ไป๋หลินนั้นขึ้นเขาไปตอนยามซื่อพอลงก็ยามอุ้ยแล้วจึงทำให้ไม่ทันเกวียนประจำหมู่บ้าน สงสัยต้องไปยืมเกวียนที่บ้านเดิมเพื่อไปขายสมุนไพรในเมืองแล้วละ
ระหว่างทางที่เดินกลับบ้านไป๋หลินก็ได้เจอกับสายตาแปลกจากชาวบ้านถงหยางที่มองเขาด้วยสายตกตะลึง บางคนมองแล้วก็หันไปซุบซิบนินทาบางคนก็เอ่ยทักทายปกติตามประสาคนรู้จัก
"ข้าว่านะสะใภ้เหยียน วันนี้หิมะคงตกหลงฤดูแน่ ๆ เลย"สะใภ้เวิน
"ทำไมละสะใภ้เวิน" สะใภ้เหยียน
"ก็จู่ ๆ คนเกียจคร้าน แบบสะใภ้เล็กบ้านถานขึ้นหาของป่าแบบนี้มันผิดวิสัยนะ ปกติจะต้องคอยไปเฝ้าหน้าประตูบ้านลี่ เหมือนสุนัขที่ถูกเ้าของทิ้งไม่ให้เข้าบ้านฮ่า ฮ่า " สะใภ้เหยียน
"ฮ่า ฮ่า จริงด้วยผู้ชายเขาไม่เอาก็ยังไปตามเฝ้าหน้าไม่อายว่าไหมสะใภ้เหยียนดูสิพูดให้ขนาดนี้ยังเมินเฉยได้อีก" สะใภ้เวิน
เกอกับสตรีที่พูดจาถากถางไป๋หลิน คือสะใภ้รองบ้านเวิน เวินซิงเยียนกับเกอสะใภ้สี่บ้านเหยียน เหยียนเฟยเจินทั้งสองนี้เป็อริกับไป๋หลิน จึงไม่แปลกที่สองคนนี้ที่มักจะพูดแซะบ่อย ๆ
แต่ด้วยไป๋หลินคนเดิมไม่ค่อยสู้คนนักเพราะสองคนนี้มักใช้วิธีสองรุมหนึ่ง จึงทำให้ไป๋หลินหลีกเลี่ยงที่จะปะทะด้วยแต่ตอนนี้ดูเหมือนจะเล่นผิดคนซะแล้วเพราะไป๋หลินคนใหม่ถึงจะเป็สุภาพบุรุษแต่ปากก็แซ่บด่าคมพอ ๆ กับมีดผ่าตัดเลยแหละ
"นี้มันยังไม่ถึงฤดูติดสัดเลยแต่ทำไมสะใภ้รองบ้านเวินกับสะใภ้สี่บ้านเหยียนถึงได้รีบเห่าหอนแทนพวกสัตว์ซะแล้วละ" ไป๋หลิน
"นี่ ไอ้เกอี้เีเ้ากล้าว่าข้าเป็สุนัขเหรอคราวก่อนโดนข้าสองคนรุมตบยังไม่เข็ดใช่ไหม" สะใภ้เวิน
"สะใภ้เวินข้าว่าเรามาสั่งสอนไอ้เกอี้เีนี้อีกสักรอบดีไหมมันจะได้จำ" สะใภ้เหยียน
สตรีและเกออริของไป๋หลินเตรียมจะเข้าไปรุมทำร้ายอย่างที่เคยทำแต่ก็โดนไป๋หลินถีบไปที่ท้องจนล้มหงายหลังทั้งคู่พอลุกขึ้นตั้งสติได้ก็จะเข้าไปทำร้ายอีกครั้งแต่กลับโดนฝ่ามือของไป๋หลินตบเข้าที่ใบหน้าและจนได้เื
"ไอ้เกอชั่วแกทำข้าเืออกเหรอ ข้าจะไปฟ้องผู้ใหญ่บ้าน"สะใภ้เหยียน
"ใช่ แกต้องโดนไล่ออกจากหมู่บ้านแน่" สะใภ้เวิน
"ก็รองไปฟ้องดูสิ ใครกันที่จะถูกไล่ออกจากหมู่บ้านพวกเ้าลืมไปแล้วเหรอว่าคราวก่อนพวกเ้าโดนคาดโทษอะไรไว้ ตอนที่รุมทำร้ายข้าแม่สามีเ้าสองคนเคยรับปากไว้นิถ้าพวกเ้ายังมาหาเื่ข้าอีก พวกเขาจะให้ลูกชายหย่าขาดกับพวกเ้าทันทีแล้วบ้านข้าก็จะให้ทางการมาจับพวกเ้าไปกรมอาญาในเมืองหลวงทันทีถึงครั้งนี้ข้าตีพวกเ้าก็เพราะป้องกันตัวใคร ๆ ก็เห็นใช่ไหมทุกท่าน" ไป๋หลิน
ไป๋หลินที่พอจำได้ว่าคราวก่อนที่เกิดเื่แม่สามีของสองคนนี้ได้ให้คำมั่นสัญญาไว้แบบนี้จริงตอนนั้นชาวบ้านทุกคนในหมู่บ้านถงหยางต่างก็เป็พยานให้ได้
"ใช่ ๆข้าเห็นแต่สะใภ้รองบ้านเวินกับสะใภ้สี่บ้านเหยียนหาเื่สะใภ้เล็กบ้านถานก่อนทั้งนั้น"
"ข้าก็เห็น แถมจะเข้าไปรุมทำร้ายสะใภ้เล็กบ้านถานอีกด้วย"
"ถึงหมู่บ้านเราอยู่ในเมืองไม่ใหญ่มากแต่ก็ติดกับเมืองหลวงใช้เวลาเดินทางไม่นาน ยิ่งเดินทางด้วยรถม้ายิ่งถึงเร็วคิดให้ดี ๆ สะใภ้เวิน สะใภ้เหยียน"
ก็จริงอย่างที่พี่ชายท่านนี้พูด ถึงหมู่บ้านถงหยางจะอยู่ในเมืองไม่ใหญ่แต่ก็ติดกับเมืองหลวงของแคว้นต้าเว่ยจึงทำให้เดินทางเข้าเมืองหลวงด้วยรถม้าใช้เวลาไม่นานแต่ถ้าเดินเท้ากับใช้เกวียนก็ใช้เวลามากหน่อย
สะใภ้บ้านเวินและบ้านเหยียนมองหน้ากันต่างก็คิดในใจทำไมไอ้เกอี้เีมันถึงกล้าตอบโต้พวกเขาทั้งที่เมื่อก่อนมันจะรีบเดินหนีเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะแต่คราวนี้ไม่เพียงแค่ด่ามันกลับแต่ลงมือทำร้ายพวกเขาจนเืออก
