เกมชีวิตลิขิตตาย [นิยายแปล]

“อืม มีอะไรอยากจะพูดก็ว่ามา”

        ซางจื้อหย่วนยกคางขึ้นนิดๆเหมือนยอมรับในข้อเสนอของผม ท่าทีแบบนี้เหมือนเป็นหัวหน้าเลยนะ

        พูดจาด้วยน้ำเสียงแบบนี้ไม่กลัวจะดูอวดดีเกินไปหรือไง

        “เอาจริงๆ ผมก็ไม่ได้มีอะไรจะพูดมากนักหรอก แต่ก็เถอะ…”

        ผมเหลือบมองไปที่ผิ่นชวนเซี่ยการที่ผมตัดสินใจพูดครั้งนี้ก็เพราะเธอ ผู้หญิงคนนี้ทำให้ผมไม่เคยรู้สึกสบายใจเลยเหมือนกับที่ผมไม่เคยเชื่อว่าคำพูดของคนอย่างเฉียนตัวตัวจะมีอะไรดีๆหลุดออกมาจากปากหมาได้สักครั้งอย่างไรล่ะ

        “ในเมื่อเรายังไม่ได้เริ่มโหวตและทุกคนเหมือนจะหาหลักฐานอะไรไม่ได้เลยในคืนที่สงบสุขเมื่อคืนนี้ก็คงจะดีกว่าถ้าเราเลิกใส่ใจกับคำพูดก่อนหน้าไปก่อนมาคิดเรื่องที่เกิดขึ้นในไม่กี่รอบหลังดีกว่า”

        มีเงื่อนงำมากมายและความคิดที่ปะปนกันวุ่นวายมากไป

        การจะถอดรหัสหาคำตอบจากสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ด้วยไหวพริบเพียงเล็กน้อยสิ่งที่พวกเขาต้องการคือทิศทางที่ชัดเจนซึ่งผมบังเอิญมีความคิดในเรื่องนี้อยู่พอดี

        “บอกฉันหน่อยสิ ผิ่นชวนเซี่ย ไหนๆเธอก็บอกว่าตนเองเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแล้วงั้นรอบที่แล้วเธอปกป้องใครไว้ล่ะ”

        ผมตรงไปตรงมาเช่นนี้ตลอด

        “ผมคิดว่านี่แหละคือสิ่งที่ทุกคนอยากรู้มากที่สุดใช่ไหม”

        การเข้าประเด็นโดยไม่อ้อมค้อมน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดเพราะการให้ทั้งคู่มาแย่งบทบาทเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกันไปมาแบบนี้ทำให้บรรยากาศยิ่งไม่น่าไว้วางใจขึ้นไปอีก

        สู้พูดว่าจะทำยังไงให้เราผ่านรอบหน้าไปได้อย่างปลอดภัยโดยไม่มีใครต้องบาดเจ็บจะดีกว่า

        เหมือนจะเป็นแค่ความสามารถเพียงเล็กน้อยแต่ว่าในเกมนี้ บทบาทของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนั้นมีความสำคัญอยู่ไม่น้อย

        นั่นเป็นเหตุผลที่ผมก้าวออกมารับหน้าที่นี้เพราะเชื่อมั่นว่าในฐานะหมาป่าเดียวดายยังมีจังหวะที่ต้องออกล่าด้วยความดุดันไล่กัดเหล่าผู้กระทำชั่วให้รู้ซึ้งว่าใครคือราชาแห่งผืนป่าตัวจริง!

        “ถูกต้อง! ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร เธอก็คงเป็นคนดีละนะอย่างมากก็แค่แกล้งเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแต่ถึงอย่างไรเธอก็ต้องเป็นผู้โดยสาร ดังนั้นอย่าโยนคะแนนโหวตสุ่มๆ ก็พอเจ้าชายคนนี้ขอสัญญาจะตามพวกนายไปแน่นอน!”

        ผ่านไปแค่สามชั่วโมงเองเนี่ยนะความคิดพัฒนาขึ้นขนาดนี้เลยหรือ

        เขาเริ่มวิเคราะห์และใช้เหตุผลเชิงตรรกะเพื่อปกป้องเพื่อนร่วมทีมซะด้วยสิ

        “ไอ้หมอนี่...”

        หวังเฉียงเองก็ออกจะประหลาดใจเพราะในรอบที่ผ่านๆ มา ลูกคุณหนูคนนี้ก็ทำหน้าที่ตามนี้มาตลอด

        ตัวป่วนตัวป่วน แล้วก็ตัวป่วน

        ไม่ได้ช่วยอะไรสักนิดมีแต่ทำให้บรรยากาศในห้องโดยสารดูเละเทะขึ้นไปอีก

        “หา?”

