“มันเรียกว่าต้นเหลยหยาง” จางฮ่านอธิบายง่ายๆ
“ต้นเหลยหยาง? ทำไมฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย” จื่อเหยียนสงสัย
“ไปดูกันดีกว่า” จางฮ่านไม่พูดอะไรต่อ อุ้มเิเิเดินตรงไปที่ต้นเหลยหยาง
จากจุดนั้นสามารถมองไปได้ทั่วพื้นที่อาณาบริเวณของอ่าวจันทรา ทั้งหาดทราย ทั้งแสงสียามค่ำคืนในตัวเมือง ในระยะใกล้ก็เห็นทุ่งหญ้าเขียวขจี
“ที่นี่สวยจังเลย”
จื่อเหยียนพูดออกมาจากใจ
“ป๊ะป๋า คุณแม่ ดูนั่นสิ มีบ้านหลังเล็กๆ เต็มไปหมดเลย” เิเิชี้ให้ดู
“เอ๋? ทำไมบนนั้นเหมือนมีใบไม้เต็มไปหมดเลยล่ะ?” จื่อเหยียนพูดขึ้น ยังไงนี่ก็เป็เวลากลางคืนอะไรก็เห็นไม่ชัด
“พวกเราไปดูกันดีกว่า” จางฮ่านพูดด้วยท่าทางลำพองใจ “เป็ยังไงเิเิ? ดินแดนในฝันที่พ่อทำไว้ให้ สวยหรือเปล่า?”
“สวยๆ ๆ ๆ เิเิ ชอบมากเลย ป๊ะป๋าน่ารักที่สุดในโลกเลย” เิเิะโไปหอมแก้มจางฮ่านทีหนึ่ง
“ฮ่าๆ ๆ ๆ ...” จางฮ่านหัวเราะร่า “นี่ยังทำไม่เสร็จดีนะ ต่อไปมันจะสวยกว่านี้อีก พ่อจะสร้างบ้านไว้บนยอดเขา ด้านหลังบ้านก็จะเลี้ยงสัตว์ไว้คอยเล่นเป็เพื่อนกับเิเิ ถึงเวลานั้นมันถึงจะเป็ดินแดนในฝันที่แท้จริง”
จื่อเหยียนที่เดินตามอยู่ด้านหลังรู้สึกใ
‘จางฮ่าน เขาเปลี่ยนไป’
จื่อเหยียนคอยตามข่าวของจางฮ่านมาตลอด่ห้าปีมานี้ เธอรู้เื่ราวแทบทุกอย่างเกี่ยวกับเขาดี ไม่คิดมาก่อนเลยว่าการที่เธอพาเิเิกลับมา จะทำให้เขาเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้
ออกจากเมืองหลวงยังไม่เท่าไหร่ นี่เขาสร้างดินแดนในฝันขึ้นมาจริงๆ เขาเพิ่งจะมาเซียงเจียงได้แค่ไม่กี่วัน?
ความรักที่เขามีต่อเิเิมันมากมายขนาดไหนกัน จื่อเหยียนทั้งรู้สึกสับสน ทั้งรู้สึกซาบซึ้ง
‘เิเิก็ดูร่าเริงกว่าแต่ก่อน’
จื่อเหยียนปฏิเสธไม่ได้ว่าเด็ก้าความรักจากพ่อ ไม่ว่ายากดีมีจน ความรักจากพ่อ หรือ จากแม่ หากขาดไปสักอย่างเด็กก็จะรู้สึกมีปมด้อย
“โอ้โห เป็ใบไม้จริงๆ คุณแม่รีบมาดูเร็วเข้า”
เสียงของเิเิดึงจื่อเหยียนออกมาจากภวังค์
“ใบไม้จริงๆ ด้วย?” จื่อเหยียนเดินเข้าไปลูบดู
“คุณทำได้ยังไง?” จื่อเหยียนรู้สึกสงสัยอย่างมาก
“สร้างขึ้นมาน่ะสิ” จางฮ่านตอบ
“สร้างขึ้น..... "
จื่อเหยียนตะลึง เขาใช้เวลาเท่าไหร่สร้างมันขึ้นมานะ?