ทั้งสองยังคิดต่อไปว่าถ้าแม่สามีรู้คราวนี้ได้หย่าขาดจริง ๆแถมต้องโดนทางการจับตัวอีก มีแต่เสียกับเสียสงสัยต้องยอมมันไปก่อนค่อยหาทางเอาคืนทีหลัง
"ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้เกอี้เีสามีไม่รัก" สะใภ้เหยียน
"ใช่ ครั้งนี้ข้าจะไปเ้าไปก่อน" สะใภ้เวิน
"ข้าไม่รับฝากหรอกนะ พวกแม่สามีไม่รัก" ไป๋หลิน
ก็เป็จริงอย่างที่ไป๋หลินพูดแม่สามีของทั้งสองไม่ได้รักและเอ็นดูเหมือนสะใภ้คนอื่นในบ้าน เพราะทั้งสองคนมีนิสัยร้ายกาจชอบกดขี่สะใภ้คนอื่นในบ้านและชอบหาเื่นินทาคนอื่นไปทั่วตอนแต่งเข้าบ้านมาแรก ๆ ก็นึกว่าจะนิสัยดี แต่พออยู่นานไปก็เริ่มแสดงธาตุแท้ออกมายิ่งทั้งสองคนมาสนิทกันยิ่งทำให้เลวร้ายเข้าไปอีก
"ข้าจะบอกอะไรพวกเ้าสองคนให้นะ ข้าี้เีหรือไม่มันก็เื่ของข้าที่ข้าขึ้นเขาก็เพราะสามีป่วยต้องหาเงินเข้าบ้านและหาเงินรักษาสามีข้าไม่มีเวลามารอทะเลาะกับเ้าสองคนหรอกนะเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ข้าว่าพวกเ้าควรเอาเวลาที่มาคอยจิกกัดคนอื่นหรือค่อยหาเื่ข้าไปทำตัวเองให้ดีขึ้นและหาวิธีทำให้แม่สามีรักเถอะ ข้าขอเตือน" ไป๋หลิน
คำพูดของไป๋หลินใครฟังก็รู้เจ็บจี๊ดแทนเลยแถมสีหน้าก็ดูเปลี่ยนไปราวกับเป็คนละคนเลย
ทุกคนที่ได้เห็นเหตุการณ์ในวันนี้ทำให้ต่างก็พูดเป็เสียงเดียวกันว่าสะใภ้เล็กบ้านถานเลิกี้เีและนอกจากจะขึ้นเขาแล้ว ยังสู้คนเป็อีกด้วยนะหรือเพราะที่ผ่านมาแค่ี้เีเลยไม่ยอมสู้แต่พอมันวันนี้ทุกคนได้เห็นกับตาในสิ่งที่ไป๋หลินทำจนทำให้คนในหมู่บ้านไม่กล้านินทาหรือมีเื่กับไป๋หลินคนนี้อีกแล้ว
ไป๋หลินเปิดประตูบ้านเข้าไปก็เจอกับลูก ๆทั้งสี่ที่นั่งเล่นอยู่หน้าบ้าน เมื่อเด็กเห็นแม่ก็รีบวิ่งไปหาให้แม่กอดและหอมแก้มทีละคน
"คิดถึงจังเลย แล้วนี่กินข้าวเที่ยงหรือยังหิวไหมเดี๋ยวแม่ทำข้าวเที่ยงให้กิน" ไป๋หลิน
"ข้าวเที่ยงหรือขอรับ" ลู่เซียน
ลู่เซียนพี่ใหญ่ถามแบบด้วยความงงงวยบ้านเราไม่เคยกินข้าวเที่ยงนะท่านแม่ลืมแล้วเหรอ
"ใช่จ้ะ พวกเ้าหิวกันหรือยังเดี๋ยวแม่จะไปดูว่ามีอะไรเหลือบ้างจะหาให้พวกเ้าและพ่อพวกเ้ากินก่อนแม่จะรีบเข้าเมืองเดี๋ยวค่ำซะก่อน" ไป๋หลิน
"สะใภ้เล็กกลับแล้วเหรอ ได้อะไรมาบ้างละ" ซิ่วอิง
"กลับมาแล้วเหรอหลินเอ๋อร์" รั่วอี้
"ท่านแม่ ท่านทั้งสองมาเยี่ยมหลัวฟางหรือ ขอรับ" ไป๋หลิน
แม่สามีถามลูกสะใภ้ด้วยความสงสัยและอยากรู้เหมือนกันว่าสะใภ้ผู้เกียจคร้านผู้นี้ได้อะไรมาบ้างถึงจะไม่ได้เอ็นดูลูกสะใภ้คนนี้เท่าไหร่แต่ก็ไม่ได้เกลียดจนถึงขั้นที่จะพูดคุยกันไม่ได้เมื่อเช้าเขามาหาลูกชายคนเล็ก ว่าจะมาเยี่ยมสะใภ้เล็กด้วยแต่ก็มาตรงเวลากับแม่สะใภ้พอดี
พอมาถึงหลานก็บอกว่าสะใภ้เล็กฟื้นแล้ว หลาน ๆเล่าว่าพอแม่ตื่นก็ใจดีมากไม่ทุบตีไม่ว่าร้ายแถมกอดลูกทุกคนยังบอกว่าคิดถึงพวกเขาอีกด้วย จนแม่สามีอดไม่ได้ที่จะถามลูกชายหลัวฟางเองก็บอกว่าภรรยาเปลี่ยนไปจริง ๆ ที่น่าใที่สุดคือตื่นมาก็ขึ้นเขาไปหาสมุนไพรมาขายภายในใจของซิ่วอิงก็คิดว่าไม่รู้จะกลับตัวจริงหรือมีอะไรมาเข้าสิงหรือเปล่าแต่ถึงอย่างไรก็ดีใจกับหลานทั้งสี่ที่ได้มีแม่ที่รักใคร่เหมือนบ้านอื่นสักที
ส่วนแม่จางก็ถึงกับกลั้นน้ำตาไม่อยู่ที่ได้รับรู้เื่ราวจากหลาน ๆมีทั้งความดีใจและสงสารหลาน ในที่สุดก็ได้ความรักความเอาใจใส่จากมารดาสักที
"เออ ข้าว่าเราเข้าไปในบ้านกันก่อน คุยตรงนี้ไม่สะดวกขอรับ"ไป๋หลิน
