'เขามาที่นี่เหรอ แล้วเมื่อตอนบ่าย ที่ร้านอาหารนั่นละ'
ไวโอลินได้แต่ครุ่นคิด จนหัวแทบะเิออกมา เธอถอนหายใจออกมาบาง ๆ เพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดที่อัดแน่นอยู่ในนั้น เพราะเธอคิดว่าคนที่เอาจักรยานมาให้ น่าจะเป็โชยะมากกว่า เพราะมีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น ที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับโซ่รถจักรยานคันนี้ เธอสลัดความคิดทุกอย่างออกจากหัวสมองแล้วเดินกลับมานั่งลงที่เดิม
"ป้าคะ คุณลุงอาการดีขึ้นแล้วเหรอคะ"
"ใช่จ้ะ ดีขึ้นมากแล้ว ป้าก็เลยรีบกลับมาหาเราไงจ๊ะ"
"ทำไมต้องรีบกลับล่ะคะ อยู่ต่อเป็เพื่อนกับคุณลุงก่อนก็ได้" ไวโอลินพูดด้วยรอยยิ้ม ป้ายิ้มรับ
"ก็พ่อกับแม่เราน่ะสิ ให้ป้ารีบกลับ กลัวว่าเรา จะอยู่คนเดียวไม่ได้"
"ป้าคะ (ทำเสียงอ่อนๆ) ไวโอลินทำเสียงอ้อน อยู่ได้สิคะ ลินอายุ 18 แล้วนะคะป้า"
"สิบแปดตอนไหนกันจ๊ะ อีกตั้งเกือบอาทิตย์" ป้าแย้ง
"นั่นแหละค่ะ ป้าสิบแปดแล้ว คืนนี้ต้องโทรไปบ่นพ่อกับแม่ซะหน่อย ชอบคิดว่าลินเป็เด็กอยู่เลย ลินโตแล้วนะคะ" เธอหน้ามุ่ย ป้าได้แต่อมยิ้ม
"ใช่แล้ว ก็ต้องขอของขวัญล่วงหน้าด้วยเลย" เธอพูดก่อนจะหอบหิ้ว ถุงของฝากทั้งหมดขึ้นไป้า ป้ามองตามอย่างเอ็นดู
ไวโอลินขึ้นมาบนห้อง เธอนั่งหย่อนขาอยู่ที่ปลายเตียง แล้วอดคิดถึงพี่ชายของเธอขึ้นมาไม่ได้ ว่าสมัยที่เลิฟมีชีวิตอยู่ เลิฟดูแลและเป็ห่วง ห้ามนู่นนี่นั่น มากเสียยิ่งกว่าพ่อกับแม่อีก พอนึกขึ้นมาทีไร น้ำตาก็ไหลออกมาทุกที ปีนี้จะเป็อีกปี ที่เธอไม่มีพี่ชายอยู่ด้วย และจะเป็ปีแรก ที่เธอไม่มีคนที่รักเธออย่างฮอร์นอยู่ด้วย
ไวโอลิน คิดแบบนั้น ถึงกับน้ำตาร่วงเผาะ
แล้วอยู่ ๆ เธอก็คิดถึงพันเจียขึ้นมา และอดเป็ห่วงเขาไม่ได้ เธอหยิบมือถือขึ้นมากด เพื่อที่จะโทรออกหาด้วยความรู้สึกเป็ห่วง
เธอเข้าไปที่สมุดบันทึกรายชื่อ ค้นหาอักษร ในภาษาอังกฤษตัว 'M' ที่เธอ แอบบันทึกไว้เป็คำแสลงที่ใช้เรียก อีกฝ่ายที่เราเคารพ เท่าที่เธอได้ยินมานั้น คำนี้มีความหมายใกล้เคียงกับ ประโยคที่เธอ ตีความหมายของมันออกมาว่า
"แค่ใช้อำนาจ ในแบบที่เป็อยู่ ก็ถือว่าเป็พระาาแล้ว"
My King ถือเป็คำจำกัดความที่ เธอใช้ระบุตัวตน ของคนพันเจีย ที่ชอบใช้อำนาจควบคุม พฤติกรรม และออกคำสั่งกับเธอ ซึ่งมันใช้แทนคำว่าฮิตเลอร์ ได้ดีที่สุด
"My King!" เธออ่านออกเสียง ก่อนจะเผยยิ้มออกมาเล็ก ๆ ก่อนจะกดโทรออกไป แต่แล้วอยู่ ๆ เธอก็รีบกดปุ่มตัดสายทิ้งไป เพราะ ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา ลอยเข้าในความคิดของเธอชั่วขณะ