        ชุดกระโปรงลายดอกไม้ของผิ่นชวนเซี่ยพลิ้วไหวเธอดูตกใจเหมือนกัน คงแสดงให้เห็นชัดเจนว่าก่อนหน้านี้ลูกคุณหนูคนนี้สร้างผลงานได้ห่วยขนาดไหน

        “เพียงแต่...”

        คำว่าสุนัขยังไงก็คือสุนัขอยู่วันยังค่ำ โผล่ขึ้นมาในหัวของผม มันเป็นความคิดแรกเลยและทำให้ผมเข้าใจว่าตนเองยังอ่อนประสบการณ์นัก

        “ใครจะเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ช่างเถอะยังไงการมีคนคอยปกป้องเพิ่มก็ถือว่าดีถ้าต้องสละชีพเพื่อชัยชนะครั้งสุดท้ายก็ถือว่าคุ้มดังนั้นถ้าเจ้าหน้าที่คนนั้นได้ยินก็ช่วยปกป้องฉันครั้งหน้าเลยก็แล้วกัน”

        เฉียนตัวตัวเผยหางจิ้งจอกของตนเองออกมาอีกครั้ง

        เจ้าบ้านี่สนใจแต่เรื่องตนเองจริงๆพอถึงช่วงสำคัญแทนที่จะคิดว่าเมื่อคืนปลอดภัยได้ยังไงกลับนึกถึงแต่เรื่องเอาตัวรอดของตนเองก่อนใครเพื่อน

        “บอกเหตุผลมาให้ผมฟังหน่อยสิ”

        ซางจื้อหย่วนเริ่มไม่สบอารมณ์เขามองไปที่ผิ่นชวนเซี่ยไม่รู้ว่าเขาสงสัยว่าเธอเป็นผู้โดยสารที่แอบแฝงตัวอยู่หรือกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไปไม่ค่อยดีนัก

        “บอกหน่อยว่าทำไมเราถึงต้องปกป้องนาย ขยะอย่างนาย”

        คำพูดนี้ไม่ได้ดังมากจนคนอื่นได้ยินชัดเจนแต่สีหน้าของทุกคนกลายเป็นเรื่องชวนให้คิด บางคนอยากจะหัวเราะในขณะที่บางคนหัวเราะไม่ออก

        “ขยะงั้นเหรอ”

        คำพูดนี้เหมือนจะไปสะกิดใจของเฉียนตัวตัวเข้าเขาเคี้ยวคำนี้ในปาก รอยยิ้มบ้าคลั่งเริ่มเผยบนใบหน้า

        “จะพูดอะไรก็พูดมาเลย ไอ้พวกจนเอ๊ย กูรู้ว่ากูมีเงิน กูมีพ่อที่ดีพวกมึงก็เลยอิจฉากูใช่ไหม ไม่เป็นไรหรอก...”

        พูดได้ไม่กี่ประโยคเขาก็จะกลับไปอวดความร่ำรวยอยู่ตลอด ซึ่งเป็นท่าทีประจำตัวของเฉียนตัวตัวทว่าคราวนี้กลับต่างออกไปเล็กน้อย

        “ฉันมีประโยชน์หรือไม่ ไม่ใช่เรื่องที่แกจะมาตัดสินได้หรอกนะ ซางจื้อหย่วนอย่าคิดว่าตนเองฉลาดหรือเคยเป็นทหารแล้วจะยิ่งใหญ่นักฉันล่ะสงสัยมากกับบทบาทที่แกรับรองว่าเป็นฝ่ายปลอดภัย”

        บรรยากาศเริ่มไม่สู้ดีนักเหมือนว่าทุกคนจะเริ่มพุ่งเป้ามาที่ซางจื้อหย่วนขณะที่ในกลุ่มของเขาก็มีเพียงแค่ผมกับผิ่นชวนเซี่ยเท่านั้น ไม่มีคนอื่นอีกเลย

        อย่าลืมว่าคนแรกที่เขาตรวจสอบและบอกว่าเป็น“ผู้โหยหวน” นั้นเป็นคนตาย และคนตายนั้นย่อมไม่อาจลุกขึ้นมาอธิบายอะไรได้

        “โดยเฉพาะเขา ถ้าฉันไร้ประโยชน์นัก แล้วไอ้ขยะนี่ทำอะไรได้บ้าง”

        บรรยากาศรอบข้างเริ่มอึดอัดคนส่วนใหญ่เหมือนพูดอะไรออกมาเพื่อปกป้องผมไม่ได้แล้วแม้แต่กวนหลิงกับหวังเฉียงเองก็เหมือนจะมีแผนการของตนเอง

        “แต่ว่า...”