ไป๋หลิน แม่จาง และแม่สามีก็รีบพากันขนเข้าบ้าน ลูกทั้งสี่ก็ช่วยมารดารีบขนของโดยมีแฝดพี่รองอย่างลู่ตงรีบไปปิดประตูรั่วบ้านตามคำสั่งท่านแม่อย่างว่องไว
พอวางตะกร้าลงแล้วทยอยเอาของออกมาจากตะกร้าทุกคนก็ถึงกับตะลึงในสิ่งที่ไป๋หลินไปหามาได้คือโสมป่าที่มีราคาแพงและเป็ยาชั้นดี
ไป๋หลินที่ตอนแรกจะคุยเื่รักษาสามีและเื่ที่เขาฟื้นขึ้นหลังจากกลับมาในเมืองแต่ดูท่าแล้วคงต้องคุยกันตอนนี้แล้วละอย่างน้อยก็มีท่านแม่กับแม่สามีได้รับรู้ด้วย เขาให้แม่ทั้งสองและลูก ๆไปรวมตัวกันที่ห้องนอนของสามี
"คือท่านแม่ทั้งสองท่านคงคิดใช่ไหมว่าคนี้เีและร้ายกาจแบบข้า ทำไมจู่ ๆตื่นขึ้นมาถึงเปลี่ยนไปแบบนี้ ข้าจะไม่ขอปิดบังแล้วกันตอนที่ข้าล้มจนหัวฟาดก้อนหินข้าหลับไปสี่วันนั้น ิญญาข้าได้หลุดออกจากร่างขอรับจิตของข้าได้เห็นทุกอย่างในอนาคตที่จะเกิดหากข้ายังทำตัวแบบเดิมลูกของข้าทั้งสี่ที่ขาดความรักจากแม่ พวกเขาจะกลายเป็คนเก็บกดจนกลายเป็คนไม่ดีนิสัยร้ายกาจแบบข้าในนั้นข้าเห็นอาตงกลายเป็คนถูกทางการตามล่าเพราะเป็โจรข้าเห็นอาเซียนเป็นักเลงระรานคนอื่นไปทั่วจนถูกศัตรูทำร้ายจนตายเห็นอาฉินกับอาถิงก็กลายเป็ขอทาน ส่วนท่านพี่ก็ตายเพราะถูกศัตรูของอาเซียนทำร้ายมันทำให้ข้ากลัวและคิดได้ว่าถ้าไม่เปลี่ยนแปลงตัวเองทุกอย่างจะต้องเกิดตามนิมิตที่ข้าเห็นแน่นอนขอรับในตอนที่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นข้าสงสารลูก ๆ มากพยายามที่จะช่วยพวกเขาแต่ข้าก็ทำอะไรไม่ได้เลยขอรับจากนั้นข้าจึงตั้งจิตอธิษฐานหากข้าได้กลับไปมีชีวิตอีกครั้ง ข้าจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็แม่ที่ดีและเป็ภรรยาที่ดีไม่สร้างปัญหาให้กับครอบครัวขอรับพอข้าอธิษฐานเสร็จข้าก็ได้เจอกับเซียนท่านหนึ่งปรากฏต่อหน้าข้าท่านเซียนเมตตาสอนวิชาแพทย์ให้ข้าไว้ใช้รักษาคนเพื่อเลี้ยงชีพและเอาไว้ช่วยคนที่ตกทุกข์ได้ยากขอรับ พร้อมกับสอนกระบวนท่าการต่อสู้ให้ข้าไว้ใช้ป้องกันด้วยท่านเซียนยังประทานพรให้ข้าพบเจอแต่สิ่งดี ถ้ามีปัญหาหรืออุปสรรคใด ๆข้าก็จะเกิดปัญญาหาทางออกได้เองพอข้าตื่นขึ้นสิ่งแรกที่ข้าคิดได้คือให้ความรักกับลูก ๆ ขอรับพอนึกได้ว่าข้ามีวิชาแพทย์ติดตัวมาด้วย ข้าจึงลองได้ตรวจอาการท่านพี่ดู จึงทราบสาเหตุการป่วยข้าจึงรีบขึ้นเขาไปหาสมุนไพรมารักษาท่านพี่ข้าจะนำสมุนไพรบางส่วนไปขายเพื่อหาเงินเข้าบ้านด้วยขอรับแต่ดูเหมือน์จะเป็ใจ ทำให้ข้าได้เจอโสมป่าขอรับข้าตั้งใจว่าจะนำโสมป่ารากใหญ่ไปขายสักสามรากส่วนโสมป่ารากเล็กไปขายสักสองรากขอรับ ที่เหลือข้าจะเอาไว้สกัดทำยาบำรุงให้ท่านพี่และลูกๆ ข้าจะทำเผื่อพวกท่านทั้งสองบ้านด้วยขอรับ" ไป๋หลิน
ไป๋หลินเล่าไปร้องไห้เหมือนจิตสำนึกของร่างเดิมที่ยังหลงเหลืออยู่ทำให้ไป๋หลินร้องไห้ออกมาท่านแม่ทั้งสองและหลัวฟางถึงกับอึ้งที่ได้ฟังเื่ทั้งหมดจากไป๋หลิน ส่วนลูก ๆก็ร้องไห้อย่างน่าสงสาร จนไป๋หลินต้องกอดปลอบให้หายเศร้าทีละคนการกระทำทั้งบวกกับเื่ราวที่ไป๋หลินเล่าทำให้ท่านแม่ทั้งสองและสามีเชื่อสนิทใจ
แต่ที่จริงนั้นไป๋หลินจำมาจากนิยายที่ผู้ช่วยแนะนำให้เขาอ่านเวลาที่เขาเครียดจากการทำงานตอนที่ยังเป็หัวหน้าหน่วยพิเศษโดยเฉพาะนิยายแนวเกิดใหม่ในร่างของคนอื่นหรือแนวที่ิญญาไปอยู่ในร่างของคนที่นิสัยไม่ดีพอตื่นก็เปลี่ยนกลายเป็คนดีแต่ก็ไม่นึกว่าวันหนึ่งนิยายที่อ่านจะช่วยชีวิตเขาได้แถมเขายังมีชะตากรรมแบบเดียวกันกับตัวละครในนิยายอีกด้วยคิดมาแล้วก็ได้แต่ทำใจยอมรับมันให้ได้
"ข้าฝากท่านแม่ทั้งสองเก็บเื่โสมเป็ความลับด้วยนะขอรับส่วนที่ข้าเล่าหากท่าน้าบอกพวกพี่ ๆ ก็บอกได้เลยข้าไม่ห้ามขอรับ"ไป๋หลิน