ไวโอลิน นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น!! ในลานจอดรถทั้งสองครั้ง ระหว่างเธอและเขา เป็ภาพขณะที่เธอถูกพันเจีย ประทับรอยจูบในสถานที่แบบนั้น ถึงสองครั้งสองครา คล้ายกับความฝัน แต่มันชัดเจนกว่า เป็ภาพเหตการณ์ที่เกิดขึ้นเป็ฉาก ๆ ทุกตอนที่เธอและเขาได้ัักัน ในครั้งแรก เธอถูกเขาจู่โจมเข้ามาจุมพิต เอาแบบดื้อๆ
แต่ครั้งหลัง เธอกลับมีความรู้สึกว่า เธอเองนั้น ก็ััรอยจูบของตัวเองกลับไป ด้วยเช่นกัน แล้วอยู่ๆไวโอลิน ก็รู้สึกหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาทันใด
"บ้าจริง!!" ไวโอลิน ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิด ปากของตัวเอง รีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ แล้วปิดประตูล็อกลอนมิดชิด จ้องมองใบหน้าชองตัวเอง อยู่ที่หน้ากระจกสักพัก
เธอยืนมองริมฝีปากบางๆ ของตัวเอง แล้วนึกย้อนกลับไปเห็นภาพการจูบของเขา ยังคงวนเวียนในหัวของเธอ สลับกับภาพที่เธอ เผลอมีปฏิกิริยาจูบตอบกลับไป
"ให้ตายสิ!!" เธอก้มหน้าเขินอาย แม้กระทั่งตัวเอง ที่เผลอไปจูบตอบพันเจียในตอนนั้น
ไวโอลิน อายแทบจะแทรกแผ่นดินหนี เธอเปิดน้ำล้างหน้าที่ก๊อก แล้ววักมันใส่หน้า เพื่อล้างความอายของตัวเอง ที่เผลอทำแบบนั้นออกไป เพราะเธอคิดว่า พันเจียเองนั้นก็น่าจะรับรู้ได้เช่นกัน
ไวโอลิน ค่อยเงยหน้ามองตัวเองในกระจกอีกครั้ง ใบหน้าเขินอายเผยให้เห็นถึงสีแดงระเรื่อ ที่เปล่งออกมาจากแก้มใส ๆ และผมที่ต่อเป็ลอน กลับเหยียดยาวตรง เพราะเปียกไปด้วยน้ำ ทำให้ใบหน้าของเธอเผยความเซ็กซี่ออกมา เหมาะที่จะเป็สาวสะพรั่งวัย 18 ปี ในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้
ไวโอลิน อาบน้ำเปลี่ยนชุด แล้วเดินลงไปหยิบไหมพรมที่อยู่ชั้นล่าง ตั้งใจว่าจะถักต่อจนเสร็จ ป้าของเธอเห็น จึงถามว่า
"จะถักให้ฮอร์นเหรอจ๊ะ" ไวโอลินยิ้มรับแล้วพูดกับป้าของเธอว่า
"ค่ะป้า อืม...ป้าคะ สีขาวแบบนี้ จะเหมาะกับผู้ชายที่ผิวขาวไหมคะ"
"
ก็ถ้าขาวๆอยู่แล้ว แบบฮอร์นน่ะ ใส่สีอะไรก็ได้จ้ะ"
"แล้วเขาจะชอบไหมคะป้า"
"ก็ถ้าเป็ลินของป้าทำให้ ฮอร์นก็น่าจะชอบนะจ๊ะ"
"ถ้างั้นลินขึ้นไปถักต่อข้างบนห้องนะคะ"
"ตามสบายจ้ะ" ว่าแล้วเธอก็วิ่งขึ้นไปพร้อมกับไหมพรมชุดนั้น ป้ามองตามแล้วยิ้มออกมา ที่เห็นหลานของตัวเองกำลังมีความรัก
จนกระทั่ง หลายวันต่อมา ไวโอลินที่ไม่ได้ไปหาพันเจีย และ พันเจียเองก็ไม่ได้ติดต่อเธอมาเลย จะมีก็แค่ฟานเท่านั้น ที่โทรมาบอกให้เธออยู่บ้าน เพราะไม่อยากให้มากวนใจพันเจียในตอนนี้
