[รามพาร์ท]
ผมนั่งเฝ้าผู้ชายอันเป็ที่รักของผมอยู่ในห้องนอนของเขาทั้งคืนผมคอยป้อนยา และคอยเช็ดตัวให้เขาตามคำแนะนำของหมออย่างเคร่งครัดเพราะผมอยากให้เขาเร็ว ๆ ถึงแม้ว่าหมอจะบอกผมว่า...ให้พยาบาลมาดูแลเขาแทนก็ได้แต่ผมก็ยังไม่วางใจให้ใครมาดูแลเขา ผมจึงต้องคอยดูแลเขาอยู่ไม่ห่างแบบนี้ถึงผมจะเหนื่อยล้าอยู่มากจากการอดนอน แต่ผมก็เต็มใจที่จะดูแลเขาอยู่แล้ว
ผมคอยตรวจวัดอุณภูมิร่างกายของมาตินทุกๆ ครึ่งชั่วโมงและมีหรั่งคอยเดินไปเดินมาอยู่ระหว่างห้องทำงานกับห้องนอนของมาตินทั้งคืนเพราะหรั่งเองก็เป็ห่วงเ้านายคนใหม่ของเขาไม่น้อยเหมือนกันดังนั้นผมจึงเปิดประตูห้องนอนของมาตินทิ้งเอาไว้ทั้งคืนเพื่อที่จะได้สะดวกกับหรั่งด้วย
ในขณะที่ผมกำลังวัดอุณภูมิบนร่างกายของมาตินอีกครั้งผมก็ได้ยินเสียงเท้าหนัก ๆ เดินกระทืบเท้าเข้ามาในห้องผมมั่นใจว่าไม่ใช่หรั่งแน่นอน เพราะหรั่งจะไม่เดินกระทืบเท้าแบบนี้แต่ผมคิดว่า...น่าจะเป็คนที่ผมไม่ค่อยชอบหน้าเท่าไหร่นักอย่างขอบฟ้าแน่นอน
และมันก็เป็จริงอย่างที่ผมคิดเพราะพอขอบฟ้าเดินเข้ามาถึงบริเวณข้างเตียงนอนของมาติน ขอบฟ้าก็โผเข้าไปนอนกอดมาตินต่อหน้าผมแล้วเขาก็พยายามปลุกอารมณ์มาตินด้วยการจูบ การเล้าโลมมาตินต่อหน้าผมโดยที่ขอบฟ้าไม่ได้สนใจเลยว่า...มาตินไม่ได้ตอบสนองอะไรเพราะตอนนี้มาตินหลับลึกมากเนื่องจากหมอได้ฉีดยานอนหลับให้เขาไปเมื่อตอนหัวค่ำที่ผ่านมา
การกระทำของขอบฟ้าทำให้ผมค่อนข้างไม่พอใจมากเพราะตอนนี้เขาเริ่มถอดชุดนอนของมาตินออกแล้ว และเขาก็กำลังจะปลุกมาตินขึ้นมาด้วยลีลารักของเขาทั้งๆ ที่มาตินกำลังไม่สบายอยู่
อ่า...เควิน...ตื่นขึ้นมาทำหน้าที่สามีที่ดีหน่อยสิครับ...อืม...ซี๊ด...ขอบฟ้า้าคุณ...อ่า...อืม...เควิน...ขอบฟ้ารักคุณ...อ่า...เควิน...ผม...อืม...ซี๊ด...้าคุณตอนนี้เลยครับ...อ่า...ผมรอไม่ไหวแล้วครับ...อ่า...เควิน...อืม...จุ๊บ...ฟอด...จุ๊บ...เควิน...อ่า...ผมรักคุณ....