"ได้ ๆ เื่โสมป่าแม่ไม่บอกใครแน่นอนสะใภ้เล็ก" ซิ่วอิง
"ถ้าอย่างงั้น แม่ว่าเ้ารีบไปเอาเกวียนที่บ้านเดิมเถอะจะได้รีบไปขายสมุนไพรก่อนที่จะมืดค่ำเสียก่อนเดียวเื่มื้อเที่ยงและมื้อเย็นแม่จะทำกับข้าวไว้ให้เอง" รั่วอี้
"ใช่ ๆ รีบไปเถอะสะใภ้เล็กเดียวแม่ดูแลหลาน ๆกับอาฟางให้เอง" ซิ่วอิง
"ขอบคุณมากขอรับ ข้าจะรีบไปรีบกลับ" ไป๋หลิน
ไป๋หลินก็รีบวิ่งไปที่บ้านเดิมของตนที่ไม่ไกลกันมากใช้เวลาแค่หนึ่งเค่อก็วิ่งถึงบ้านจางแล้วพอไปถึงไป๋หลินก็เจอกับพี่สะใภ้กำลังกวาดใบไม้อยู่หน้าบ้านในความจำร่างเดิมพี่สะใภ้ที่กวาดใบไม้อยู่นี้คือพี่สะใภ้สามของบ้านจางกัวเซียวหรัวเกอหนุ่มหน้าตาสวยหวานนิสัยดีชอบทำขนมให้สามีแอบเอาไปให้หลาน ๆบ้านถานรองเสมอ
ไป๋หลินส่งเสียงเรียกพี่สะใภ้สามอีกฝ่ายก็หยุดกวาดใบแล้วหันมายิ้มให้ด้วยความแปลกใจแต่ดูท่าข่าวลือที่ว่าน้องเล็กเลิกร้ายกาจน่าจะเป็ความจริง ที่น้องสามีฟื้นขึ้นมาก็กลายเป็คนดีดูอย่างตอนนี้สิเรียกเขาว่าพี่สะใภ้ด้วยน้ำเสียงที่ใช้เรียกก็ดูสุภาพขึ้นไม่ใส่อารมณ์เหมือนแต่ก่อน
พี่สะใภ้สามในความทรงจำของไป๋หลินเป็พี่สะใภ้ที่มักถูกไป๋หลินแกล้งบ่อยๆ ตอนที่ยังไม่แต่งออกไป ด้วยเห็นว่าพี่สะใภ้สามเป็คนหัวอ่อนไม่ค่อยชอบมีเื่ไป๋หลินคนเดิมจึงได้ใจทำนิสัยแย่ๆ ใส่ทุกครั้งเวลาที่อยู่ด้วยกันในบ้านสองคนแต่เซียวหรัวก็ไม่เคยฟ้องสามีหรือแม่สามีเลยสักครั้งเซียวหรัวมักจะยิ้มรับให้กับทุกเื่ไม่ว่าดีหรือร้ายเป็คนมองโลกในแง่ดีจนน่าเป็ห่วง
"พี่สะใภ้สาม ท่านพ่อกับพี่ชายกลับมาจากสวนหรือยังขอรับ"ไป๋หลิน
"ยังเลยจ้ะเ้ามีธุระเร่งด่วนไหมเดี๋ยวพี่ให้อาเป่าไปตามให้" เซียวหรัว
"ไม่ต้องขอรับ พอดีว่าข้าจะมายืมเกวียนเข้าในเมืองว่าจะเอาสมุนไพรที่หามาได้ไปขายสักหน่อยน่ะขอรับ" ไป๋หลิน
"ได้ ๆ เ้าเอาไปใช้ก่อนเลย เดี๋ยวพี่บอกท่านพ่อกับพี่ชายเ้าให้อาการเ้าดีแล้วรึถึงได้เข้าเมืองทำไมไม่รอพี่ชายเ้ากลับก่อนจะให้เขาพาเ้าเขาเมืองดีกว่าพี่สามเ้าอยู่หลังบ้านนี่เอง" เซียวหรัว
ระหว่างที่คุยอยู่นั้นพี่สามจางไป๋หลง พี่สะใภ้ใหญ่เกอ หม่าหลิงฉีและพี่สะใภ้รองสตรี เกาเถียนเหมย ได้ยินเสียงของไป๋หลินก็รีบวิ่งออกมาพร้อมกับรีบให้อันหลิงหลานเกอคนโตของบ้านไปตามท่านปู่ท่านพ่อ และท่านอาที่สวนทันที
"น้องเล็กเ้าหายดีแล้วรึ แล้วนี่เป็อย่างไรบ้างแล้วท่านแม่ละทำไมไม่มาพร้อมเ้าละ" ไป๋หลง
ไป๋หลินดูท่าแล้วน่าจะได้คุยกันยาว เพราะระหว่างคุยกับพี่สาม ท่านพ่อพี่ใหญ่พี่รองก็กลับมาถึงบ้านพอเพราะสวนกับบ้านไม่ห่างกันมากวิ่งไม่ถึงเค่อก็ถึงแล้ว
"หลินเอ๋อร์ ลูกพ่อฟื้นแล้วมา ๆ มาให้พ่อกอดหน่อย" ไป๋เฉิง
จางไป๋เฉิงรีบเข้ามากอดลูกคนเล็กสุดรักสุดหวงของตนทันทีด้วยความดีใจไป๋เฉิงนั้นรักลูกเกอคนนี้มากอีกทั้งยังหวงมากด้วยเคยคิดว่าถ้าไป๋หลินไม่แต่งงานไม่อยากมีครอบครัวเขายินดีที่จะเลี้ยงลูกคนนี้ไปตลอดพอได้เห็นไป๋หลินฟื้นจากอาการป่วยก็ถึงกับร้องไห้น้ำตาไหลอย่างไม่อายใคร
"น้องเล็กเ้าไม่เจ็บตรงไหนใช่หรือไม่" ไป๋อัน
พี่ใหญ่จางไป๋อันกับจับตัวไป๋หลินมาหมุนดูหลังจากที่ท่านพ่อกอดน้องเสร็จไป๋อันเป็พี่ชายเงียบขรึมพูดน้อยแต่ก็เป็อีกคนที่มีความคิดเช่นกันกับท่านพ่อของเขาที่รักและหวงน้องเกอคนเล็กมาก
"พี่ดีใจมากที่เ้าฟื้นแล้ว ได้ข่าวว่าขึ้นเขามารึทำไมไม่พักผ่อนที่บ้านดี ๆ ละ แล้วนี่มาเดินมาถึงที่นี่ คิดถึงพวกพี่ใช่หลินเอ๋อร์ของพี่" ไป๋เฉิน
