ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        น้ำเสียงยั่วยุหยาบคายไม่ต้องเดาหลินเมิ้งหยาก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร

        เมื่อหันหน้าไป ก็พบว่าเป็นหูลู่หนานซึ่งสวมใส่ชุดหรูหรา

        ทว่า เพียงได้เห็นท่าทางลับลมคมในระหว่างเขาและไท่จื่อแล้วหลินเมิ้งหยาเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ

        สองคนนี้สนิทสนมกันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร?

        รวมหัวกันทำเรื่องชั่ว? นางไม่เชื่อว่าสองคนนี้จะทำอะไรดีๆ

        “ชายาอวี้ มิได้เจอกันนานเลย”

        หูลู่หนานเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าหลินเมิ้งหยา ใบหน้าเปื้อนยิ้มทว่าหลินเมิ้งหยากลับสัมผัสได้ถึงความมิชอบมาพากล

        นางหมุนตัวเดินเข้าไปยืนข้างกายหลงเทียนอวี้โดยไม่ไว้หน้าหูลู่หนานเลยแม้แต่น้อย

        ไม่ว่าฝ่ายตรงข้ามวางแผนอะไรเอาไว้ นางจะเปิดเผยมันออกมาให้ได้

        คอยดูเถิด!

        “ระวังตัวด้วยได้ยินมาว่าหูลู่หนานเป็นผู้เสนอเรื่องการล่าสัตว์ในครั้งนี้องครักษ์ที่คอยคุ้มครองความปลอดภัยคือคนของไท่จื่อ”

        กำชับเสียงเข้มทว่าหัวใจของหลินเมิ้งหยากลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น

        หลงเทียนอวี้เป็นคนละเอียดรอบคอบ เขามักคิดเผื่อนางเสมอ

        แม้หลงเทียนอวี้จะไม่บอก แต่นางก็พยักหน้าและระมัดระวังตัวกว่าเดิมยี่สิบเท่า

        การล่าสัตว์ในคราวนี้มิได้มีเพียงเหล่าองค์ชายที่เข้าร่วมแม้แต่เหล่าขุนนางเองก็พาลูกหลานของตนมาเข้าร่วมด้วยเช่นเดียวกัน

        หลินเมิ้งหยาคาดไม่ถึงว่าจะได้เจอเยว่ถิงที่นี่ชุดสีขาวบริสุทธิ์ที่สวมใส่ขับให้นางดูงดงามและอ่อนโยนมากขึ้น

        หลังจากมองเห็นหลินเมิ้งหยา เยว่ถิงหยักยิ้มอ่อนโยนทั้งสองทักทายกัน

        “เจ้าชอบคุณหนูสกุลเยว่มากหรือ?”

        การกระทำของทั้งคู่ตกอยู่ในสายตาของหลงเทียนอวี้

        มิรู้ว่าเพราะเหตุใด ทุกครั้งที่หลินเมิ้งหยาปรากฏตัวข้างกายเขา เขามักจะรู้สึกไม่เป็นตัวของตนเองอีกทั้งสายตายังไม่อาจเลื่อนออกจากตัวนางได้

        ตอนที่นางได้เห็นคุณหนูสกุลเยว่ดวงตาที่เปล่งประกายของนางในเวลานั้นทำให้หัวใจของเขารู้สึกอิ่มเอม

        ขอเพียงนางดีใจ เขายิ่งรู้สึกยินดี

        “นางเป็นว่าที่พี่สะใภ้ของหม่อมฉันนี่นายิ่งไปกว่านั้นพี่เยว่ถิงทั้งสวยทั้งอ่อนโยน จะมีใครไม่ชอบบ้าง?”

        แน่นอนว่าหลินเมิ้งหยาชอบพี่เยว่ถิงมากนางได้รับคำอนุญาตจากท่านลุงเยว่เรื่องการแต่งงานของพี่ชายและพี่เยว่ถิงแล้ว

        เชื่อว่าอีกไม่นานพี่เยว่ถิงจะได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของนาง

        “เช่นนั้นเจ้าจะต้องชอบหลินหลางอย่างแน่นอนนางเองก็อ่อนโยนและมีจิตใจโอบอ้อมอารี”

        น้ำเสียงของหลงเทียนอวี้เจือไว้ซึ่งความคิดถึง

        ความเจ็บปวดแล่นพล่าน ทว่าหลินเมิ้งหยากลับแสดงท่าทีมิรู้สึกอันใดก่อนจะส่งเสียงเบา

        “เช่นนั้นหม่อมฉันหวังเหลือเกินว่าจะได้พบท่านหญิงหลินหลาง”

        จิบเหล้าหนึ่งอึก แต่มิรู้ว่าเพราะเหตุใดกลิ่นเหล้าที่เคยหอมหวานกลับกลายเป็นขมขื่น

        “ไท่จื่อไม่ทราบว่าอะไรคือรางวัลสำหรับผู้ชนะในการล่าสัตว์ในคราวนี้หรือ?”