ผมไม่พอใจกับท่าทางแบบนี้ของเขามากผมจึงพูดตำหนิขอบฟ้าออกไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่จริงจังนักว่า
"นี่คุณ...จะทำอะไรก็หัดเกรงใจผมบ้างก็ได้นะครับคุณไม่เห็นเหรอว่าผมก็นั่งอยู่ตรงนี้น่ะ แล้วทำไมคุณยังมาทำรุ่มร่ามแบบนี้อีกคุณไม่รู้สึกอายบ้างเลยหรอไงครับ หรือว่า...ที่บ้านคุณไม่เคยสอนเื่มารยาทเหรอครับ?"
จากนั้นขอบฟ้าก็หยุดการกระทำของเขาอย่างทันทีทันใดแล้วเขาก็ลุกขึ้นมาตบหน้าผมจนผมหน้าชาไปทั้งหน้า ก่อนที่เขาจะตะคอกผมออกมาว่า
"ราม? มึงคิดว่ามึงเป็ใครวะ?มึงกล้ามากเลยนะที่บังอาจมาพูดเื่มารยาทกับกูน่ะ กูจะบอกอะไรมึงให้นะว่า...มึงมันก็แค่หุ่นเชิดของคุณเควินเขาเท่านั้นแหละมึงมันไม่ได้มีความหมายอะไรกับเขาเลยเพราะคนที่เขารักและจะแต่งงานด้วยคือกูคนเดียวเท่านั้น ไม่ใช่หุ่นเชิดอย่างมึง"
"หึ...ดูคุณจะมั่นใจมากเลยนะครับคุณขอบฟ้า"
"หึ...ใช่กูมั่นใจมากเลยล่ะ เพราะคุณเควินเขาสัญญากับกูไว้แล้วว่า...ถ้าพ่อของกูยอมขายขาดที่ดินทำเลทองผืนนั้นให้เขาเขาจะขอกูแต่งงานทันทีและตอนนี้...พ่อของกูก็ขายที่ดินผืนนั้นให้คุณเควินเรียบร้อยแล้วเมื่อสองวันก่อนหึ...มึงคงจะยังไม่รู้สินะว่า...ตอนนี้พ่อของกูยังเป็หุ้นส่วนกับคุณเควินด้วยนะหึ หึ หึ"
"หึ...ขอบฟ้า ผมจะบอกอะไรให้นะว่า...คุณเควินเขาไม่มีวันแต่งงานกับคุณหรอกนะ เพราะคนอย่างเขาไม่้าที่จะผูกมัดผู้ชายหมายเลขสองอย่างคุณอยู่แล้วครับแล้วก็นี่สำหรับที่คุณตบผมเมื่อสักครู่ครับ"
ผั๊วะ...ตุ๊บ...
ผมชกปากของขอบฟ้าไปหนึ่งทีจนขอบฟ้าล้มลงไปกับพื้นเพราะตอนนี้ผมรู้ว่าขอบฟ้ากำลังเมามากจนพูดไม่รู้เื่ซึ่งผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า...เขาไปเมามาจากไหนหลังจากนั้น...ผมก็บอกขอบฟ้าเสียงเรียบว่า...
"กลับไปนอนซะขอบฟ้า คุณกำลังเมาอยู่นะ"
"มึง...ไอ้ราม วันนี้กูจะฆ่ามึง"
"ขอบฟ้า? คุณจะทำอะไรน่ะ? "
ผมเห็นขอบฟ้าเอื้อมมือไปคว้าเอาแจกันที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงของมาตินมาถือไว้ในมือแล้วขอบฟ้าก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น และเดินตรงเข้ามาหาผม และนาทีนั้น...
ผมรู้ได้ทันทีว่า...ขอบฟ้าคงคิดจะฆ่าผมจริงๆ เพราะแจกันใบนั้นเป็แจกันหยกเนื้อแน่น ซึ่งจะมีน้ำหนักมากกว่าแจกันปกติเพราะผมเคยยกดูแล้วครั้งหนึ่ง ผมแทบจะยกไม่ขึ้นเลยผมก็เลยรู้ว่า...ถ้าขอบฟ้าเอาแจกันใบนั้นมาทุบตีผม ผมคงต้องตายแน่ ๆอย่างไม่ต้องร่ำลาใครเลย
เมื่อผมรู้ว่าภัยกำลังจะมาถึงตัวผมก็เลยตัดสินใจสู้ด้วยการพยายามแย่งแจกันออกจากมือของขอบฟ้าผมกับขอบฟ้าแย่งแจกันกันไปมาใจแจกันหยกใบนั้นตกแตก
เพล้ง...