พี่รองจางไป๋เฉินพี่ชายที่แสนอบอุ่นตามใจน้องเล็กของบ้านมากที่สุดดีใจจนน้ำตาไหลกันเลยทีเดียว ที่เห็นน้องชายเดินมาหาเขาที่บ้าน
"ข้าว่าเราเข้าไปคุยกันในบ้านเถอะขอรับดูท่าน่าจะคุยกันอีกนาน" ไป๋หลิน
ไป๋หลินจึงชวนทุกคนเข้าไปคุยกันในบ้านให้ทุกคนหายสงสัยก่อนที่มันจะค่ำแล้วเดินทางเข้าเมืองไม่ทัน
ไป๋หลินนั้นได้เล่าเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเขาไป๋หลินเล่าทุกอย่างเหมือนตอนที่เล่าให้สามี ท่านแม่ และแม่สามีฟังพอทุกคนในบ้านจางได้ฟังก็ถึงกับน้ำตาไหลทั้งดีใจและสงสารขนาดพี่ใหญ่ที่ว่าเป็เสือยิ้มยากก็ยังน้ำตาซึมกันเลย
แต่ไป๋หลินไม่ได้เล่าเื่ที่พบโสมป่า เพราะเขาอยากเอาไปขายก่อนหากได้เงินมามากเขาจะนำมาแบ่งให้ทั้งบ้านเดิมและบ้านใหญ่ถึงตอนนั้นค่อยบอกว่าเงินได้มาจากการขายโสม ไป๋หลินอยากทำให้ทุกคนใตื่นเต้น
"โถ่ หลินเอ๋อร์ของพ่อหมดเคราะห์หมดโศกแล้วนะลูก" ไป๋เฉิง
"ขอรับท่านพ่อ" ไป๋หลิน
"พี่ว่านะ เดี๋ยวพี่เข้าเมืองไปเป็เพื่อนเ้าดีกว่าเข้าเมืองเวลานี้กว่าหาร้านขายพวกสมุนไพรเจอได้ก็ค่ำแล้วเ้าไปคนเดียวขากลับมันอันตรายเหมือนเมื่อคราวที่แล้ว" ไป๋หลง
พี่สามของไป๋หลินเอ่ยขึ้นด้วยความเป็ห่วงน้อง
"เออ ข้าขอออกความคิดหน่อยได้ไหมขอรับ" หลิงฉี
"มีอะไรหรือสะใภ้ใหญ่ ว่ามาเลย" ไป๋เฉิง
พี่สะใภ้ใหญ่ออกความคิดเห็นเสริมบ้านจางไม่มีกฎระเบียบอะไรเข้มงวดทุกคนในบ้านเท่าเทียมกันพ่อแม่สามีก็รักลูกสะใภ้รักหลานๆ ทุกคนเท่ากัน เวลามีเื่อะไรทุกคนในบ้านจะช่วยกันออกความคิดเห็น
"ถ้าน้องเล็กอยากขายสมุนไพร ลองไปที่ร้านยาเถ้าแก่เผิงลู๋กังดูนะร้านอยู่ติดกับร้านขายผ้าไหมโยว่เชียงเถ้าแก่เผิงลู๋กังคนนี้เป็เพื่อนกับพี่รองของพี่เองบอกว่าพี่หลิงฉีแนะนำมาเขาต้องให้ราคาดีแน่ ๆเมื่อก่อนตอนยังไม่แต่งกับพี่ใหญ่เ้าครอบครัวพี่มักจะเอาสมุนไพรไปขายที่ร้านตระกูลเผิงในเมืองหลวงเป็ประจำแต่ตอนนี้ตระกูลเผิงขยายสาขามาเมืองิโจวได้ปีหนึ่งแล้วที่นั่นเขารับซื้อสมุนไพรทุกอย่างเพื่อส่งไปสาขาใหญ่ที่เมืองหลวงถึงเมืองเราไม่มีโรงหมอก็จริง แต่ร้านยาเถ้าแก่เผิงรับซื้อสมุนไพรชนิดตั้งราคาถูกจนถึงราคาแพงอีกอย่างยังมีพวกสมุนไพรหรือเข็มที่ใช้รักษาคนไข้ขายอีกด้วยนะ" หลิงฉี
"ดี ๆ ทำตามที่สะใภ้ใหญ่บอกนั่นแหละอาหลงรีบพาน้องเ้าเข้าเมืองเร็วเดี๋ยวจะค่ำมืดซะก่อน" ไป๋เฉิง
หลังจากตกลงกันเสร็จไป๋หลงก็รีบพาไป๋หลินขึ้นเกวียนที่ขับเคลื่อนด้วยวัวทันทีเพื่อมุ่งหน้าไปยังในเมืองิโจว
ไป๋หลินคิดในใจคนบ้านเดิมของเขายังดีกับไป๋หลินไม่เคยเปลี่ยนเลยจริง ๆแม้ไป๋หลินคนเดิมจะสร้างเื่ให้ปวดหัวไม่เว้นแต่ละวันอย่างพี่สะใภ้ใหญ่สะใภ้รองเองก็เคยเจอฤทธิ์ของไป๋หลินคนเดิมเหมือนกันแต่มันมีความรู้สึกว่าพี่สะใภ้ทั้งสองมีอะไรที่น่ากลัวซ่อนอยู่จึงทำให้เขาไม่กล้าที่จะแผลงฤทธิ์ใส่มากนัก
ในที่สุดไป่หลงกับไป๋หลินสองพี่น้องบ้านจางก็เดินทางถึงในตัวเมืองิโจวในยามเซินเดินทางจากหมู่บ้านถงหยางมาในตัวเมืองิโจวใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วยามก็ถึงแล้ว
สองพี่น้องบ้านจางก็รีบเอาเกวียนไปจอดในที่รับฝากเกวียนแล้วพากันเดินมุ่งหน้าไปยังร้านยาตระกูลเผิงทันทีหาไม่นานก็เจอร้านยาตระกูลเผิงตามที่พี่สะใภ้บอกไว้
"น้องเล็กเ้าไปเลยนะเดี๋ยวพี่ขอรอหน้าร้านนี้แหละ" ไป๋หลง
"ได้ขอรับพี่สาม" ไป๋หลิน
ไป๋หลินก็เดินเข้าในร้านยาก็ได้เจอกับเกอคนหนึ่งสวยมากดูจากลักษณะอายุน่าจะราว ๆกับพี่สะใภ้สามน่าจะเป็คนงานในร้านไม่ก็ภรรยาเถ้าแก่เผิง