        เนื่องจากเป็นเพียงงานเลี้ยงเล็กๆ ดังนั้นจึงไม่มีพิธีรีตองมากมายนัก

        หูลู่หนานที่มิรู้ว่าไปสนิทชิดเชื้อกับไท่จื่อตั้งแต่ตอนไหนส่งเสียงแสดงให้เห็นถึงความเคารพและให้เกียรติไท่จื่อเป็นอย่างมาก

        ไท่จื่อชักสายตากลับจากเรือนร่างของหลินเมิ้งหยา

        ยิ่งได้เห็นความงามของชายาอวี้เขายิ่งรู้สึกว่าเจ้าคนไร้ประโยชน์อย่างหลงเทียนอวี้ไม่เหมาะสมที่จะได้ครอบครองนาง

        ทว่า ก็ยังพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกของตนเองเอาไว้

        “รางวัล? หากองค์ชายรองไม่พูดข้าก็คงลืมไปแล้ว เข้ามา นำรางวัลเข้ามา”

        มีคนรีบเข้าไปนำกล่องทองคำฝังหยกเข้ามาหลินเมิ้งหยามองดูด้วยความประหลาดใจ ขนาดกล่องยังดูมีราคามากขนาดนี้เกรงว่าของข้างในคงมีราคามิแพ้กัน

        “นี่คือไข่มุกหายากที่ทางตงไฮ่นำมาถวายเป็นเครื่องราชบรรณาการเมื่อปีที่แล้วทุกคนลองเชยชมดูเถิด”

        ไท่จื่อสั่งให้เปิดกล่องพวกเขาได้เห็นไข่มุกเม็ดใหญ่ส่องประกายสวยงามอยู่ภายใน

        “ใหญ่โตอะไรขนาดนี้”

        “เพียงแค่เม็ดเดียว ราคาก็มิอาจประเมินได้”

        ทุกคนร้องออกมาด้วยความตกใจ

        ของชิ้นนี้เป็นของหายาก แน่นอนว่าคนธรรมดามิเคยเห็นมาก่อน

        หลินเมิ้งหยาทำเพียงชำเลืองมอง ไม่เห็นจะน่าสนใจตรงไหน

        แม้ไข่มุกเช่นนี้จะไม่อาจพบเห็นได้บ่อยนัก แต่การใช้งานก็ยากยิ่งไข่มุกที่ใหญ่ขนาดนี้ หากนำมาประดับคงมิวายเหนื่อยตายอย่างแน่นอน

        “เจ้าชอบหรือไม่?”

        เมื่อเห็นท่าทางไม่แยแสของหลินเมิ้งหยา หลงเทียนอวี้ก็รู้สึกประหลาดใจ

        ปกติสตรีทั่วไปล้วนชอบของหายากพวกนี้ทว่าชายาของเขากลับมิได้รู้สึกสนอกสนใจเลยแม้แต่น้อย

        “หม่อมฉันกลับรู้สึกว่าหมาน้อยและแมวน้อยน่ารักกว่าของชิ้นนี้อีกเพคะได้มาแล้วจะเอาไปทำอะไรได้ เอาไปโอ้อวดชาวบ้านหรือเพคะ?”

        เป็นความเห็นที่ผิดแปลกจากปกติยิ่งนัก หลงเทียนอวี้พลันรู้สึกขึ้นมาในใจ

        “ชายาอวี้ พระชายารองตู๋กูเชิญเสด็จ”

        หลินเมิ้งหยาที่กำลังดื่มเหล้าเพราะความอารมณ์ไม่ดีได้ยินเสียงคนแปลกหน้าเรียกชื่อของตนเอง

        เมื่อหันหน้ากลับไปมอง ก็ได้เห็นใบหน้าสะดุดตา

        “ชายารองตู๋กู?” ราวกับว่านางเคยได้ยินชื่อนี้มาแล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่กลับนึกไม่ออก

        “ชายารองของไท่จื่อ พวกเราเคยเจอในงานเลี้ยงแล้ว”

        หลงเทียนอวี้ยื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างใบหู

        หลินเมิ้งหยาพูดไม่ออก ร่างกายแข็งทื่อเพราะหลงเทียนอวี้ที่อยู่ๆก็ขยับเข้ามาใกล้

        “เหตุใดชายารองของเจ้าจึงอยากพบข้า?”

