ลิขิตฟ้าให้มารัก

50.....

        “ที่นี่ใช่บ้านของคุณยายกันยามาศหรือเปล่าคะ”

        คำถามจากเด็กสาวหน้าตาคมขำในชุดเสื้อยืดแขนกุดกระโปรงยีนส์สั้นเลยเข่าที่เดินลงมาจากรถแท็กซี่เข้ามาเกาะรั้วถามป้าผาณิตที่กำลังกวาดใบไม้อยู่หน้าบ้านทำให้ป้าผาณิตต้องเดินเข้าไปสนทนาใกล้ ๆ

        “แล้วหนูเป็นใครจ๊ะ..มีธุระอะไรกับคุณยายกันยา”

        “หนูชื่อเอมี่ค่ะ เป็นลูกสาวของเพื่อนคุณป้าประภาวรรณ”

         “อ๋อ..ค่ะ..แล้วหนูเอมี่จะมาหาใครละจ๊ะถ้าจะมาหาคุณประภาวรรณ ท่านจะอยู่ที่คอนโดกลางเมืองโน่นค่ะ..ส่วนที่นี่เป็นบ้านของคุณยายกันยาแต่ตอนนี้ท่านไปทัวร์ธรรมะที่อินเดียกว่าจะกลับก็เดือนหน้าโน่น”

        “เอมี่ไม่ได้มาหาคุณป้าหรือว่าคุณยายกันยาหรอกค่ะ”

        “อ้าว..งั้นมาหาใครล่ะคะ”

        “พี่ปอนด์ค่ะ..” เอมี่บอกเสียงสดใส

        “คุณปอนด์หรือคะ..แล้ว...”

        “คืออย่างนี้ค่ะ  เอมี่มาจากดูไบ มาพักอยู่กับคุณป้าแล้วก็พี่ปอนด์ที่คอนโดค่ะแต่เมื่อคืนเอมี่ไม่เห็นพี่ปอนด์กลับไปนอนที่คอนโดก็เลยถามคุณป้าดู  จึงรู้ว่าพี่ปอนด์มาค้างที่นี่เอมี่ก็เลยตามมาเที่ยวบ้านสวนด้วยค่ะเห็นป้าประภาวรรณบอกว่าร่มรื่นน่าอยู่”

        ป้าผาณิตจึงเปิดประตูรั้วให้กับเอมี่เข้ามาในบ้านบรรดาสุนัขที่เลี้ยงไว้ก็วิ่งไปเห่าขึ้นพร้อมกัน เอมี่รีบวิ่งไปหลบอยู่ข้างหลังป้าผาณิตด้วยความกลัว

        “หยุดเลยนะเจ้าโต้งเต้งต่วยตูนนี่เป็นแขกของคุณปอนด์นะ ไม่ต้องกลัวค่ะหนูเอมี่พวกนี้เห่าทักทายเฉย ๆ”

        ตอนท้ายป้าผาณิตหันมาบอกกับเด็กสาวพร้อมกับกันเธอเข้าไปในบ้านในขณะที่บรรดาสุนัขต่างก็แยกย้ายกันไปไม่สนใจกับแขกผู้มาเยือนอีกต่อไป

        “หนูรออยู่ที่ห้องรับแขกก่อนนะ เดี๋ยวป้าจะขึ้นไปตามคุณปอนด์ให้”

        “พี่ปอนด์ยังไม่ตื่นหรือคะ”

        “คงยังมังคะ ถ้าตื่นก็ต้องลงมาข้างล่าง”

        “ทำไมพี่ปอนด์ตื่นสายจัง ตอนอยู่ที่คอนโดพี่ปอนด์ตื่นไม่เกินเจ็ดโมงครึ่งแต่นี่จะแปดโมงแล้วนี่คะ”