ไวโอลิน ใช้เวลาอยู่กับการถักเสื้อกันหนาวไหมพรมของเธออยู่นานหลายวัน โดยมีป้าคอยแนะนำผิดถูกในการ เย็บปักตามแบบที่ได้มาให้กับเธอจนมันเสร็จสมบูรณ์
"โหว...ใหญ่ขนาดเป็ผ้าห่มได้เลยนะเนี่ย" ป้าแซว ไวโอลินลุกขึ้นยืนทาบกับตัวเอง กับเสื้อกันหนาวไหมพรมตัวโคร่ง พร้อมหมุนตัวไปมา ยิ้มเริงร่า ยิ้มดีใจกับผลงานของตัวเอง ที่มันสำเร็จเป็รูปเป็ร่างขึ้นมาได้ ป้าที่นั่งอยู่บนโซฟามองเธอ แล้วยิ้มตาม
"ป้าคะ...." ลากเสียงยาว "แค่ยาวคลุมเข่าเองนะคะ" ป้าหัวเราะเล็กๆ ออกมา แล้วว่า
"คนใส่ถ้าจะตัวใหญ่มากเลยนะ หรือไม่ก็สูงมาก ๆ"
ไวโอลินบอก "ใช่ค่ะ ตาบ้านั่น สูงจริง ๆ แต่ไม่รู้ว่าเขา จะชอบสีแบบนี้หรือเปล่า"
ไวโอลินมองเสื้อไหมพรมตัวนั้น แล้วอมยิ้มเล็กๆออกมา
เย็นวันนั้น
ไวโอลินของอนุญาตป้าของเธอ ออกไปที่ร้านทำผม ซึ่งเธอขอให้ร้านช่วยต่อผมของเธอ แบบถาวรเป็ทรงลอน เหมือนอย่างที่ร้านเสื้อผ้าเคยทำให้กับเธอ
วันนั้น ไวโอลิน อยู่ในร้านทำผมจนถึง่ค่ำ เพราะกว่าจะต่อผมเสร็จก็ใช้เวลาอยู่หลายชั่วโมง เธอเดินออกมาจากร้านทำผมอย่างมั่นใจ
ไวโอลินก้มนับเงินในกระเป๋า ที่เสียค่าต่อผมไปหลายพันบาท เธอก้มลงเก็บเศษสตางค์ที่ทำตกอยู่ แล้วเงยหน้าขึ้นมาพบกับโชย์ ที่ยืนจ้องมองอยู่ ไม่ยอมคลาดสายตาไปไหน
"โชย์! เอ่อ.. พี่โชยะ" ไวโอลินเอ่ย เขายิ้มที่เธอจำเขาได้
"เรียกโชย์เหมือนเดิมก็ได้นะ" ชายหนุ่มบอก พร้อมกับยิ้มอย่างละมุนกล่าวว่า
"มาทำผม ที่นี่เหรอ" ไวโอลินพยักหน้าเขิน ๆ เพราะอายที่ตัวเอง อยากให้ผมยาวเร็ว ๆ จนต้องมาต่อผม
"มันตลก งั้นเหรอคะ" เธอถาม เหมือนไม่มั่นใจขึ้นมา โชยะยิ้มเราะออกมาเล็ก ๆ แล้วตอบ
"ไม่...มันดูสวย เหมาะสม และน่ารักมากเลยล่ะ" ไวโอลินเงยหน้า สบตากับเขา
"มันเหมาะกับฉัน ขนาดนั้นเลยเหรอคะ"
"ใช่...เชื่อฉันสิ! สาวผมยาวทำลอน ดูเหมือนผู้หญิงที่หลุดออกมาจากในอดุมคติของน้องชายฉัน ยังไงอย่างงั้นเลยนะ"
"เอ๊ะ!" ไวโอลิน ทำหน้างงๆ กับคำพูดของเขา
"เมื่อกี้พี่โชยะ เมื่อกี้พี่พูดว่าอะไรนะคะ" ไวโอลินถามย้ำ เพราะ้าฟังคำเดิมอีกครั้งแบบชัด ๆ
"อ๋อ...เปล่า! นี่จะกลับเลยหรือเปล่า" โชยะถาม ไวโอลินตอบกลับไป
"ค่ะ จริงสิ! เมื่อวันก่อนขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ ที่เอาจักรยานไปซ่อมให้ แถมยังเอาไปส่งที่หน้าบ้านด้วย"
"หืม...จักรยานเหรอ!" ชายหนุ่มทำหน้างงแล้วย้อนถามกลับไป
"หมายถึงจักรยานคันที่โซ่ขาด เมื่อหลายวันก่อนน่ะเหรอ"
"ค่ะ" ไวโอลินผงกหัวเล็ก ๆ
"คือฉัน...ไม่ได้..." ไม่ทันที่โชยะจะพูดออกมา เสียงโทรศัพท์ของไวโอลินก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ
"ฟาน!" เธอเอ่ย แล้วรีบขอตัวกลับ โชยะมองตามไปอย่างงง ๆ
487