"เออ พี่ชายข้ามาขอพบเถ้าแก่เผิงลู๋กังขอรับพอดีว่าพี่หลิงฉีแนะนำให้ข้ามาขายสมุนไพรที่นี่ขอรับ" ไป๋หลิน
"อ้อ ได้ ๆ เดี๋ยวข้าไปตามสามีสักครู่น้องชายนั่งดื่มชารอก่อนนะ" ผิงซี
นั่นปะไรทายถูกจริง ๆด้วยว่าเกอคนงามผู้นี้คือภรรยาของเถ้าแก่เผิงจริง ๆไป๋หลินก็นั่งรอไม่นานเกอคนงามผู้นั้นก็เดินมาจากหลังร้านพร้อมชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าหล่อแลดูอบอุ่นช่างเหมาะสมกันเสียจริง ๆ สามีภรรยาคู่นี้
"น้องชายคนนี้รึ ที่หลิงฉีแนะนำมา ไหน ๆมีสมุนไพรอะไรมาขายให้ข้า" ลู๋กัง
"สวัสดีขอรับข้าจางไป๋หลินเป็น้องสามีของพี่หลิงฉีขอรับเถ้าแก่เผิง"ไป๋หลิน
"น้องสามีของหลิงฉีหรอกรึงั้นเรียกพี่ลู๋กังอย่าเรียกเถ้าแก่คนกันเองทั้งนั้น นี้ภรรยาพี่เอง" ลู๋กัง
"ไป๋หลินสินะ เรียกพี่ผิงซีก็ได้จ้ะ" ผิงซี
"ขอรับพี่ลู๋กังพี่ผิงซี" ไป๋หลิน
เมื่อทักทายทำความรู้จักกันเสร็จไป๋หลินก็รีบเอาสมุนไพรที่จะขายออกมาพร้อมกันกับโสมป๋าพอสามีภรรยาเห็นสิ่งที่ไป๋หลินนำมาขายก็ถึงกับตาโตตื่นเต้น เพราะโสมป่ารากใหญ่แบบนี้หายากมากแถมรากยังสมบูรณ์อีกตั้งสามหัววันนี้สองสามีภรรยาได้เจอสินค้าที่ตามหามานาน
เมื่อตกลงราคากันเสร็จลู๋กังก็รีบเอาตั๋วเงินและเงินสดมาให้ไป๋หลินโสมรากใหญ่สามรากเถ้าแก่เผิงตรวจดูแล้วมีอายุประมาณ 1,200 ปี ส่วนรากที่เล็กกว่าทั้งสองรากนั้นอายุราวรากละ400 ปี โดยที่รากใหญ่ให้ราคาที่รากละ 25,000 ตำลึงทองส่วนรากเล็กเถ้าแก่เผิงให้รากละ 4,500 ตำลึงเงิน จึงรวมเป็เงินทั้งหมดอยู่ที่ 75,000 ตำลึงทอง กับ อีก 9000 ตำลึงเงินไป๋หลินขอเป็เงินสดกับเถ้าแก่เผิงเป็เงินอยู่ที่ 15,000 ตำลึงทองและยังขอซื้อเข็มที่ใช้ฝังในการรักษากับสมุนไพรบางส่วนที่จะต้องใช้รักษาสามีเพราะในบนเขาสมุนไพรบางชนิดก็หายากต้องหาซื้อกับร้านหมอหรือโรงหมอเท่านั้น
ก่อนกลับไป๋หลินได้ให้พี่สามของเขาพาไปที่ร้านฝากเงินเพื่อนำตั๋วเงินไปฝากจากนั้นก็เดินหาซื้อของที่จำเป็เข้าบ้านและไม่ลืมที่จะซื้อขนมไปฝากลูก ๆส่วนอาหารเย็นท่านแม่กับแม่สามีคงจะทำไว้แล้ว มองดูท้องฟ้าตอนนี้ก็ใกล้ค่ำแล้วไป๋หลินจึงได้ชวนพี่สามกลับหมู่บ้านถงหยาง
ระหว่างที่นั่งเกวียนกลับหมู่บ้านอยู่นั้นเขาเห็นว่าเมืองิโจวยังไม่มีโรงหมอรักษาคนเลยในหัวจึงเกิดความคิดที่จะอยากก่อตั้งโรงหมอแห่งแรกของิโจวขึ้นอย่างน้อยความรู้ด้านการแพทย์ของเขาคงไม่สูญเปล่าไปเฉย ๆอีกทั้งยังเป็อีกทางที่สามารถหาเงินเข้าบ้านได้อนาคตลูกทั้งสี่จะได้สบายเผื่อวันดีคืนดีเ้าสามีปากร้ายของเขาอาจจะอยากมีลูกเพิ่มขึ้นเขาต้องหาอาชีพที่มั่นคงเพื่อไว้รองรับอนาคตของลูก ๆ ไว้ก่อน
เมื่อกลับถึงบ้านก็พบว่าแม่สามีนั้นได้กลับบ้านไปแล้วมีแต่แม่ของเขาที่ยังรอเป็เพื่อนหลาน ๆรั่วอี้เมื่อเห็นว่าลูกชายคนที่สามมาส่งลูกคนเล็กแล้วแม่จางจึงได้ติดเกวียนกลับไปพร้อมกับไป๋หลง ไป๋หลินะโไล่หลังว่าพรุ่งนี้เย็นจะพาหลานๆ ไปทานข้าวที่บ้านเดิมด้วยและมีเื่สำคัญจะคุยกับบ้านเดิม
"พรุ่งนี้ข้าจะพาเด็ก ๆ ไปหาที่บ้านนะขอรับ" ไป๋หลิน
ไป๋หลินมาปิดประตูรั้วบ้านเรียบร้อยเขาก็รีบกลับเข้าไปในบ้านก็เห็นว่าลูก ๆ นั่งรออยู่ที่ห้องโถง เขาจึงเอาขนมที่ซื้อมาจากในเมืองแจกจ่ายลูกทั้งสี่เด็ก ๆ ดีใจและตื่นเต้นมากที่แม่ซื้อขนมมาฝากถึงกับน้ำตาไหลเพราะปกติเวลาแม่ไปในเมืองหรือไปบ่อนการพนันแม่ไม่เคยมีอะไรติดมือมาฝากพวกเขาเลยถ้าวันไหนเล่นพนันได้อารมณ์ดีหน่อยก็จะไม่ถูกด่าแต่ถ้าวันไหนแม่เล่นเสียวันนั้นพวกเขาจะโดนด่าและให้อดอาหาร