“เิเิ ตรงนี้เป็บ้านของน้องหมา กับ น้องแมว ตรงนั้นไว้เลี้ยงเป็ดเลี้ยงไก่ ส่วนตรงโน้นเอาไว้เลี้ยงหมู เลี้ยงแพะ แล้วก็ตรงโน้นเลย เอาไว้เลี้ยงวัวนม บ่อน้ำตรงนี้เอาไว้ให้พวกมันได้ดื่มได้อาบ ส่วนบ่อใหญ่โน้น บลาๆ ๆ ๆ ๆ ....” จางฮ่านสาธยายเป็ชุด
เิเิได้ยินอย่างนั้นก็ดีใจใหญ่ เฝ้ารอวันที่สัตว์เลี้ยงวิ่งเต็มไปหมด
ส่วนจื่อเหยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่พูดอะไร
จางฮ่านทำทุกอย่างได้สมบูรณ์แบบทีเดียว ทางด้านนั้นยังมีแปลงเพาะปลูก เขาทำได้อย่างที่พูดไว้ไม่มีผิด เขาทำทุกอย่างนี้ก็เพื่อเิเิ ดูเหมือนว่าถ้าให้เขาเป็คนดูแลเิเิคงไม่มีอะไรน่าเป็ห่วง
เธอถามขึ้นมาข้อหนึ่ง “คุณมีที่พักให้เิเิหรือเปล่า เิเิมาอยู่กับคุณที่นี่จะให้เธอไปพักที่ไหน?”
“ที่พักแน่นอนว่าต้องมีสิ” จางฮ่านรู้ดีว่าจะให้เิเิมาอยู่กับตัวเองได้นั้น ต้องมีคำตอบที่น่าพอใจให้กับจื่อเหยียน “ผมพาคุณไปสักหน่อยดีกว่า เิเินี่ก็ดึกมากแล้ว พวกเรากลับกันก่อน ตรงนี้ไว้จัดการอะไรทุกอย่างเรียบร้อยแล้วค่อยมาอยู่ด้วยกัน”
“อ๋อ...” เิเิพยักหน้ารับรู้ “เ้าดำ บ๋ายบาย ไว้ค่อยเล่นกันใหม่นะ”
“หงิงๆ ๆ ...”
เ้าดำครางรับ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในป่า
จื่อเหยียนนั่งอยู่ที่เบาะหลังกับเิเิ ด้วยความเหนื่อยก็หลับไป
จางฮ่านขับรถตรงไปที่ร้านอาหาร
“เอ๋? ไม่ใช่สิ” จื่อเหยียนถลึงตามอง “จางฮ่าน นี่คุณหลอกฉันอีกแล้ว”
“ผมไปหลอกอะไรคุณอีกล่ะ?” จางฮ่านเริ่มเซ็ง
“ที่คุณพาพวกเราไปเมื่อกี้มันไม่ใช่เขาจันทราหรือไง? คุณจะขึ้นไปสร้างอะไรที่นั่นเยอะแยะได้ยังไง? เชอะ เวลาแค่กี่วันเื่แบบนี้คุณทำขึ้นมาได้หรือไง? คุณคงพาฉันมาดูอะไรเรื่อยเปื่อยเพื่อที่จะหาเื่ให้เิเิไปอยู่กับคุณล่ะสิไม่ว่า? " จื่อเหยียนพูดน้ำเสียงไม่เป็มิตร
“ผมยอมใจคุณจริงๆ สมองคุณทำด้วยอะไร” จางฮ่านมองจื่อเหยียนผ่านกระจกมองหลัง พลางเอื้อมมือไปหยิบเอกสารออกมาจากช่องเก็บของฝั่งข้างคนขับ “ดูซะให้เต็มตา เขาจันทรานี้ผมเป็คนเช่า”
จื่อเหยียนพอพลิกเอกสารดู ถึงได้เชื่อว่าจางฮ่านเป็คนเช่าจริงๆ
เช่าก็บอกว่าเช่าสิ แค่นี้ต้องทำพูดจาใหญ่โต? ตาทึ่มเอ๊ย
จื่อเหยียนไม่ค่อยสบอารมณ์ ทีเวลาคุยกับเิเินี่เสียงอ่อนเสียงหวาน พูดกับเธอทีไรเป็ต้องทำเสียงแข็งใส่ทุกที
รถมาจอดที่หน้าร้านอาหาร จางฮ่านพูดขมุบขมิบ “ที่นี่ผมเช่าเอาไว้ อีกไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ก็ตกแต่งเสร็จพร้อมเข้าอยู่ได้แล้ว ด้านในมีแต่ฝุ่นไม่ต้องเข้าไปดูหรอก
“ห้องแถว?” จื่อเหยียนถาม “คุณจะเปิดร้านอาหาร?”
“จะว่าใช่ก็ใช่”
“คุณทั้งเช่าเขา ทั้งเช่าร้านอาหาร คุณไปเอาเงินมากมายมาจากไหน?” จื่อเหยียนสงสัย
สัญญาเช่าเขาจันทราเธอดูแล้ว ค่าเช่าสิบล้าน ส่วนล้านอาหารเธอตีราคาค่าเช่าไว้ยังไงก็ต้องไม่ต่ำกว่าสามล้าน รวมๆ แล้วก็เป็เงินสิบกว่าล้าน
“ผมขายห้องที่เขตจู๋คังไปน่ะ” จางฮ่านบอกเรียบๆ
“ขายห้อง?” จื่อเหยียนใ
“อื้อ” จางฮ่านตอบ “คุณพักที่ไหน?”
