ไม่เป็นแล้วนางเอกนิยาย ขอใช้ชีวิตสบายด้วยการเกาะต้นขาทองคำ [นิยายแปล]

บทที่ 111 เรื่องที่องค์ชายไม่รู้ยังมีอีกมากนัก

 

บ้าชะมัด

นางดันนึกถึงประโยคที่ต้นขาทองคำไป๋บอกให้แต่งงานตอบแทนขึ้นมาอีกแล้ว!

ส่วนไป๋ซิวจิ่นที่เสิ่นม่านซูกำลังนึกถึงอยู่ในเวลานี้ กำลังนั่งดื่มชาอยู่ในโถง โดยที่ข้างกายมีองค์ชายหลายพระองค์นั่งอยู่ด้วย

ยงอ๋องกล่าวอย่างตกตะลึงว่า “เช่นนี้ก็หมายความว่า ท่านหมอเทวดาไป๋มาพร้อมกับคุณหนูสามหรือ”

จวินมั่วหานที่อยู่ด้านข้างได้ยินประโยคนี้ แววตาพลันลุ่มลึก ในดวงตามีไอสังหารสายหนึ่งวาบผ่าน!

ฉีอ๋องที่อยู่อีกด้านกลับหัวเราะแล้วกล่าวว่า “ดูเช่นนี้ ท่านหมอเทวดาไป๋กับคุณหนูสามเสิ่นคงมีวาสนาต่อกันไม่น้อยเลยกระมัง”

“นับว่ามีวาสนา” ไป๋ซิวจิ่นยอมรับอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา ทำให้ฉีอ๋องไม่สะดวกจะหยอกเย้าอะไรต่อ

สุดท้ายจิ้งอ๋องจึงออกหน้าเป็นคนกลาง ยิ้มบางแล้วช่วยคลี่คลายบรรยากาศ “ตอนนั้นฝนตกหนัก พวกเราเองก็ทุลักทุเลกันไม่น้อยมิใช่หรือ ไม่ว่าอย่างไร มาถึงได้ก็ดีแล้ว จริงสิ ท่านหมอเทวดาไป๋ ครั้งนี้ท่านมาที่นี่ พอจะช่วยพวกเราได้หรือไม่ ตอนนี้ในหมู่ผู้ประสบภัยมีคนเจ็บป่วยมากมาย มิหนำซ้ำอาการป่วยนั้นดูคล้ายจะแพร่ติดต่อกันได้อีกด้วย”

“ข้าสามารถเขียนเทียบยารักษาอาการของพวกเขาได้ เพียงแต่จะหาสมุนไพรมาจากที่ใด ก็ต้องดูความสามารถของพวกท่านแล้ว”

ดวงตาของจิ้งอ๋องสว่างวาบ เขากล่าวว่า “ดี เช่นนั้นต้องรบกวนท่านหมอเทวดาไป๋แล้ว”

ยงอ๋องยังไม่เข้าใจเรื่องราว ส่วนฉีอ๋องกลับใช้สายตาราวกับกำลังสืบค้นอะไรบางอย่างมองไปทางจิ้งอ๋อง

ไป๋ซิวจิ่นไม่รักษาคนง่ายๆ ไม่ใช่หรือ เหตุใดพอพี่สี่เอ่ยปาก เขากลับตอบตกลงเช่นนี้?!

องค์ชายแต่ละคนล้วนมีความคิดต่างกันไป

มีเพียงจวินมั่วหานที่นั่งอยู่ด้านในสุดเท่านั้นที่อารมณ์ย่ำแย่อย่างยิ่ง แทบจะบีบพนักเก้าอี้แตก!