        หลินเมิ้งหยาพยายามเมินเฉยหลงเทียนอวี้ที่ขยับเข้ามาแนบชิดตนเอง

        ทว่ายิ่งพยายาม ก็ยิ่งไม่มีความหมาย

        “ชายารองรับสั่งว่ารู้สึกถูกชะตากับพระชายาดังนั้นจึงอยากสนิทสนมกันไว้เพคะ”

        คำพูดของนางกำนัลเรียกสติหลินเมิ้งหยากลับมานางยังคงจำหญิงสาวสวมใส่ชุดสีม่วงในวันงานเลี้ยงได้

        ที่แท้ นางก็คือชายารองตู๋กูผู้เลื่องชื่อคนนั้น

        ทว่า ไท่จื่อและท่านอ๋องหาใช่มิตรสหายที่ดีต่อกันไม่เหตุใดนางจึงต้องเชื้อเชิญตนเองไปหาด้วยเล่า?

        “เช่นนั้นหรือ แต่ชายารองมีเรื่องอะไรจึงต้องเชิญข้าไปด้วยเล่า?”

        หลินเมิ้งหยาลุกขึ้น เดินตามหลังนางกำนัลออกจากกระโจมงานเลี้ยง

        “เหนียงเหนียงรับสั่งว่ารู้สึกถูกชะตากับพระชายาดังนั้นจึงส่งหนู่ปี้มาเชิญพระชายาไปเข้าเฝ้า พระชายาตามหนู่ปี้มาเถิดเพคะ”

        นางกำนัลมีท่าทางใสซื่อ ทว่าหลินเมิ้งหยากลับรู้สึกว่าชายารองตู๋กูจะต้องวางแผนอะไรบางอย่างเอาไว้แน่

        ทั้งสองเดินนำหน้าและตามหลังกันเข้าไปในกระโจมเล็กหลังหนึ่งภายในคือชายารองตู๋กูที่สวมใส่ชุดขี่ม้าและดื่มเหล้ากินกับแกล้มรอหลินเมิ้งหยา

        “พระชายารอง พระชายาอวี้มาถึงแล้วเพคะ”

        นางกำนัลถอนตัวกลับออกไปภายในกระโจมเล็กจึงเหลือเพียงหลินเมิ้งหยาและชายารองตู๋กู

        “น้องหลิน ข้าเตรียมกับแกล้มเหล้าเอาไว้มากมายข้าอยากทำความรู้จักสนิทสนมกับน้องหลินเอาไว้ เจ้าคงไม่ถือสาใช่หรือไม่?”

        ชายารองของไท่จื่อหาได้เหมือนชายารองทั่วไปไม่ทันทีที่ไท่จื่อขึ้นครองราชย์ นางจะกลายเป็นพระสนมของฮ่องเต้ทันที

        ดังนั้น การทำความรู้จักกับหลินเมิ้งหยาเอาไว้จึงมิใช่เรื่องแปลก

        ทว่าน้องหลินคำนี้....

        หัวใจของหลินเมิ้งหยาสั่นไหว

        “ไม่หรอกเพคะ เมิ้งหยาเสียมารยาทแล้ว”

        หลินเมิ้งหยาหัวเราะ นั่งลงด้วยท่าทางผ่อนคลายมองดูกระโจมเล็กหลังนี้ด้วยหัวใจเต้นระรัว

        “ล้วนเป็นคนกันเองทั้งนั้น น้องหญิงอย่าได้เกรงใจไปเลย”

        ชายารองตู๋กูส่งเสียงหัวเราะอ่อนโยน ไร้ซึ่งความหยิ่งยโส

        หลินเมิ้งหยากลับระมัดระวังตัวมากขึ้นแต่ถึงกระนั้นกลับส่งยิ้มอ่อนโยน

        “เชิญพระชายารองเพคะ”

        “ข้าเคยได้ยินไท่จื่อรับสั่งว่าวันที่พระสนมเต๋อเฟยได้พบกับเจ้าพระนางตกตะลึงในความงามของเจ้าเป็นอย่างมาก”

        ชายารองตู๋กูหยิบแก้วเหล้าขึ้นและเล่าเรื่องให้ฟัง

        “หม่อมฉันเป็นเพียงหิ่งห้อยตัวเล็กๆมิอาจส่องประกายงดงามได้อย่างพระองค์หรอกเพคะ”

        หลินเมิ้งหยาหัวเราะ ทันทีที่ริมฝีปากแตะขอบแก้วก็รีบส่งเสียงออกมา

        “คำพูดคำจาของเจ้าทำให้พี่สาวคนนี้ชื่นชอบยิ่งนักหากน้องหญิงมิรังเกียจ ต่อจากนี้ไปพวกเรามาสนิทสนมกันให้มากขึ้นกว่านี้เถิด”