เมื่อก่อนพวกเขาสี่พี่น้องต้องรองรับอารมณ์แม่ทุกอย่างหลัวฟางเห็นอย่างนั้นก็สงสารลูกจับใจพยายามเอ่ยห้ามปรามหลายครั้งก็เหมือนจะดีขึ้นแต่พอลับหลังไปหลินก็ยังด่าลูกน้อยทั้งสี่เป็การระบายความอัดอั้นที่มีต่อสามีที่คอยห้ามไม่ให้ไปบ้านลี่กับไปบ่อน
ไป๋หลินแจกจ่ายขนมให้ลูกเสร็จเห็นว่าลูกทานขนมเสร็จเรียบร้อย จึงพาลูกๆ ไปอาบน้ำก่อนจะพาเข้านอน วันนี้เขาให้ลูกนอนที่ห้องของเขาได้ เด็ก ๆดีใจมากที่จะได้นอนกับแม่เป็ครั้งแรก
เมื่อเห็นลูกนอนหลับดีแล้ว ไป๋หลินก็เข้าไปดูอาการของสามี เขาได้พูดคุยกับสามีว่าวันพรุ่งนี้จะเริ่มรักษาจะใช้ความรู้ทางด้านการแพทย์ที่ได้เรียนกับท่านเซียนตอนิญญาหลุดออกจากร่างรักษาให้กับหลัวฟาง
"ท่านพี่พักก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าจะเริ่มรักษาให้ท่านต้องหายดีแน่นอนเชื่อมือข้าได้เลย" ไป๋หลิน
"ข้าเชื่อเ้า ไป๋หลินขอถามเ้าเื่หนึ่งเ้าตอบข้าตามตรงได้หรือไม่ ว่าตอนนี้เ้าคิดอย่างไรกับเว่ยชุน" หลัวฟาง
"ได้สิ เอาเข้าจริง ๆหลังจากที่ข้าิญญาหลุดออกจากร่างไปสิ่งแรกที่ข้าทำคือไปหาพี่เว่ยชุนแต่สิ่งที่เห็นและได้รับรู้ว่าพี่เว่ยชุนไม่เคยคิดที่จะรักข้าเลยมาั้แ่แรกแต่ที่ทำเป็เอ็นดูข้าเพียงเพราะอยากได้เงินพ่อแม่ข้าเท่านั้นที่ทำดีด้วยก็เพื่อจะได้ยืมเงินบ้านข้าได้ง่ายขึ้นท่านจะเชื่อหรือไม่ข้าไม่ว่าท่านหรอกข้าบอกในสิ่งที่ข้าได้ยินกับหูได้เห็นกับตาเท่านั้นถ้าถามว่าคิดอย่างไรกับพี่เว่ยชุน ตอนนี้ข้าคิดเพียงแค่ว่าเขาเป็คนที่เคยรู้จักกันเท่านั้น"ไป๋หลิน
สิ่งที่ไป๋หลินเล่าให้สามีฟังนั้นคือเื่จริงที่พึ่งนึกขึ้นได้เพราะวันที่ไป๋หลินล้มหัวฟาดก้อนหินเขาได้ไปหาเว่ยชุนที่บ้านลี่ก่อนจะออกมาจากบ้านลี่เพราะเห็นเว่ยชุนจูงมือภรรยาเข้าบ้านเขาเองก็ดันเผลอได้ยินเว่ยชุนกับภรรยาและพ่อลี่เอ่ยชื่อไป๋หลินออกมาเขาจึงได้ไปแอบฟังทั้งสามพูดถึงเขาว่าจางไป๋หลินเมื่อก่อนเป็แค่เครื่องมือไว้หลอกยืมเงินเท่านั้นแต่ตอนนี้บ้านลี่ใช้คืนไปหมดแล้วด้วย ต้องขอบใจลูกสะใภ้ที่ให้สินเดิมมาใช้หนี้ต่อไปไป๋หลินก็ไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับบ้านลี่อีกแล้วพอได้ฟังจึงทำให้ไป๋หลินโมโหและเสียใจมาก จึงเข้าบ่อนหวังว่าจะคลายความเศร้าได้แต่พอเล่นพนันจนเงินหมดก็ยิ่งโมโหเหมือนความดันมันตีขึ้นตอนเดินกลับบ้านจึงทำให้เกิดอาการหน้ามืดจนเป็ลมหัวฟาดกับก้อนหิน
ไป๋หลินเล่าเสร็จก็เดินออกจากห้องสามีไปเลย เขาไม่ได้รอฟังคำตอบว่าสามีจะเชื่อเขาหรือไม่แต่เขาก็ได้พูดความจริงแทนไป๋หลินคนเดิมไปแล้ว หลัวฟางจะเชื่อหรือไม่ก็ไม่สำคัญกับไป๋หลินคนนี้แล้วเพราะเขาคือภัสกรไม่ใช่ไป๋หลินคนที่คอยตามเว่ยชุนอีกต่อไปใครมันจะอยากไปตามคนที่เขาไม่รักเรากันละ ไม่สู้หันมารักตัวเองรักครอบครัวดีกว่าเอาเข้าจริง ๆภัสกรก็ไม่ค่อยเข้าใจไป๋หลินเท่าไหร่ว่าทำไมถึงได้ยึดติดกับเ้าคนหน้าเงินเว่ยชุนมากขนาดนี้
มีความทรงจำหนึ่งที่ภัสกรได้รับรู้คือเื่สินเดิมของไป๋หลินที่บ้านเดิมจัดให้เป็เงินถึง50 ตำลึงทอง ยังมีกำไลหยก แหวนหยก แหวนทองคำ ปิ่นปักผมทองคำและของมีค่าอีกหลายชิ้นที่เว่ยชุนมาหยิบยืมไปจากไป๋หลินตอนยืมบอกเพียงว่าเอาไปเป็แบบให้นายช่างในเมืองหลวงเพราะมันสวยดีจึงอยากสั่งทำแบบที่คล้ายกันให้น้องสาวกับท่านแม่แล้วก็หายไปเลยจนถึงวันที่เว่ยชุนจะแต่งงานได้เอาของทั้งหมดมาคืนพร้อมกับบอกตัดความสัมพันธ์เหลือเพียงแค่คนรู้จักกันเท่านั้น