เดิมทีเสด็จพ่อไม่ให้เขามา เขาจึงไปหาพี่หก คิดจะมาแทนอีกฝ่าย ถึงขั้นบังอาจพูดเรื่องฝันเตือนภัยออกไปด้วย 

แน่นอนว่าจวินมั่วหานไม่ได้บอกว่าซูฉินฝัน แต่บอกว่าตนเองฝัน

แท้จริงแล้วนี่เป็นหมากเสี่ยง หากไม่ระวังเพียงนิดเดียว อาจนำไฟมาเผาตัวเองได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเสด็จพ่อเริ่มสงสัยเขาอยู่ก่อนแล้ว ยังดีที่ท้ายที่สุดเสด็จพ่อทรงอนุญาตให้เขามา แต่เสด็จพ่อกลับให้ฉีอ๋องตามมาด้วย สุดท้ายองค์ชายทั้งสี่จึงเดินทางมาด้วยกัน!

ถึงจะเป็นเช่นนั้น จวินมั่วหานก็ยังพาหมอมาด้วย ทั้งยังเตรียมยารักษาอาการไข้ร้อนเหล่านั้นไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่ทั่วทั้งใต้หล้า มีหมอคนใดกล้าบอกว่าวิชาแพทย์ของตนเหนือกว่าไป๋ซิวจิ่นเล่า

เกรงว่าคงมีเพียงท่านผู้เฒ่าไป๋ อาจารย์ผู้เร้นกายจากโลกมานานของไป๋ซิวจิ่นผู้นั้นเท่านั้น ที่กล้าพูดประโยคนี้กระมัง!

เดิมทีนี่เป็นโอกาสสร้างผลงานของเขา แต่พี่สี่กลับผลักความดีความชอบไปไว้บนตัวไป๋ซิวจิ่นง่ายๆ เช่นนี้?

ไม่เพียงเท่านั้น หากพี่สี่หาสมุนไพรมาได้ ก็ถือว่าเป็นผลงานอีกชิ้นหนึ่ง ฉะนั้นแล้วหลังจากกลับไปคราวนี้ เขาจะกราบทูลเสด็จพ่ออย่างไร!

ไม่นานฉีอ๋องก็เข้าใจถึงประเด็นสำคัญของเรื่องนี้เช่นกัน

แม้จะพอคาดเดาได้ว่าท่านหมอเทวดาไป๋อาจเข้าร่วมกับจิ้งอ๋อง แต่ฉีอ๋องก็ไม่ได้โง่ จึงไม่สะดวกจะหาเรื่องไป๋ซิวจิ่น ดังนั้นเขาจึงแค่นหัวเราะเย็นชาแล้วมองไปทางจิ้งอ๋อง “น้องสี่ตอบสนองเร็วดีนี่ ดูท่าเจ้าคงรู้แล้วกระมังว่าสมุนไพรอยู่ที่ใด”

จิ้งอ๋องกล่าวด้วยท่าทีสงบนิ่ง “ตอนนี้ยังไม่รู้ แต่เพียงปรึกษาขุนนางท้องถิ่นดูก็รู้ได้”

“เช่นนั้นก็ดี พวกเราไปด้วยกันเลยหรือไม่”

“ได้สิ”

จิ้งอ๋องกับฉีอ๋อง คนหนึ่งเต็มไปด้วยไอสังหารในดวงตา อีกคนแววตาสงบนิ่ง

แต่ระหว่างที่สบตากัน กลับราวกับมีกระแสไฟแล่น ‘เปรี๊ยะปร๊ะ’ วาบผ่าน กลิ่นอายปะทะกันอย่างดุเดือดราวกับปลายเข็มปะทะกัน

ทั้งสองเดินออกไปหาขุนนางเหล่านั้นพร้อมกัน

จวินมั่วหานอดทนแล้วอดทนอีก สุดท้ายก็ไม่ได้ตามออกไป เขาหันกลับมากล่าวกับไป๋ซิวจิ่นว่า “ท่านหมอเทวดาไป๋ เหตุใดข้าถึงไม่รู้ว่าท่านกับคุณหนูสามมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันถึงเพียงนี้”

ไป๋ซิวจิ่นมองเขาด้วยท่าทีสงบนิ่ง “เรื่องที่องค์ชายไม่รู้ยังมีอีกมากนัก”

จวินมั่วหาน “...”

