บุรัสกรเดินทางมาถึงมิลานโดยสวัสดิภาพ เมื่อออกจากสนามบินเธอตรงมาที่โรงแรมในทันที ซึ่งโรงแรมที่เธอพักเป็โรงแรมระดับห้าดาว ที่บาร์ธาซ่าร์เป็เ้าของอยู่นั้นเอง และเธอคิดว่าระหว่างที่เขามาดูงานที่นี่ เขาน่าจะพักอยู่ที่โรงแรมนี้ด้วยเช่นกัน
“เช็คอินค่ะ”
“รอสักครู่นะคะ”
บุรัสกรเดินด้วยท่าทางมาดมั่นเข้ามาที่เคาน์เตอร์ เธอแจ้งแก่พนักงานของโรงแรม พร้อมกับส่งพาสปอร์ตให้แก่พนักงาน พนักงานโรงแรมที่ประจำอยู่ที่เคาน์เตอร์ รับพาสปอร์ตมาจากมือเรียวเล็ก พร้อมกับกล่าวไปด้วยและยิ้มสุภาพให้ไปด้วย
ในขณะที่บุรัสกรยืนรอการเช็คอิน ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองไปรอบๆ โรงแรม พลันดวงตากลมโตคู่สวยไปสะดุดเข้ากับกายแกร่งของบุคคลที่เธอคุ้นเคย เขาเดินออกจากห้องห้องหนึ่ง พร้อมกับผู้บริหารของโรงแรม และพากันเลี้ยวหายไปอีกซอกมุมหนึ่งของโรงแรม
“บาร์ธาซ่าร์”
บุรัสกรคลี่ยิ้มออกมาที่มุมปาก อย่างพึงพอใจเป็ที่สุด เพราะเพียงแค่เธอได้เห็นเขาแม้เพียงเสี้ยวเดียว เธอก็รู้แล้วว่าเป็ผู้ชายตัวโตคนที่เธอหมายปองคนนั้น และเธออยากจะรู้นักว่า เธอตามตื๊อเขามากขนาดนี้แล้ว เขาจะไม่ใจอ่อนกับเธอก็ให้มันรู้ไปสิ
“คุณบุรัสกรคะ...... คุณคะ เรียบร้อยแล้วค่ะ”
“ขอบคุณค่ะ”
พนักงานโรงแรมเรียกชื่อของบุรัสกร เห็นเธอยังคงนิ่งเฉยเหมือนกำลังอยู่ในห้วงภวังค์ของตัวเอง พนักงานโรงแรมจึงเรียกซ้ำอีกรอบ นั่นแหละบุรัสกรถึงได้ตื่นจากภวังค์ความคิด หันไปยิ้มและยื่นมือเรียวเล็กไปรับพาสปอร์ตของเธอจากพนักงานโรงแรม ก่อนจะเดินตามพนักงานยกกระเป๋าไปยังลิฟต์
“ขอบคุณนะคะ”
“ขอบคุณครับ”
เมื่อมาถึงห้องพักเรียบร้อยแล้ว เธอยื่นทิปให้แก่พนักงานยกกระเป๋า และกล่าวขอบคุณไปพร้อมกันด้วย พนักงานรับด้วยท่าทีสุภาพ ก่อนจะเดินออกจากห้องพร้อมกับปิดประตูให้ด้วย
บุรัสกรปลดกระเป๋าสะพายออกจากไหล่บอบบาง วางลงที่โต๊ะ แล้วเดินไปเปิดผ้าม่านออก ก่อนจะเปิดประตูเดินออกไปยังระเบียงห้อง ที่เธอเลือกพักห้องนี้ เพราะเป็วิวสูงและคิดว่าวิวคงจะสวย พอมาได้เห็นจริงๆ ไม่ผิดหวังเลยสักนิด วิวสายมาก เห็นทั้งตึกรามบ้านช่องและทั้งแม่น้ำ
“บ้าแล้วอลิส เธอจะมามัวรับลมชอบวิวอะไรกันล่ะเนี้ย เธอต้องคิดหาวิธีที่จะทำยังไง เพื่อที่จะเข้าหาบาร์ธาซ่าร์ได้ มัวแต่มายืนดูวิวอยู่อย่างนี้ เขาจะเจอเธอไหม”
ขณะที่บุรัสกรกำลังเคลิบเคลิ้ม อยู่กับวิวทิวทัศน์อันสวยงาม สติหนึ่งพลันนึกขึ้นมาได้ เธอจึงพร่ำพูดกับตัวเองออกมา เพื่อให้ตัวเองคิดหาวิธีว่าจะต้องทำยังไงดี ที่เธอจะได้เจอบาร์ธาซ่าร์ และบาร์ธาซ่าร์จะได้เจอเธอ เพราะหากไม่เจอกันแล้ว เธอคงจะทำตามสิ่งที่หวังไม่สำเร็จได้ง่ายๆ เป็แน่
“ถ้าหากเราจะไปถามห้องพักของบาร์ธาซ่าร์กับพนักงานโรงแรม พนักงานคงไม่มีทางบอกหรอก บาร์ธาซ่าร์ชอบความเป็ส่วนตัวจะตาย เอาไงดีล่ะเนี้ย?”
คิ้วโก้งโค้งคู่สวยขมวดเข้าหากันอย่างครุ่นคิด ว่าควรจะทำยังไงดีถึงจะได้เจอบาร์ธาซ่าร์ จะให้เธอโทรหาบาร์ธาซ่าร์ เธอมีเบอร์มือถือของเขาซะที่ไหนกัน หากจะบุกไปที่ห้องพักของเขา ก็ยิ่งไม่มีทางเป็ไปได้ใหญ่ อย่างที่ว่าบาร์ธาซ่าร์ชอบความเป็ส่วนตัวมาก ใครๆ ที่รู้จักกับเขาย่อมรู้ดี
“นึกออกแล้ว เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน”
บุรัสการครุ่นคิดจนคิ้วโก้งโค้งคู่สวย ขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกกันเป็โบ แต่แล้วความคิดหนึ่งพลันผุดขึ้นมาในหัว ก่อนปากบางจิ้มลิ้มจะยกยิ้มหวาน และพูดกับตัวเองออกมาเบาๆ อย่างมาดมั่นว่าจะต้องได้เจอบาร์ธาซ่าร์ ตามที่วาดหวังเอาไว้
เมื่อหญิงสาวตัวเล็กคิดได้อย่างนี้ จึงเดินกลับเข้าไปในห้อง แล้วเลยไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ จากนั้นออกจากห้องน้ำ มาหยุดยืนมองสำรวจตัวเองอยู่หน้ากระจก เพื่อตรวจดูความเรียบร้อย ของหน้าตา ผมเผ้า และเสื้อผ้า เมื่อเห็นว่าทุกสิ่งอย่างโอเค เธอจึงเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาสะพายที่ไหล่บอบบาง แล้วเดินออกจากห้องพัก
๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔
12K
![ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720408783_76325076.webp)