วันนั้นไป๋หลินเสียใจเลยไม่ได้สนใจว่าของที่เว่ยชุนนำมาคืนว่าใช่ของตนจริงหรือไม่พอจะรู้ว่าของมีค่าถูกสับเปลี่ยนเป็ของปลอมก็สายเกินไปเ้าของที่แท้จริงอย่างไป๋หลินนั้นได้ตายไปแล้วมีเพียงภัสกรที่รับรู้แทนเนื่องจากตอนที่เขากำลังทำงานบ้านอยู่ก็มีความทรงจำเื่สินเดิมแวบเข้ามาในหัวเขาอยากรู้ว่ามีอะไรบ้างพอที่จะเก็บไว้ให้ลูกทั้งสี่ในอนาคตเพื่อได้นำไปเป็สินสอดแต่งลูกสะใภ้จึงไปเอากล่องสมบัติมาเปิดดูและนำมาตรวจดู ผลปรากฏว่ามันเป็ของปลอมทั้งหมด
แต่ดีที่เงินสินเดิมยังพอเหลืออยู่บ้างและยังมีสมุดบันทึกถึงรายละเอียดที่เว่ยชุนยืมไปว่ามีอะไรบ้างทั้งยังมีรายชื่อของมีค่าทั้งหมดที่จดลักษณะว่ามีของแต่ชิ้นเป็แบบไหนมีจุดสังเกตตรงไหนบ้างพออ่านดูรายละเอียดของทุกชินจะมีอักษรคำว่าจางเล็ก ๆสลักไว้ทุกชิ้นถ้าไม่สังเกตให้ดีก็จะมองไม่เห็นแต่ของที่เว่ยชุนนำมาคืนกลับไม่มีคำว่าจางเลยสักชิ้น
ภัสกรยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัยในความเสน่หาของไป๋หลินที่มีต่อเว่ยชุนมากขึ้นเข้าไปอีกแถมยังให้ยืมเงินและของมีค่าอีกมากมายแบบไม่ลืมหูลืมตาแต่ก็ช่างเถอะในเมื่อไป๋หลินคนเดิมตายไปแล้ว ถึงสงสัยไปก็ไม่ได้ทำให้อะไรขึ้นดีมาหรอกขอเพียงคนบ้านลี่ไม่มาวุ่นวายกับครอบครัวเขาอีกก็พอแต่ถ้ายังไม่เลิกละก็ไป๋หลินคนใหม่นี้จะเอาคืนให้สาสมส่วนของทุกชินที่เว่ยชุนเอาไปเขาเชื่อวันถ้าเป็ของเขาจริงสักวันมันจะกลับมาหาเขาเองตอนนี้มีเงินมากแล้วสามารถหาของล้ำค่ามาเป็สินสอดไว้ให้ลูกได้แน่นอน
ไป๋หลินตื่นั้แ่เช้ามืดเพราะความเคยชินเหมือนตอนสมัยอยู่โลกเดิมเขาจะต้องพาลูกน้องในหน่วยซีอาโนออกวิ่งวอมร่างกายก่อนปฏิบัติหน้าที่ทุกเช้าตอนเย็นเขาก็ยังต้องพาลูกน้องวิ่งเหมือนกันและแน่นอนว่าการวิ่งของทหารต้องมีถอดเสื้อจนสาว ๆ ในหน่วยแพทย์อาสาถึงกับตั้งตารอเวลาหลังสี่โมงเย็น เพื่อที่จะได้เห็นหนุ่มๆ ในหน่วยรบพิเศษซีอาโนวิ่งถอดเสื้อโชว์กล้าม
เขาทำอาหารเช้าเตรียมไว้ให้ลูก ๆ เสร็จเรียบร้อยเด็กน้อยทั้งสี่คนได้กลิ่นของอาหารที่ท่านแม่ทำก็พากันตื่นแล้วเดินตามกลิ่นอาหารมาที่ห้องครัวก่อนไป๋หลินจะบอกให้ลูกไปล้างหน้าล้างตาจะได้ทานข้าวให้เรียบร้อย พร้อมกำชับให้ลูกๆ พากันเล่นอยู่หน้าบ้านอย่าพึ่งเข้าไปกวนท่านพ่อเพราะวันนี้ไป๋หลินจะเริ่มทำการรักษาสามี
เมื่อทำงานบ้านทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยไป๋หลินจึงรีบให้ลู่เซียนไปตามท่านย่ามารออยู่เป็เพื่อนค่อยดูเด็ก ๆไม่ให้เข้าไปกวนการรักษา
เมื่อท่านย่าของเด็ก ๆ มาถึง ไป๋หลินก็รีบเข้าไปเริ่มทำการรักษาทันทีไปหลินเริ่มจากการตรวจชีพจรอีกครั้งแล้วทำการฝังเข็มตามจุดต่าง ๆของร่างกายที่ผิดปกติ
การรักษาอาการของป่วยของหลัวฟางผ่านไปได้ด้วยดี ไป๋หลินทำการเขียนเทียบยาและจัดยาเป็ชุดไว้สำหรับต้มให้สามีดื่มทุกวันเป็เวลาห้าวันติดต่อกันหมดยาเทียบนี้ก็หายป่วยพอดี
ไป๋หลินออกมาบอกข่าวดีกับแม่สามีและลูก ๆแต่ก็ต้องตะลึงเมื่อกับญาติพี่น้องของสามีอยู่เต็มบ้านเลยไป๋หลินจึงบอกกับทุกคนว่าหลัวฟางปลอดภัยหายห่วง ทุกคนในบ้านถานใหญ่ก็ถึงกับดีใจจนร้องไห้
บ้านถานใหญ่มีกันทั้งหมดหลายชีวิตแต่ดูเหมือนจะมารวมตัวกันที่บ้านเขาจนหมดเลยมั่งเนี่ยแถมยังมีพี่สามกับครอบครัวพี่สี่ และพี่ห้าก็มาพร้อมครอบครัวเช่นกันดูท่าก่อนเปิดโรงหมอคงต้องหาเงินสร้างบ้านใหม่ซะก่อนแล้ว ค่อยสร้างโรงหมอเล็ก ๆไว้รักษาคนในหมู่บ้านถงหยางอีกด้วย ไว้ปรึกษากับหลัวฟางอีกทีแล้วกัน
26K
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)