        เอมี่ยกนาฬิกาข้อมือดูประกอบด้วย

        “ก็ยังไม่สายเท่าไหร่นักหรอกค่ะ ปกติเวลาที่คุณปอนด์ค้างที่บ้านสวนก็จะตื่นแปดถึงเก้าโมง  แต่วันนี้อาจจะสายกว่านั้นก็ได้ค่ะเพราะเมื่อคืนนอนดึกคงมัวแต่นอนคุยอยู่กับเจ้าหมีพูมังคะ”

        ป้าผาณิตเดา

        “ใครคะหมีพู” เอมี่รีบถามทันที

        “เป็นสุนัขค่ะ ชื่อหมีพู”

        “ยี้!..พี่ปอนด์เอาหมาขึ้นไปนอนด้วยหรือคะเนี่ย”

        “คนรักหมาก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ รอเดี๋ยวนะคะ”

        ป้าผาณิตบอกพร้อมกับเดินออกไปตามสิปปกรให้

        “เดี๋ยวค่ะป้า..”

        “มีอะไรหรือคะ”

        “ให้เอมี่ ขึ้นไปหาพี่ปอนด์ที่ห้องดีกว่าค่ะเพียงแต่ป้าบอกมาว่าห้องไหนก็พอ”

        “อุ๊ย..จะดีหรือคะ...”

        ป้าผาณิตทำหน้าตาเหมือนไม่อยากจะให้เอมี่ขึ้นไป

        “แหม..ป้าขา..เอมี่กับพี่ปอนด์น่ะสนิทกันจะตายเหมือนพี่น้องกันค่ะ  ป้าไม่ต้องซีเรียสหรอกค่ะเอมี่พักอยู่คอนโดคุณป้าก็มีห้องนอนติดกับห้องพี่ปอนด์ เอมี่เข้าไปคุยกับพี่ปอนด์ที่ห้องประจำคุณป้าประภาวรรณก็ไม่เคยว่าค่ะ”

        พอเด็กสาวอ้างถึงคุณประภาวรรณขึ้นมา  ป้าผาณิตก็พยักหน้าพร้อมกับบอกห้องของ

สิปปกรให้ทันทีเอมี่ยิ้มด้วยความพอใจที่หลอกป้าผาณิตได้ ความจริงแล้วตั้งแต่เอมี่พักที่คอนโดยังไม่เคยได้มีโอกาสเข้าไปในห้องนอนของสิปปกรตามลำพังเลย  เอมี่เคยเข้าไปพร้อมกับ คุณประภาวรรณ เพียงครั้งเดียวเท่านั้นเอมี่รู้สึกว่าสิปปกรจะหวงห้องนอนของเขามากมักจะล็อคประตูเสมอ

        สิปปกรสะดุ้งกับเสียงเคาะประตูที่ดังอยู่หน้าห้องเขาค่อย ๆ ลืมตาหันไปมองนาฬิกาที่หัวเตียงก่อนจะกวาดตามองไปรอบห้องเห็นเจ้าหมีพูกำลังนั่งมองภาพถ่ายที่ติดอยู่ฝาผนังเป็นภาพของเพื่อนในกลุ่มในชุดกีฬาสีที่มหาวิทยาลัย

        “เปิดประตูมาได้เลยครับป้าน้อยผมไม่ได้ล็อค”

        สิปปกรตะโกนออกไปเขาเข้าใจว่าคนที่เคาะประตูเป็นป้าผาณิตแต่เขาก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้เพราะโดยปกติแล้วป้าผาณิตไม่เคยเข้ามาปลุกเขาให้ตื่นเลยถ้าเขาไม่ได้สั่งเอาไว้ว่าให้ช่วยปลุก

        “มอร์นิ้งค่ะ..พี่ปอนด์”