และหลังจากที่แจกันแตกแล้วขอบฟ้าก็ก้มลงไปหยิบเศษแจกันขึ้นมาหนึ่งชิ้น ซึ่งพอดีกับมือของขอบฟ้ามากและที่สำคัญเศษแจกันชิ้นนั้นมันแหลมคมมากจนผมต้องล่าถอย เพราะผมกลัวมากผมถอยหนีการตามล่าของขอบผมจนผมชนเข้ากับหัวเตียงของเควิน ก่อนที่ผมจะล้มลงไปข้าง ๆเตียง
จากนั้นขอบฟ้าก็เดินเข้ามาประชิดตัวผมและพูดกับผมเสียงเหี้ยมว่า
"ราม? วันนี้จะเป็วันตายของมึง ก่อนตายมึงอะไรอยากสั่งเสียถึงสามีของเราไหม?ถ้ามีก็พูดมาสิ แล้วกูจะบอกคุณเควินเขาให้"
"ขอบฟ้า...คุณมันบ้าไปแล้ว ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคุณจะบ้าได้ขนาดนี้น่ะ"
"หึ...เพื่อกำจัดศัตรูหัวใจอย่างมึง กูทำได้ทุกอย่างนั่นแหละราม...ตกลงว่ามึงมีอะไรจะสั่งเสียคุณเควินเขาไหม?ถ้าไม่มี...กูจะได้ส่งมึงไปลงนรกสักที"
"อย่านะขอบฟ้า คุณอย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ"
"หึ...ตายซะเถอะไอ้ราม ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
ฉึก...อึก...
ในที่สุดขอบฟ้าก็บ้าอย่างที่ผมคิดเอาไว้จริงๆ เพราะขอบฟ้าได้ใช้เศษแจกันจ้วงแทงลงมาที่ตัวผมแล้วแต่ว่า...ผมกลับไม่รู้สึกว่าผมเจ็บตรงไหนเลย นอกจากได้ยินเสียงของมีคมแทงเข้าที่เนื้อและได้ยินเสียงหายใจเหนื่อยหอบของใครสักคนอยู่ข้าง ๆ หูของผมแต่ตัวผมเองยังคงหลับตาสนิทอยู่ เพราะผมคิดว่าผมอาจตายไปแล้วก็ได้แต่แล้วผมก็ได้ยินเสียงของขอบฟ้าอุทานอออกมาเบา ๆ ว่า
"คุณเควิน...ขอบฟ้าขอโทษครับ ขอบฟ้าไม่ได้ตั้งใจนะครับ คุณเควินครับ"
เมื่อผมได้ยินเสียงขอบฟ้าขอโทษออกมาอย่างใผมก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แล้วผมก็เห็นมาตินกอดผมอยู่ และพอมาตินเห็นผมลืมตาขึ้นเขาก็ยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยนในรอบเดือน ก่อนที่มาตินจะถามผมว่า
"ราม...คุณไม่เป็ไรใช่ไหม? "
"มาติน...แล้วคุณล่ะครับ คุณเป็อะไรหรือเปล่าครับ "
"ผมไม่เป็ไรครับ"
"แล้วเมื่อกี้ที่ผมได้ยิน... "
"อืม...ผมแค่เจ็บนิดหน่อยเอง แต่ผมไม่เป็ไรมากหรอก"