“ถนนิกวงฝั่งตะวันออก” จื่อเหยียนตอบ
จางฮ่านเปิดเครื่องนำทาง ขับรถไปส่งจื่อเหยียน พอถึงด้านล่างตึกจื่อเหยียนค่อยๆ อุ้มเิเิลงจากรถ เิเิสะลึมสะลือตื่นขึ้น
“ป๊ะป๋าล่ะ?” เิเิ งัวเงียหันไปมองรอบๆ พอเห็นจางฮ่านเดินลงมาจากรถก็ยื่นแขนออกไป “ป๊ะป๋ากอดหน่อย”
จางฮ่านอุ้มเธอเดินเข้าไปในลิฟต์พร้อมจื่อเหยียน
“พ่อส่งหนูแค่นี้แหละ ไว้ร้านอาหารเสร็จเมื่อไหร่ค่อยมารับหนูไปอยู่ด้วย” จางฮ่านหอมแก้มเิเิทีหนึ่งก็ส่งเธอต่อให้กับจื่อเหยียน
“หือ?” ถึงตอนนี้เิเิ ถึงได้รู้ว่าจางฮ่านแค่มาส่งเธอ ไม่ได้ขึ้นไปด้วยกัน
“ฮือๆ ....ไม่เอา....ป๊ะป๋าอย่าไปนะ....” เิเิบีบน้ำตา
“เอาน่าๆ คุณพ่อก็บอกอยู่ว่าอีกไม่กี่วันก็มาเล่นเป็เพื่อนเิเิแล้ว ไม่ดื้อนะไม่ดื้อ” จื่อเหยียน ปลอบ
แต่ถึงจะปลอบยังไงก็ไม่ฟัง เิเิดิ้นจะออกจากอกของจื่อเหยียนให้ได้
จื่อเหยียนทนเมื่อยแขนไม่ไหว จึงได้แต่ส่งเธอให้จางฮ่าน พลางพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ก็ได้ๆ ๆ ให้คุณพ่อขึ้นไปด้วยก็ได้ พอใจหรือยัง? ไม่ร้องแล้วนะตกลงมั้ย?”
เิเิ ถึงได้ค่อยๆ หยุดร้อง “ป๊ะป๋าอยู่เล่นกับเิเินะ อย่าไปเลย”
ปกติจางฮ่านไม่ยอมมานอนค้างที่บ้านจื่อเหยียนให้เสียหน้าเป็แน่ แต่เขาก็ปฏิเสธคำออดอ้อนของเ้าหญิงตัวน้อยไม่ลง
“พ่ออยู่เล่นกับหนูนี่แหละ ไม่ไปไหนหรอก” จางฮ่านตบหลังเิเิเบาๆ
จางฮ่านตามพวกเธอขึ้นไปที่ห้อง จื่อเหยียนหยิบรองเท้าแตะแบบใช้แล้วทิ้งส่งให้เขา
จื่อเหยียนรู้สึกขัดที่จางฮ่านตามเข้ามาในบ้านด้วย
“คุณผู้หญิงกลับมาแล้ว” หวางเจวียนออกมาต้อนรับ
“อือ” จื่อเหยียนพยักหน้ารับ
“คุณผู้ชายท่านนี้คือ...” หวางเจวียนถามอย่าลังเล
“เขา....” จื่อเหยียนเขินจนหน้าแดง ไม่รู้จะแนะนำจางฮ่านยังไง
เธอไม่รู้จะแนะนำยังไง แต่มีคนหวังดีพูดแทนขึ้นมา “เขาก็คือพ่อของหนูยังไงล่ะ”
“เขาชื่อจางฮ่าน” จื่อเหยียนแนะนำตัว
“อ้อๆ ๆ ” หวางเจวียนพอจะเข้าใจแล้ว รีบต้อนรับทันที “เชิญค่ะคุณจาง”
“อืม”
จางฮ่านพยักหน้า อุ้มเิเิเข้าไปที่ห้องรับแขก
“ตายแล้ว” อยู่ๆ ก็มีเสียงดังจากที่ไหนซักที่ดังขึ้นมา
พอหันไปดู ก็เห็นโจวเฟยค่อยๆ เดินลงมาจากชั้นบน พอเจอจางฮ่านเธอก็อึ้งไปพักหนึ่ง “์ นึกว่าแขกพิเศษที่ไหนมาเยือน ที่แท้ก็คุณชายตกอับนี่เอง”
คราวก่อนจางฮ่านพูดใส่จื่อเหยียนไว้แรงไม่น้อย พอโจวเฟยเจอเข้าก็อดที่จะแขวะไม่ได้
จบตอน
1K