 

 บทที่ 112 แทบจะกระอักเลือด

 

ยงอ๋องที่อยู่ด้านข้างกัดผลผิงกั่ว[1]ราวกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับตนเอง

เมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งสอง เขาก็หัวเราะอย่างไม่เกรงใจทันที ยงอ๋องกล่าวว่า “น้องเจ็ดเอ๋ย เจ้าคิดมากไปแล้ว ท่านหมอเทวดาไป๋มีความสัมพันธ์อันดีกับแม่ทัพเสิ่นอยู่แล้ว ระหว่างทางเขาดูแลคุณหนูสามเสิ่นมากหน่อยจะมีปัญหาอะไร”

จวินมั่วหานแทบจะกระอักเลือดเสียเดี๋ยวนั้น!

เหตุใดพี่หกถึงได้พูดจาทำให้คนจุกแน่นเช่นนี้!

สีหน้าของจวินมั่วหานคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “พี่หก ข้าจำได้ว่าท่านสนใจคุณหนูสามเสิ่นมากมิใช่หรือ นางเดินทางร่วมกับบุรุษคนหนึ่งมาตลอดทาง ท่านไม่ถือสาเลยสักนิดหรือ”

ความจริงแล้วในใจจวินมั่วหานถือสาเรื่องนี้อย่างยิ่ง!

แม้เขาจะรู้ว่าเสิ่นม่านซูกับไป๋ซิวจิ่นไม่ได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง ยังมีสาวใช้ บ่าวชาย และองครักษ์อีกมากมายร่วมเดินทางด้วย แต่ในใจเขากลับมีเปลวไฟแห่งความริษยาลุกโชนอยู่ดี!

ทว่าเพราะเช่นนั้นเอง ต่อให้หึงหวงจนแทบทนไม่ไหว ต่อให้โกรธจนเกือบระเบิดโทสะ แต่กลับมิอาจแสดงออกมาได้!

ดังนั้นเขาจึงโยนหัวข้อนี้ไปทางองค์ชายหก

เมื่อได้ยินจวินมั่วหานกล่าวเช่นนี้ ดวงตาของไป๋ซิวจิ่นก็มีประกายเย็นเยียบสายหนึ่งวาบผ่าน

กลับเป็นยงอ๋องที่ชะงักไป จากนั้นจึงเหมือนเพิ่งเข้าใจ เขาหันไปมองไป๋ซิวจิ่น “ท่านหมอเทวดาไป๋ พวกท่านร่วมเดินทางกันเพียงสองคน หรือว่ายังมีสาวใช้กับองครักษ์คนอื่นๆ อยู่ด้วย?”

“ยังมีสาวใช้กับองครักษ์คนอื่นๆ ด้วย”

“อ้อ เช่นนั้นก็ดีแล้ว” ยงอ๋องเป็นคนใจกว้าง หลังถามประโยคนี้จบก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ

ทำเอาจวินมั่วหานเกือบโกรธจนหงายหลัง!

จิ้งอ๋องกลับมาพอดี เขากล่าวกับไป๋ซิวจิ่นว่า “ท่านหมอเทวดาไป๋ รบกวนท่านไปกับข้าสักครู่”

“อืม”

ไป๋ซิวจิ่นค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ตอนใกล้เดินผ่านจวินมั่วหาน ก็หยุดฝีเท้าก่อนจะกล่าวว่า “วันนั้นที่จวนองค์หญิง คุณหนูสามเสิ่นกล่าวไว้แล้วว่า ชาตินี้จะแต่งกับผู้ใดก็ได้ แต่ไม่มีทางแต่งให้องค์ชายเจ็ด ฉะนั้นองค์ชายเจ็ดอย่าได้กังวลเรื่องคุณหนูสามเสิ่นอีกเลยจะดีกว่า”

ยงอ๋องที่อยู่ด้านข้างก็กล่าวว่า “ใช่แล้ว มีเรื่องนี้ด้วยนี่ ฮ่าๆๆ ก่อนหน้านี้ข้ายังกังวลว่าน้องเจ็ดจะมาแย่งกับข้าอยู่เลย ตอนนี้ข้าก็วางใจโดยสิ้นเชิงแล้ว”

จวินมั่วหาน “...”