"คุณมาติน แล้วคุณเจ็บตรงไหนครับ บอกผมสิครับว่าคุณเจ็บตรงไหนน่ะ"
"ราม...ผมไม่เป็ไรครับ...แล้วเควินเป็ไงบ้างครับ วายุได้โทรมาหาผมอีกไหม?แล้วหรั่งไปไหน? คุณช่วยไปตามหรั่งให้ผมหน่อยได้ไหม? "
"มาติน...ผมจะทำแผลให้คุณก่อนนะครับ แล้วเราค่อยคุยกันครับ"
ผมเห็นที่หัวไหล่ของมาตินมีเืไหลซึมออกมาอยู่เรื่อยๆ จนแขนเสื้อของเขาเปื้อนเป็สีแดง ผมค่อย ๆ พยุงมาตินที่ยังดูง่วงซึมและดูซีดเซียวไม่มีแรงกลับขึ้นไปนอนลงบนเตียงเหมือนเดิม
จากนั้นผมก็หันกลับมาดูขอบฟ้าแต่ตอนนี้ผมกลับไม่เห็นขอบฟ้ายืนอยู่ตรงนั้นแล้ว ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเขาหายไปตอนไหนเมื่อไหร่ แต่ผมไม่ได้สนใจอีกแล้ว นอกจากรีบวิ่งออกจากห้องของมาตินไปแล้วผมก็วิ่งลงไปด้านล่าง เพื่อไปเอากล่องปฐมพยาบาลเบื้องต้น
เมื่อผมได้กล่องอุปกรณ์ทำแผลแล้วผมก็รีบถือกล่องอุปกรณ์วิ่งกลับขึ้นมาหามาตินและผมก็เห็นหรั่งกำลังห่มผ้าให้มาตินอยู่ ผมจึงถามหรั่งว่า
"หรั่ง...เมื่อกี้คุณไปไหนมาน่ะ คุณไม่ได้ยินเสียงขอบฟ้าโวยวายเหรอ?ทำไมคุณถึงไม่เข้ามาช่วยพาเขาออกไปน่ะ"
"เอ่อ...ขอโทษครับคุณราม พอดีผมเดินออกไปคุยโทรศัพท์กับคุณวายุพอดีน่ะครับผมก็เลยมาไม่ทัน แต่ผมพาคุณขอบฟ้าไปส่งที่ห้องของเขาแล้วนะครับคุณรามไม่ต้องห่วงนะครับ เพราะตอนนี้คุณขอบฟ้าหลับไปแล้วครับและมีแม่บ้านคอยเฝ้าอยู่ครับ ผมคิดว่าเขาคงจะไม่ลุกขึ้นมาก่อเื่อีกแล้วล่ะครับ"
"เหรอ? อืม...ดีแล้วล่ะ เอ่อ...แล้วคุณมาตินล่ะ เขาหลับไปอีกแล้วเหรอ? "
"ครับ เพิ่งจะหลับไปเมื่อกี้นี้เองครับเอ่อ...คุณรามจะทำแผลให้คุณมาตินใช่ไหมครับ? "
"ครับ"
"ถ้างั้น คุณรามอ้อมขึ้นไปนั่งบนเตียงเลยครับเดี๋ยวผมจะช่วยทำแผลให้คุณมาตินเอง คุณรามแค่ช่วยผมประคองคุณมาตินขึ้นมาก็พอครับ"
"อ้อ...ได้ครับ"
"เฮ่ย...โชคดีนะครับเนี่ยที่แผลไม่ลึกมากเฮ่ย...คุณขอบฟ้านี่ก็ไม่รู้ไปเมามาจากไหนนะครับ เมาจนพูดจาไม่รู้เื่เลยเฮ่ย...ผมไม่เข้าใจเลยว่าเ้านายของผมทนอยู่กับคนเอาแต่ใจอย่างคุณขอบฟ้าได้ยังไงกันเฮ่ย..."