        เสียงหวานใสทักทายขึ้นมาพร้อมกับการเปิดอ้าของประตูสิปปกรตกใจรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมที่อกทั้งที่ไม่ได้เปลือยกายอยู่แต่อย่างใดเขาอยู่ในชุดนอนเสื้อกางเกงเรียบร้อย แต่ที่รีบดึงมาคลุมก็เนื่องจากตกใจที่จู่ ๆก็มีผู้หญิงบุกเข้ามาถึงห้องนอนโดยที่เขาไม่รู้ตัวนั่นเอง พอได้สติเขาก็ดึงผ้าห่มออกจากตัวแล้วก็รีบลุกขึ้นนั่งทันที

         “เอมี่..มาได้ไง”

        คำแรกที่เขาทักทายเต็มไปด้วยความสงสัย

        “เอมี่เก่งไหมคะ ที่ตามพี่ปอนด์มาบ้านสวนได้ถูก”

        เอมี่ทำหน้าตาภูมิใจพร้อมกับเดินมานั่งที่เตียงของเขาหน้าตาเฉยสิปปกรเสียอีกที่รู้สึกแปลก ๆ เขาหันไปมองหน้าเจ้าหมีพู ที่บัดนี้กำลังจ้องมองแขกสาวที่บุกรุกเข้ามาห้องชายหนุ่มด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็นแววตานั้นเหมือนจะบอกว่าช่วยแนะนำให้รู้จักกับสาวน้อยหน้าใสนี้ทีเถอะ

        “บอกให้ก็ได้ค่ะว่าคุณป้าช่วยเขียนแผนที่ให้เอมี่ก็เลยให้แท็กซี่พามาถูกไงคะ”

        เอมี่เฉลยด้วยน้ำเสียงสดใสเสียงเห่าของเจ้าหมีพูดังขึ้นมาสอดแทรก เอมี่รีบหันขวับไปมองทันทีด้วยความตกใจทั้งที่รู้จากป้าผาณิตแล้วว่าสิปปกรมีสุนัขมานอนในห้องนี้ด้วย

        “นั่นเจ้าหมีพูใช่ไหมคะพี่ปอนด์”

        เอมี่มองเจ้าหมีพูแล้วก็หันมาถามเจ้าของห้อง

        “ใช่จ๊ะ..น้องเอมี่รู้จักชื่อหมีพูได้ไง”

        เขาทำหน้าแปลกใจหมีพูเองก็เช่นเดียวกัน

        “คุณป้าข้างล่างบอกค่ะ..แล้วเอมี่ก็เคยได้ยินพี่ปอนด์พูดถึงหมีพูบ่อยๆ เวลาที่พี่ปอนด์คุยโทรศัพท์กับพี่ดรีมไงคะ”

        เอมี่ทำหน้าตาบ้องแบ้วดูแล้วเหมือนเด็กสาวช่างพูดหมีพูเห็นแล้วก็รู้สึกชอบลักษณะท่าทางของเอมี่จึงรีบเห่าอีกครั้งเป็นการเตือนให้รู้ว่ายังมีเขาอยู่ในห้องอีกคนอย่าได้ลืม

        “หมีพู..มารู้จักกับน้องเอมี่หน่อยสิ”

        สิปปกรก็เหมือนจะรู้ใจเพื่อนรีบหันไปเรียกเจ้าหมีพูทันทีฝ่ายที่ถูกเรียกระริกระรี้ขึ้นมาทันใดรีบวิ่งกระโดดผลุงขึ้นมาบนเตียงทันทีสร้างความแปลกใจให้กับเอมี่อย่างมาก

        “ต๊าย..มันฟังคำสังพี่ปอนด์ได้ด้วยหรือคะเนี่ย”

        เอมี่เบิกตาโตด้วยความทึ่ง

        “หวัดดีสาวน้อยเอมี่..พี่ชื่อชวินจ๊ะ.เอ๊ย..ชื่อหมีพูครับเอ๊ย..ค่ะ”

        ชวินในร่างหมีพูกล่าวทักทายด้วยการเห่าสามครั้งก่อนจะยกขาข้างหนึ่งยื่นไปหาเอมี่เพื่อให้อีกฝ่ายได้จับทักทาย