        หวังเฉียงส่ายศีรษะเหมือนเพราะท่าทีของซางจื้อหย่วนผมเริ่มรู้สึกแล้วว่าตอนนี้ทั้งเด็กสาวตัวน้อยและทหารผ่านศึกคนนี้อาจไม่เชื่อมั่นในตัวผมอีกต่อไปแล้ว

        ความเชื่อใจนั้นมาเร็วแต่ก็จากไปก็เร็วเช่นกัน โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่สับสนอลหม่านแบบนี้การที่ไม่มีใครถูกฆ่าถือเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญผมเองก็ไม่รู้ว่าใครจะลุกขึ้นมาพูดเพื่อความยุติธรรมให้กับผม

        “หมายความว่ายังไง นายสงสัยว่าเขาเป็นพวกผู้โหยหวนงั้นหรือ”

        คนที่ผมไม่คาดคิดว่าจะพูดขึ้นมากลับเอ่ยขึ้นมาหลิวเนี่ยนยังคงเหมือนเป็นเพื่อนร่วมทีมที่เชื่อมโยงกับผมอยู่ การมีสถานะเป็นแอร์โฮสเตสนั้นนับว่าได้เปรียบมาก

        ณจุดจุดนี้ เฉียนตัวตัวไม่มีอะไรให้โต้แย้งและผมก็ชอบสีหน้าของคนที่เพ่งเล็งผมแต่กลับคว้าน้ำเหลวอยู่เหมือนกัน สะใจชะมัด

        “นั่นก็เท่ากับว่า ตอนนี้พวกเราก็เป็นตัวร้ายสองคนสุดท้ายสินะสุดยอดการวิเคราะห์จริงๆ เลยนะคุณชายเฉียน ถ้าคำพูดของคุณมีเหตุผลสักนิดผมคงอยากจะปรบมือให้เลย!”

        “แก...”

        หลิวเนี่ยนยั่วโมโหสุดๆ

        ตอนนั้นเองที่เห็นได้ชัดว่าหวังเฉียงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเหมือนเขาจะไม่อยากเข้ามาพัวพันในความยุ่งเหยิงนี้นักแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเลิกสนับสนุนผมไปเลย

        “พูดได้ดี”

        การพาเด็กสาวอย่างกวนหลิงร่วมเล่นเกมต่อไปแน่นอนว่ามันคงมีเรื่องที่เขาต้องกังวลอยู่บ้างผมมองออกว่าแม้หวังเฉียงจะไม่ได้มีสติปัญญาเฉียบแหลมนักแต่เขาก็เป็นชายชาติทหารที่แท้จริงเขายังคงยึดมั่นในคำสัญญาที่จะไม่ทำให้คนที่เขาคุ้มครองต้องผิดหวัง

        “ทำไมล่ะ ถ้าไม่พอใจก็มาโหวตผมสิครับ คุณชายเฉียนตอนนี้คะแนนโหวตของคุณมันมีค่ามากนะ รู้ไหมว่าทำไม”

        “เหอะ แค่ฟังก็รู้ว่ามีอะไรแอบแฝง นายคิดจะดูถูกฉันเหรอ ฉันไม่หลงกลหรอก”

        คุณชายเฉียนนี่ปากไม่ตรงกับใจจริงๆทั้งที่บังคับตนเองไม่ให้ตอบโต้อีกฝ่ายแล้ว แต่สุดท้ายก็ทนไม่ได้ต้องพูดออกมาอยู่ดี

        “เพราะว่านี่อาจเป็นคะแนนโหวตสุดท้ายของคุณก็ได้น่ะสิใช้ช่วงเวลาสุดท้ายในเกมให้คุ้มเถอะครับ คุณชายเฉียน อาเมน”

        หลิวเนี่ยนทำสำคัญมหากางเขนส่วนสีหน้าของชายชราก็ดูจะฝืนยิ้มอย่างเห็นได้ชัดใจจริงเขาคงแอบเจ็บปวดอยู่ไม่น้อย

        ส่วนเฉียนตัวตัวในฐานะที่เป็นผู้สนับสนุนบาทหลวงจอมปลอมถูกการกระทำนี้ฉีกหน้าอย่างไม่อาจเลี่ยง สีหน้าเต็มไปด้วยความคับแค้น

        “โธ่เอ๊ย ทะเลาะกันเพราะปัญหาแบบนี้ไม่มีประโยชน์เลยฉันไม่ค่อยเข้าใจความคิดของคนมีชีวิตอย่างพวกนายจริงๆ”

        หมอนิติเวชหญิงส่ายศีรษะอย่างหมดหนทางราวกับไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายหลายคนถึงได้ทะเลาะกันจนหน้าดำหน้าแดงขนาดนี้

        “นี่เธอหมายความว่าอะไร”

        สายตาที่มองมาตรงไปยังซางจื้อหย่วนคนหนุ่มผู้มีนิสัยตรงไปตรงมาเขาไม่ลังเลที่จะหันประเด็นไปยังผู้ที่หลงใหลในสิ่งมีชีวิตที่ตายไปแล้ว

        “อยากจะบอกว่า ในรอบที่แล้ว คนที่ต้องได้รับการปกป้องจะต้องเป็นฉันใช่ไหม เพราะข้าเป็นกัปตันไงล่ะ”