ไป๋ซิวจิ่นสะบัดแขนเสื้อเดินจากไปแล้ว จิ้งอ๋องหันกลับมามองแวบหนึ่งก่อนจะก้าวตามไป

หลังทั้งสองเดินห่างออกมาเล็กน้อย จิ้งอ๋องก็เอ่ยถาม “คุณชายไป๋กับน้องเจ็ดของข้ามีเรื่องบาดหมางกันหรือ”

ไป๋ซิวจิ่นไม่ได้ปฏิเสธ เพียงเอ่ยว่า “แม่ทัพใหญ่เสิ่นเคยบ่นกับข้าว่าเขาโกรธมาก ทั้งๆ ที่เห็นชัดเจนว่าองค์ชายเจ็ดเป็นฝ่ายคอยยั่วยุและรบกวนบุตรสาวของเขามาตลอด แต่กลับมีข่าวลือว่าคุณหนูสามเสิ่นเป็นฝ่ายเข้าหาเขา”

จิ้งอ๋องเข้าใจในทันที เขากล่าวว่า “น้องเจ็ดของข้าผู้นี้ความคิดซับซ้อนเกินไปสักหน่อย”

ไป๋ซิวจิ่นเพียงยิ้ม ไม่เอ่ยอะไร

ในบรรดาองค์ชายหลายคน จะมีผู้ใดบริสุทธิ์เรียบง่ายอย่างแท้จริงกัน

แม้แต่ยงอ๋องที่มิได้มีใจคิดแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาท ก็เพราะตระหนักดีว่ามารดาของตนเป็นองค์หญิงจากต่างแคว้น จึงเลือกถอยออกมาแต่แรก เว้นเสียแต่ว่าโอรสของฮ่องเต้หย่งอันจะสิ้นไปจนหมดสิ้นจริงๆ มิฉะนั้นตำแหน่งนั้นย่อมไม่มีวันตกถึงมือเขา

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ไม่มีความจำเป็นต้องแย่งชิง มิสู้เป็นคนว่างงานที่มั่งคั่งสูงศักดิ์ไม่ดีกว่าหรือ

เพียงแต่ว่า...พอไป๋ซิวจิ่นนึกถึงว่ายงอ๋องผู้นั้นถึงกับกล้าหมายปองซูเอ๋อร์ แววตาของเขาก็เย็นเยียบลงเล็กน้อย

ส่วนยงอ๋องที่อยู่ในโถงกลับจามออกมาหนึ่งครั้ง เขาขยี้ปลายจมูกแล้วกล่าวว่า “เฮ้อ พูดไปแล้วก็ไม่รู้ว่าคุณหนูสามเสิ่นเป็นอย่างไรบ้าง ข้าไปเยี่ยมนางสักหน่อยดีกว่า”

ความจริงเขาไม่กล้าไปพูดเรื่องสู่ขอกับแม่ทัพใหญ่เสิ่นโดยตรง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็สามารถไปทำตัวสนิทสนมกับนางก่อนได้

หากเสิ่นม่านซูเกิดความรู้สึกดีต่อเขา เช่นนั้นเรื่องนี้ก็ไม่ยากแล้ว

หากสามารถแต่งกับเสิ่นม่านซูได้จริงๆ ตำแหน่งอ๋องมั่งคั่งของเขาก็จะยิ่งมั่นคงขึ้น!

เมื่อเห็นยงอ๋องเดินไปทางเรือนพักของเสิ่นม่านซู จวินมั่วหานก็พยายามอดทนอย่างใจเย็น ทว่าสุดท้ายทนไม่ไหว จึงก้าวเท้าตามไปเช่นกัน

 

 

[1] ผลผิงกั่ว หมายถึง แอปเปิ้ล