"เอ่อ...ช่างเถอะ ผมว่าเรารีบทำแผลให้เ้านายของคุณก่อนเถอะ"
"ครับ ๆ "
ผมกับหรั่งช่วยกันทำแผลให้มาตินจนเสร็จจากนั้นหรั่งก็ขอตัวเอากล่องอุปกรณ์ทำแผลไปเก็บ และหรั่งก็บอกว่าให้ผมนอนเฝ้ามาตินอยู่ที่นี่ส่วยหรั่ง...เขาจะเฝ้าหน้าห้องให้เอง เพื่อที่ขอบฟ้าจะได้ไม่เข้ามาก่อเื่อีกผมจึงพยักหน้าให้หรั่งเป็เชิงรู้กัน
และหลังจากที่หรั่งออกจากห้องไปแล้วหรั่งก็ปิดประตูห้องให้มาตินด้วย ผมจึงหันกลับมาห่มผ้าให้มาตินก่อนที่ผมจะเอื้อมมือไปปิดไฟที่หัวเตียงและนอนลงข้าง ๆมาตินเพื่อกอดเขาไว้พอให้เขาอบอุ่นและหลับสบาย
[บนเตียงนอน]
ผมนอนตะแคงแอบมองดูใบหน้าที่หล่อเหลาของสามีผมในขณะที่เขากำลังหลับอยู่อย่างมีความสุขเพราะผมไม่ได้มองหน้าเขาใกล้ ๆ แบบนี้มาร่วมอาทิตย์แล้ว เนื่องจากมีขอบฟ้าผู้ชายอีกคนของเขาคอยกันท่าผมกับเขาอยู่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงต่อวันผมกับเขาจึงไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่ แม้แต่เดินเฉียดกันก็ยังแทบจะไม่มีเลย
และในขณะที่ผมกำลังแอบมองเขาอยู่อยู่ ๆ มาตินก็ลืมตาขึ้นในความมืด และเขาก็ค่อย ๆ เคลื่อนริมฝีปากของเขาเข้ามาจนแตะริมฝีปากของผมก่อนที่เขาจะบดจูบผมอย่างร้อนแรงอย่างที่เขาชอบทำกับผมเป็ประจำแต่จูบครั้งนี้ของเขา...ถึงจะร้อนแรงแต่ผมก็รู้สึกว่า...มันเป็จูบที่อ่อนโยนและจริงใจมาก
และมาตินก็ไม่ได้หยุดอยู่แค่จูบเพราะพอผมเริ่มจูบเขาตอบกลับไป และมีอารมณ์ร่วมกับเขา เขาก็ทำให้ผมเป็ของเขาจนได้และผมเองก็รู้สึกว่าคืนนี้ผมมีความสุขมากเป็พิเศษจนผมเผลอครางชื่อของเขาและขอร้องเขาออกมาอย่างมีความสุขว่า
"พี่มาตินครับ...ผมรักพี่ครับ...อ่า...อ่า...ผม...อยากเป็ของพี่ตลอดไป...อ่า...พี่มาติน...อ่า...ช่วย...ผมด้วยครับ...ซี๊ด...อืม...ผมอยากเป็ของพี่ครับ...อ่า...อ่า...ซี๊ด...อึก...พับ...พับ...พับ...ที่รักครับ...ผมรักคุณครับ...อ่า...อืม...ซี๊ด..."
เมื่อมาตินกับผมได้รวมร่างกันจนมาตินใกล้จะถึงฝั่งฝันของเขาเขาก็ก้มลงมากระซิบบอกผมว่า
"ราม...พี่รักคุณนะ...พี่ยังรักคุณเหมือนเดิม...อ่า...ซี๊ด...อืม...พี่้าราม...อืม...ซี๊ด...ราม...พี่จา...เสร็จแล้วนะ...ซี๊ด...ให้พี่รอไหมครับ...อ่า"
"ไม่ต้องรอครับ...ไปเลยครับ...อ่า...อ่า... "
ในที่สุดบทรักของเราก็จบลงอย่างมีความสุขที่สุดในรอบหลายเดือนและผมกับพี่มาตินคนเดิมของผมก็กอดกันหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า...