        คำพูดของชายารองมีเลศนัย หลินเมิ้งหยาร้องเตือนตัวเองในใจ

        คำพูดเช่นนั้นควรพูดกับหญิงสาวที่คอยรับใช้ไท่จื่อจึงจะถูกต้องนางเป็นชายาอวี้ เหตุใดจึงพูดกับนางเช่นนี้

        “ขอเพียงชายารองตู๋กูไม่รังเกียจ เมิ้งหยาจะให้ความเคารพพระองค์อย่างแน่นอนเพคะ”

        มิรู้ว่าเพราะเหตุใดนางรู้สึกได้ว่ารอยยิ้มของชายารองตู๋กูมิได้ประสงค์ดีเลยแม้แต่น้อย

        นางควรรีบกลับไปหาหลงเทียนอวี้

        “เหนียงเหนียง ท่านอ๋องยังต้องการให้หม่อมฉันคอยดูแล หม่อมฉันคงไม่อาจอยู่เป็นเพื่อนได้นานนักขอทูลลาก่อนเพคะ”

        หลินเมิ้งหยาถวายคำนับ คิดอยากออกไปจากกระโจมหลังนี้แต่คิดไม่ถึงเลยว่าทันทีที่เดินถึงหน้าประตู อยู่ๆจะถูกทหารองครักษ์เข้ามาจับตัวไว้

        “เหตุใดต้องรีบร้อนขนาดนี้เล่า? อยู่ดื่มเหล้ากับข้าสักสองสามจอกมิได้หรือ?”

        น้ำเสียงชายารองตู๋กูเย็นยะเยือก ใบหน้าไร้ซึ่งความโอบอ้อมอารี

        จ้องมองดวงตาของหลินเมิ้งหยา รู้สึกสงสารเล็กน้อยแต่ยิ่งไปกว่านั้นคือรู้สึกสะใจเสียมากกว่า

        “ท่านหมายความว่าอย่างไรเพคะ?”

        หลินเมิ้งหยายังไม่อยากฉีกหน้าฝ่ายตรงข้ามเหตุเพราะตัวนางอยู่เพียงลำพังคนเดียว

        “ข้าหมายความว่าอย่างไร? พระชายาอวี้มิเข้าใจหรือ? นับตั้งแต่วันที่ไท่จื่อได้เห็นเจ้า พระองค์เฝ้าพร่ำเพ้อหาไม่เว้นวันพระองค์ต้องการครอบครองตัวเจ้า แต่น้องหญิงกลับมิให้โอกาสไท่จื่อเลยพอมาวันนี้โอกาสนั้นได้มาถึงแล้ว น้องหญิงอย่าทำให้พี่ต้องผิดหวังเลย เข้ามาจับตัวนางเอาไว้”

        น้ำเสียงเย็นชา ชายารองตู๋กูฉีกหน้ากากบนใบหน้าของตนเองจนหมดสิ้น

        จวนของไท่จื่อมีสาวงามมากมายแต่คนที่ทำให้ไท่จื่อเฝ้าฝันหาได้มีเพียงชายาอวี้เพียงผู้เดียว

        ยิ่งไปกว่านั้นไท่จื่อเอ่ยอีกว่า หากนางสามารถช่วยให้ไท่จื่อสมหวังเช่นนั้นตำแหน่งชายาเอกของไท่จื่อจะตกเป็นของนาง

        เพื่อทำให้ไท่จื่อสมปรารถนา นางคิดหาวิธีมากมายคราวนี้นางคงต้องหาประโยชน์จากชายาอวี้แล้ว

        “พวกเจ้าคิดจะทำอะไร? ข้าขอเตือนพวกเจ้า ข้าคือชายาอวี้ที่ได้รับการแต่งตั้งจากฮ่องเต้หากพวกเจ้าทำอะไรข้า โทษที่จะได้รับคือประหารชีวิต!”

        หลินเมิ้งหยากลับไร้ซึ่งท่าทีหวาดผวาเหมือนอย่างที่ชายารองตู๋กูคิดยิ่งไปกว่านั้นนางมิได้ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ

        ท่าทางยังคงสงบนิ่งและเย่อหยิ่ง

        “น้องสาวที่น่ารักของข้า เจ้าอย่าพยายามหนีไปเลยไท่จื่อเปรียบเสมือนหยกหายาก พระองค์จะต้องปฏิบัติกับเจ้าอย่างดีแน่นอน”

        ชายารองตู๋กูส่งยิ้มอ่อนโยน ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ

        ที่นี่ล้วนมีเพียงคนของนาง หลินเมิ้งหยาคิดจะหนีตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว

        “โอ้ นี่มันเรื่องน่าสนุกอะไรกันล่ะนี่เปิ่นหวังเข้าร่วมด้วยคนจะเป็นไรหรือไม่?”