        “อุ๊ย!..นี่มันยื่นมือมาให้เอมี่ด้วยค่ะ”

        เอมี่ตื่นเต้นรีบยกมือไปจับขาของหมีพูเขย่าเบาๆ อย่างเอ็นดู จากคนที่ไม่เคยชอบสุนัขมาก่อนกลับเปลี่ยนใจมาชอบเอ็นดูเจ้าหมีพูแบบไม่รู้ตัว

        “สวัสดีจ๊ะหมีพู ฉันชื่อเอมี่นะ”

        เอมี่จ้องหน้าพูดกับเจ้าหมีพู ซึ่งหมีพูก็ตอบรับด้วยการเห่าและสบตา

        “อยากจะกรี๊ดจังเลยพี่ปอนด์ขา..เพิ่งเคยเห็นหมาฉลาดแสนรู้ก็วันนี้แหละ มิน่าล่ะพี่ปอนด์ถึงได้รักมันมากถึงขนาดเอามานอนด้วยแบบนี้..ดูสิมันน่ารักจังเลย..เอมี่ชักจะชอบมันแล้วสิคะ”

        “ดีแล้วล่ะที่เอมี่ชอบ งั้นก็เล่นกับหมีพูไปก่อนนะพี่ขอเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำแต่งตัวก่อน แต่พี่ว่าน้องเอมี่ อุ้มหมีพู ลงไปรอที่ข้างล่างดีกว่านะจ๊ะ”

        “ก็ได้ค่ะ..ไปเจ้าหมีพู”

        เอมี่รีบทำตามอุ้มเจ้าหมีพูเดินลงไปด้วยสีหน้ามีความสุขหมีพูก็รู้สึกสบายใจที่เด็กสาวให้ความเอ็นดูตัวเอง แต่ในใจก็อยากจะรู้จักเอมี่ว่าเป็นใครมาจากไหนแล้วมาสนิทสนมกับสิปปกรได้อย่างไรตอนที่ชวินมีชีวิตอยู่ก็ไม่เคยได้ยินชื่อเอมี่มาก่อน

        “หวังว่านายคงไม่มีกิ๊กซ่อนเอาไว้เหมือนที่ฉันเคยมีหรอกนะนายปอนด์”

        ชวินคิดด้วยความไม่ไว้ใจเพื่อน

        เอมี่ อุ้มเจ้าหมีพูเดินไปหาป้าผาณิตที่นั่งมองบรรดาสุนัขกินอาหารอยู่หน้าบ้านพอป้าผาณิตเห็นหมีพู ก็หันไปทักทายหยอกล้อด้วยความเอ็นดู เอมี่ วางหมีพูลงบนโต๊ะกลมข้างหน้าหมีพูนั่งนิ่งไม่ยอมขยับหนีไปไหน

        “ไงจ๊ะหมีพู..เมื่อคืนนอนหลับสบายไหม”

        ป้าผาณิตยกมือไปลูบหัวหมีพูไปด้วยหมีพูทำหน้างง  เพราะไม่เคยเห็นป้าผาณิตมาก่อนแต่ก็สัมผัสได้ว่าแกเป็นคนจิตใจดีมีเมตตาต่อสัตว์หมีพูก็เลยเห่าทักทายส่งยิ้มให้ป้าแกไปเสียหน่อย

        “แน๊ะ ๆรู้จักตอบเป็นเสียด้วย..รู้ไหมว่าแม่ดุ๊กดิ๊กของหมีพู เคยมาอยู่ที่นี่ตั้งนาน ฉันก็ได้เลี้ยงแม่ของหมีพูด้วยนะ”

        ป้าผาณิต บอกกับเจ้าหมีพูไปด้วยเสมือนกับว่าคุยกับคนหมีพูเห่าเป็นการขอบคุณ