[ตอนเช้า]
ผมตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวตุ๊บๆ แต่ผมไม่เห็นมาตินนอนกอดผมเหมือนเดิม ผมจึงรีบลุกขึ้นและมองหามาตินจนผมเห็นเขายืนอยู่ที่ริมหน้าต่างห้อง และเมื่อผมมองจากด้านหลังของเขาผมก็เห็นเขาแต่งตัวเรียบร้อยมากเหมือนกับว่าเขากำลังจะออกไปทำงาน ผมจึงรีบเอ่ยถามเขาเบาๆ ว่า
"พี่มาตินครับ...ทำไมพี่ตื่นเช้าจังเลยครับ แล้วนี่พี่กำลังจะออกไปไหนเหรอครับ?"
มาตินค่อยๆ หันกลับมาหาผม และมองผมนิ่งด้วยสีหน้าเ็า ก่อนที่เขาจะตอบผมว่า
"คุณตื่นแล้วเหรอ? "
"ครับ...แล้วพี่จะออกไปไหนเหรอครับ? ทำไมพี่ถึงแต่งตัวเรียบร้อยจังครับ"
"พอดีผมกำลังจะออกไปเยี่ยมเควิน และผมก็จะเลยไปทำงานด้วยเลย ผมก็เลยตื่นเช้า"
"ไปเยี่ยมคุณเควินเหรอครับ? เอ่อ...ถ้างั้นขอรามไปด้วยคนได้ไหมครับรามคิดถึงคุณเควิน รามคิดถึงวายุด้วยครับ รามไม่ได้เจอพวกเขาหลายเดือนแล้วพี่มาตินครับ...ขอรามไปด้วยได้ไหมครับ?"
มาตินส่งยิ้มให้ผมเบา ๆก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาหาผม และมายืนอยู่ตรงหน้าผม แล้วเขาหัวเราะออกมาเบา ๆก่อนที่เขาจะบอกผมว่า
"หึ...คุณคงอยากจะไปดูให้แน่ใจว่า...เควินจะตายไหมใช่ไหมครับแต่เสียใจด้วยนะครับ เพราะเควินคงจะไม่ตายอย่างที่คุณอยากให้เขาตายหรอกครับเพราะตอนนี้เควินดีขึ้นมากแล้ว และเขายังสามารถกระดิกนิ้วตอบสนองได้ด้วยนะครับเพราะฉะนั้น...ผมขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับคุณราม"
"พี่มาติน...ทำไมพี่พูดเหมือนกับว่าผมอยากให้คุณเควินตายอย่างงั้นแหละพี่หมายความว่ายังไงครับ? "
"หึ...หรือว่าไม่ใช่ล่ะ? คุณก็อยากให้เควินตายมาแต่ไหนแต่ไรแล้วไม่ใช่หรือไง? "
"พี่มาติน? ฮึก ฮึก ฮึก ทำไมพี่ถึงคิดว่าผมอยากให้คุณเควินตายล่ะครับ?ผมไม่มีเหตุผลอะไรที่อยากจะให้เขาตายเลยนะครับ"
"หึ...ราม...คุณแอบรักวายุอยู่ไม่ใช่หรือไงกัน? "
"พี่มาติน? ผม...ผม...ผมไม่ได้... "
"ผมรู้ ผมรู้ทุกอย่าง ผมรู้มาตั้งนานแล้วว่าคุณหลงรักวายุแต่ผมไม่เคยคิดว่าคุณจะกล้าถึงขนาดลวงน้องชายของผมไปฆ่าแบบนั้นน่ะคุณทำแบบนั้นทำไม คุณทำกับน้องชายของผมแบบนั้นได้ยังไงกัน"
"พี่มาตินครับ...เมื่อคืนพี่บอกว่าพี่รักผมไม่ใช่เหรอครับ? ถ้าพี่รักผมทำไมพี่ไม่ฟังผมบ้างล่ะครับ ฮึก ฮึก ฮึกทำไมพี่ถึงไม่ให้โอกาสผมได้อธิบายบ้างครับ? "
