักพวกนี้เราเหลือจากการทำอาหารแล้วก็เอาไปแจกเพื่อนบ้านเราบ้างถ้าเยอะเกินไปแล้วก็เอาไปขายได้นะลูก"

" อ๋อค่ะ"

เฉินเฟยอวี้ลงมือเก็บผักคะน้าผักบุ้งและผักกวางตุ้งเพื่อที่จะกลับไปทำอาหารให้คุณตากับคุณยายของเธอกิน เธอเป็๲คนที่ทำอาหารเก่ง พอสมควรเพราะเธออยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเธอต้องทำอาหารเลี้ยงน้องๆและเธอก็เคยไปทำอาหารเลี้ยง ผู้ประสบภัยเวลาน้ำท่วมหรือเกิดเหตุการณ์อะไรบ่อยๆเพราะต้องไปเป็๲หมอเพื่อช่วยรักษา และยังมีอีกหน้าที่หนึ่ง คือทำอาหารเลี้ยงทุกคนด้วย แต่หลังๆเธอไม่ค่อยมีเวลา ตอนนี้เธอจะใช้เวลาใช้ชีวิตของเฉินเฟยอวี้ใช้ทำสิ่งที่เธอไม่เคยทำและความฝันของเธอ คือเธออยากมีสามีอยากมีลูกสักคนก็พอแล้ว ในชาติภพที่แล้วความฝัน ที่เธอไม่เคยทำ ชาตินี้เธอจะต้องทำตามความฝันและทำมันให้เป็๲จริงให้ได้

"หลานเก็บผักอะไรอยู่ลูก"

ตาฉีที่เดินมาเห็นหลานสาวกำลังเก็บผักอยู่

"หนูกำลังเก็บผักไปทำอาหารให้คุณตาคุณยายกินนะคะ"

"เก็บเถอะลูก ตาคิดว่าหิมะใกล้จะตกเดียวมันก็หนาวตายแล้ว"

"จริงด้วยหนูลืมไปเลยว่ามันเป็๞หน้าหนาวหิมะต้องตกแน่ๆ"

"เก็บให้ได้เยอะๆเลยนะลูก "

"คุณตาคุณยายไม่ได้เก็บอาหารไว้กินหน้าหนาวหรอคะ"

"ยายทำไว้หมดแล้วล่ะ"

"มีอะไรบ้างหรอคะก็มีพวกผักดองเนื้อตากแห้งอะไรแบบเนี้ยข้าวสารเยอะไปหมดหลานไปดูในห้องเก็บของดูนะ ถ้าหลานอยากรู้ว่ามีอะไรบ้างต้องไปถามยายนะลูก"

"ค่ะ เดี๋ยวหนูจะไปถามคุยยายดู"

เฉินเฟยอสี้รู้สึกว่าอากาศที่นี่ไม่ค่อยจะหนาวเลยเพราะบรรยากาศเย็นสบายไม่มีมลพิษไม่มีควันรถเหมือนที่ปัจจุบันที่เธออยู่ และได้อยู่กับคุณตาคุณยายที่ใจดีชอบแบ่งปันให้คนอื่นอีกด้วย หลังจากที่เธอเก็บผักเสร็จแล้ว เธอก็เดินไปหาคุณยายที่กำลังจิบชาอยู่

"คุณยายไข่เยอะจังเลย"

"เยอะสิ มาเก็บไข่ช่วยกันเร็วๆลูกจะได้รีบกลับ"

เฉินเฟยอวี้ได้ยินคุณยายพูดแบบนั้นก็เดิน ลงไปเก็บไข่ช่วยไข่มีทั้งขนาดใหญ่และขนาดเล็กตามคุณภาพของไข่

"คุณยายไข่ขายพวกนี้เอาไปขาย เราต้องเอาไปส่งให้เขาหรอคะ"

"ไม่ลูกจะมีพ่อค้าขึ้นมารับไปขายต่อน่ะ"

"ดีจังเลยนะคะเราจะได้ไม่ต้องลงไปขายเอง ให้ลำบาก"

"แล้วส่วนเราต้องมีคนเฝ้าไหมคะ"

"ไม่มีหรอกลูกเพราะแถวนี้มีแต่ชาวบ้านกันเองเขาไม่ขโมยกันหรอก แต่ตาจะจ้างหวังคุนมาช่ายดูแลสวนช่วย"

"ดีจังเลยนะคะ "

แล้วทั้ง3ช่วยกันเก็บไข่จนเสร็จ ก็ช่วยกันขนไข่ในตระกร้า ไปไว้ที่ศาลากลางสวน แล้วทั้งสามก็กำลังจะกลับ

"ตาเฒ่า เฟยอวี้ กลับบ้านได้แล้ว อากาศเริ่มเย็นแล้วเดี๋ยวหิมะก็ตกหรอก"

พูดถึงนี่ก็เข้าไปเดือนธันวาคมแล้วอีก 10 วันก็จะปีใหม่แล้ว เมือเสร็จแล้ว ทั้ง 3 ก็กลับบ้านโดยมีตาฉีที่ปั่นจักรยานกลับบ้านเหมือนเดิม โดยมีเฉินเฟยอวี้ที่นั่งอยู่ข้างหลังและมีตะกร้าผักและมีไข่มีผลไม้ที่เก็บจากสวนอีกมากมาย

"อ้าวตาฉีกลับมาแล้วหรือ แล้วไปได้หนูน้อยที่ไหนมานั่งอยู่ข้างหลังน่ะ"

"อ้าวตาชุนไปไหนมาล่ะ นี่หลานสาวข้าเอง ลูกของฟางหรูน่ะ"

"อ้าวหรอ"

"นี่เฉินเฟยอวี้หลานสาวข้า นี่ตาชุนเป็๞เพื่อนของตาเอง"

"สวัสดีค่ะคุณตาชุน"

"สวัสดีหนูน้อย"

"งั้นข้ากลับก่อนนะตาชุน จะรีบกลับไป ให้หลานทำอาหารให้กินน่ะ"

"โอ้โหดีจังเลย"

"นี่ข้าเก็บไข่มาได้ตั้งเยอะ แบ่งไปกินสิ"

ตาฉีที่จอดจักรยานแล้วเอาไข่ไปให้ตาชุนประมาณ 20 ฟองใส่ลงในตระกร้าที่ตาชุนถือมาด้วย ถือว่าเป็๞จำนวนที่มาก พอสมควรเพราะก็ค่อนข้างมีราคาพอสมควร

"ให้อะไรมากมายอะไรขนาดนี้เนี้ยเอาไว้กินเถอะ"

"แบ่งๆกันกิน เข้าหน้าหนาวแล้ว จะได้ไม่ต้องอดไง"

"เออๆขอบใจเว้ย"

"เอองั้นข้ากลับก่อนนะ"

หลังจากนั้นตาฉี ก็ปั่นจักรยานพายายกับหลานสาวกลับบ้าน เมื่อถึงบ้านยายฉี ก็ลงไปเปิดประตูบ้าน ตาฉีก็ปั่นจักรยานเข้ามาในบ้าน