หลังจากการเดินทางบนเรืออันยาวนาน พวกเขามาถึงท่าน้ำซึ่งเป็จุดเริ่มต้นของการเดินทางต่อไปยังน้ำตก ภาพของูเาที่ตั้งตระหง่านและความเขียวขจีของป่าไม้ทำให้รู้สึกถึงความท้าทายที่รออยู่ข้างหน้า
“จากที่นี่เราต้องเดินผ่านูเาอีกสามลูกกว่าจะถึงน้ำตก” แอรอนอธิบายขณะพวกเขาลงจากเรือ “ฝนเริ่มตั้งเค้ามาแล้ว เราควรหาที่พักกันก่อน”
“เราต้องหาที่หลบฝนให้เร็วที่สุด” ธีโอพูด
พวกเขาเริ่มเดินไปตามเส้นทางที่แอรอนแนะนำ ซึ่งผ่านูเาและลำธารเล็กๆ ฝนเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ และพวกเขาต้องเดินผ่านูเาสูงชันและลำธารที่เต็มไปด้วยน้ำ
“เราต้องระวัง” แอรอนเตือน “หากฝนตกหนักขนาดนี้ เส้นทางอาจจะลื่นและเป็อันตราย”
“เราควรรีบหาที่พักกันก่อน” ธีโอพูด
“ฝนตกหนักแล้ว”
พวกเขาเดินไปได้ไม่นาน ฝนที่ตกหนักทำให้เส้นทางลื่นและยากต่อการเดินทาง จนเกิดความสับสนและทำให้พวกเขาพลัดหลงกัน
“เจนนี่! คุณอยู่ไหน?” ธีโอร้องเรียกขณะมองไปรอบๆ ในความมืดและสายฝน
“ฉันอยู่นี่ค่ะ!” เจนนี่ะโกลับมา แต่เสียงของฝนทำให้ฟังไม่ชัด
ธีโอวิ่งตามเสียงของเจนนี่และพบว่าเธออยู่ใกล้กับหน้าผา เขาจับมือเธอไว้และดึงเข้าไปในถ้ำเล็กๆ ที่อยู่ใกล้ๆ เพื่อหลบฝน
“ที่นี่ปลอดภัยแล้ว” ธีโอพูดขณะพยายามจัดการสถานการณ์
“ขะขะ....ขอบคุณค่ะ” เจนนี่พูดด้วยเสียงสั่นๆ จากความเย็นและความกลัว “ฉันกลัวมากเลย”
“คืนนี้เราพักที่นี่ก่อน พรุ่งนี้ค่อยหาสองคนนั้น” ธีโอพูดขณะเปิดแผนที่ที่เขานำมาด้วย
“ทางนี่..” ธีโอบ่นงึมงำ
เจนนี่สังเกตเห็นความเครียดในใบหน้าของธีโอและรู้สึกถึงความหนักใจของเขา แต่เธอพยายามจะสงบสติอารมณ์
“คุณดูเครียดมากเลย” เจนนี่พูด “คุณไม่เป็ไรใช่ไหม”
“แค่ต้องทำให้แน่ใจว่าเราจะไปถึงที่นั่นได้” ธีโอตอบ “คุณสบายดีหรือเปล่า?”
“แค่เหนื่อยและกลัว” เจนนี่ตอบ “ขาฉัน..เจ็บ”
ธีโอเริ่มเปิดกระเป๋าของเขาและหยิบชุดปฐมพยาบาลออกมา “คุณต้องพักผ่อน” เขาพูด “ถ้าคุณเจ็บ ผมก็จะไม่สบายใจ”
“ไม่เป็ไรหรอก” เจนนี่พยายามปฏิเสธ
“ไม่ได้.. คุณต้องรักษาตัว” ธีโอพูดขณะเริ่มทำแผลให้เจนนี่ “ผมจะไม่ปล่อยให้คุณเ็ปโดยไม่ได้ทำอะไร”
ในขณะที่ธีโอทำแผลให้เจนนี่ ทั้งคู่มองตากันและมีความรู้สึกที่ผสมผสานกัน ทั้งความกลัวและความใกล้ชิดทำให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน
“ดีขึ้นไหม?” ธีโอถามเมื่อเขาทำแผลเสร็จ
“ดีขึ้นค่ะ ขอบคุณมาก” เจนนี่ตอบ
“พักผ่อนเถอะ” ธีโอพูด “เราจะเดินทางต่อพรุ่งนี้”
ทั้งคู่เอนหลังลงนอนบนพื้นหินที่มีผ้าห่มบางๆ และพยายามหลับให้อบอุ่น ในขณะที่พวกเขานอนอยู่ในถ้ำ เสียงฝนยังคงตกลงมาไม่หยุด
---
เช้าวันถัดมา ฝนได้หยุดลงและท้องฟ้าสว่างขึ้น ธีโอและเจนนี่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกของการเริ่มต้นใหม่
“เราต้องออกเดินทางแล้ว” ธีโอพูด “เช้านี้สภาพอากาศดีกว่าเมื่อวาน”
“ค่ะ” เจนนี่ตอบ “เราหาสองคนนั่น”
ขณะเดินทางต่อไป ซอนย่าและแอรอนพยายามหาทางไปยังน้ำตก แต่สถานการณ์ก็ยังคงยากลำบาก เมื่อฝนเริ่มตกหนักอีกครั้ง ทำให้พวกเขาต้องหาที่หลบภัย
“เราต้องหาที่พักพิงก่อน” แอรอนพูด “ไม่งั้นเราจะลำบากมาก”
“ใช่ค่ะ” ซอนย่าตอบ “เราจะหาที่พักที่ดีที่สุดที่เราสามารถหาได้”
ในระหว่างที่ซอนย่าและแอรอนหาที่พัก พวกเขาพบกระท่อมเก่าหลังหนึ่งซึ่งพอจะใช้หลบฝนได้
“เราจะพักที่นี่” แอรอนพูด “มันอาจจะไม่ดีเท่าที่เรา้า แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีที่พัก”
“ตกลงค่ะ” ซอนย่าตอบ “เราต้องพยายามหาธีโอและเจนนี่ให้เจอ”
พวกเขากลับมาที่เส้นทางที่พวกเขาพลัดหลงและเริ่มเดินต่อไป ในขณะเดียวกัน ซอนย่าและแอรอนยังคงเดินทางตามหาธีโอและเจนนี่ แต่การที่พวกเขาพลัดหลงทำให้ทั้งสองคนไม่สามารถหากันเจอได้
“เราต้องหาธีโอกับเจนนี่ให้เจอ” แอรอนพูดขณะพยายามมองไปทั่ว
“แต่ทำไมต้องเป็พวกเขาที่ได้อยู่ด้วยกัน” ซอนย่าพูดด้วยน้ำเสียงที่มีความไม่พอใจ “ทำไมต้องเป็คู่หมั้นของฉันที่ต้องอยู่กับผู้หญิงคนนั่น”
“ซอนย่า” แอรอนปลอบ “คุณต้องเข้าใจว่าในสถานการณ์แบบนี้ ทุกคนต้องร่วมมือกัน ไม่มีใครคาดคิดว่าเราจะพลัดหลงกัน”
“ก็ได้....” ซอนย่าพูด “แต่ธีโอกับผู้หญิงคนนั้นอยู่ด้วยกันในสถานการณ์แบบนี้..หงุดหงิดเป็บ้า”
“ธีโอรักเธอ” แอรอนพูด “เขาจะไม่ทำอะไรที่ทำให้เธอรู้สึกไม่ดีหรอก เขาทำทุกอย่างเพื่อให้พวกเราปลอดภัย”
---
295K