"ใครบอกว่าผมรักคุณกัน เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว ผมไม่ได้พูดสักหน่อย"
"พี่มาติน? แล้วเมื่อก่อนตอนที่เราอยู่อิตาลี เราเคยสัญญากันว่าจะรักกันตลอดไปพี่ลืมไปแล้วเหรอครับ ทำไมพี่ไม่เชื่อใจผมบ้างน่ะ ผมรักพี่นะครับ ผมรักพี่คนเดียวครับฮึก ฮึก ฮึก "
"ผมไม่ได้ลืมสัญญา แต่ที่ผมสัญญากับคุณไว้ เพราะเมื่อก่อนผมเคยรักคุณมากผมรักคุณมากจริง ๆ และตอนนี้...ผมก็ยังไม่ได้ลืมสัญญาเพียงแต่ว่าผมไม่ได้รักคุณอีกแล้ว ผมไม่ได้รักคุณเลย แต่มันตรงกันข้าม...เพราะ...ผมเกลียดคุณ"
"พี่มาติน? ถ้าพี่เกลียดผม แล้วพี่มีอะไรกับผมทำไมครับเมื่อคืนพี่มีอะไรกับผมทำไม ถ้าพี่เกลียดผมนัก พี่มาทำให้ผมรักพี่อีกทำไมครับ ฮึกฮึก ฮึก"
"ที่ผมมีอะไรกับคุณเมื่อคืน เพราะผม้าที่จะตอบแทนที่คุณช่วยดูแลผมตอนที่ผมไม่สบายก็แค่นั้นเองผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณเลย"
"ฮึก ฮึก ฮึก ผม...ผม...ก็เกลียดพี่เหมือนกันครับ...ฮึก ฮึก ฮึก"
"ราม...คุณกำลังไม่สบายอยู่ เดี๋ยวผมจะให้แม่บ้านมาช่วยเช็ดตัวให้คุณมาช่วยดูแลคุณ ถ้าคุณดีขึ้นแล้ว คุณก็กลับไปนอนห้องของคุณเหมือนเดิมนะผมขอตัวไปเยี่ยมน้องชายผมก่อน"
"พี่มาตินครับ...ขอรามไปด้วยได้ไหมครับ ฮึก ฮึก ฮึก"
พอผมเห็นมาตินก้าวขาออกจากห้องไปผมก็รีบลุกขึ้นจากเตียง แล้วผมก็โผเข้าไปกอดเขาไว้จากทางด้านหลัง และผมก็ถามเขาว่า
"พี่มาตินครับ...รามรักพี่นะครับ รามรักพี่เหมือนเดิมรามไม่ได้รักวายุอย่างที่พี่เข้าใจนะครับ"
"ราม...ปล่อยผมได้แล้ว แล้วก็กลับไปนอนพักผ่อนซะ ผมจะรีบไปทำธุระของผมให้เสร็จ"
"แต่รามอยากไปกับพี่ครับ ให้รามไปด้วยนะครับ"
"ไม่...แล้วก็ปล่อย... "
"ครับ...ฮึก ฮึก ฮึก"
ปั้ง...
ผมยอมคลายอ้อมกอดของผมออกจากมาตินทั้ง ๆ ที่ผมไม่อยากปล่อยเขาไปแบบค้างคาแบบนี้เลย แต่ผมก็ต้องจำใจปล่อยเขาไปก่อนเพราะเขาดูท่าทางอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยผมยืนมองดูสามีของผมเดินจากผมไปเหมือนไม่เหลือเยื่อใยอะไรให้ผมอีกเลย
หลังจากผมได้ยินเสียงรถยนต์คันหรูประจำตำแหน่งของสามีผมวิ่งออกจากบ้านไปพร้อมกับพาเอาหัวใจที่เ็ปของผมไปด้วยผมก็ค่อย ๆ ทรุดตัวนอนลงพื้นห้องและร้องไห้อย่างเ็ปอยู่เพียงลำพังต่อไป...
.....
sundog
1K
