สะกดรัก บำบัดเสียว (ภาคต่อ ลีดเดอร์สาว คาวสวาท)

ร่างสูงใหญ่ของผู้พันวุฒิ ผู้บัญชาการหน่วยรบพิเศษที่เคยหยัดยืนอย่างทรนงและเป็นสัญลักษณ์แห่งความแข็งแกร่งของกรมตำรวจ บัดนี้ทรุดฮวบลงคุกเข่าอยู่บนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบของโถงชั้นสอง อาวุธปืนคู่กายที่เคยเป็นเขี้ยวเล็บหลุดร่วงจากมือ ศีรษะของเขาก้มต่ำลงอย่างน่าสมเพช

คลื่นความถี่ 'โอเวอร์ไดรฟ์ (Overdrive)' ที่แผดเสียงกึกก้องทะลวงผ่านเยื่อแก้วหู ผสมผสานกับละอองฟีโรโมนสังเคราะห์สูตรเข้มข้นที่แทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือดผ่านทุกอณูรูขุมขน มันกำลังกลืนกินสติสัมปชัญญะ เกียรติยศ และความเป็นคนของเขาไปทีละน้อยราวกับกรดที่กัดกร่อนโลหะแข็ง ความอัปยศอดสูแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอ เขาตระหนักดีว่าตนเองกำลังจะสูญเสียการควบคุมและกลายเป็นเพียงสุนัขรับใช้ที่เชื่องช้าของศัตรู

รัชชา นางมารร้ายผู้บงการและสถาปนิกแห่งแอปพลิเคชันนรก ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเขาในชุดเดรสสีแดงสดที่ขับเน้นความเย่อหยิ่งและอำนาจบาตรใหญ่ เธอก้มมองดูจ่าฝูงที่กำลังพ่ายแพ้ด้วยสายตาเหยียดหยามขั้นสุด รอยยิ้มแห่งชัยชนะอันวิปริตและเลือดเย็นปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีเลือด

"เห็นไหมคะผู้พัน... สุดท้ายแล้ว ความจงรักภักดีต่อหน้าที่ อุดมการณ์จอมปลอม หรือความเข้มแข็งของชายชาติทหารที่คุณพร่ำเพ้อ... มันก็ไร้ค่าเมื่อต้องเผชิญกับ 'สัญชาตญาณดิบ' ที่แท้จริงของมนุษย์" รัชชาหัวเราะเสียงแหลมกังวาน เสียงของเธอสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดินเสียดแทงเข้าไปในสมองส่วนที่ยังหลงเหลือสติของวุฒิ

เธอเดินกรีดกรายเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังสั่นเทาของนายตำรวจหนุ่ม รองเท้าส้นสูงสีดำขลับของเธอหยุดลงตรงหน้าเขาเพียงไม่กี่คืบ

"คุณแพ้แล้ววุฒิ... แพ้ให้กับตัณหาของตัวเอง แพ้ให้กับความอ่อนแอในจิตใจ และแพ้ให้กับแอปพลิเคชันที่ฉันสร้างขึ้น" รัชชาเอื้อมมือไปเชยคางของผู้พันวุฒิให้เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ "ยอมรับความจริงเถอะว่ามนุษย์ก็เป็นแค่สัตว์ชั้นต่ำที่ถูกขับเคลื่อนด้วยความใคร่... และฉันก็คือนายพรานที่ควบคุมสัตว์พวกนั้น"

วุฒิพยายามจะเบือนหน้าหนีและสะบัดมือของเธอออก แต่กล้ามเนื้อของเขาอ่อนแรงและไม่ตอบสนองต่อคำสั่งของสมอง เปลือกตาของเขาหนักอึ้ง ภาพของรัชชาซ้อนทับกับภาพหลอนของหญิงสาวเปลือยกายมากมายที่กำลังยั่วยวนเขา เสียงเพลงคลาสสิกที่ปั่นป่วนคลื่นสมองดังก้องอยู่ในหัวจนเขาแทบคลั่ง สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวกำลังกู่ร้องอย่างหนักหน่วงให้เขายอมจำนนและสวามิภักดิ์ต่อนางพญาตรงหน้า เพื่อแลกกับการปลดปล่อยความทรมานทางเพศที่อัดอั้น

"คุกเข่าลงให้ต่ำกว่านี้สิคะ... ผู้บัญชาการที่รัก..." รัชชาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจและเต็มไปด้วยความดูแคลน เสียงของเธอเจาะลึกเข้าไปในจิตใต้สำนึกที่กำลังอ่อนแอและแตกสลาย "ทิ้งศักดิ์ศรีโง่ๆ นั่นซะ... แล้วคลานเข้ามาหาฉัน... คลานเข้ามาเหมือนหมาตัวเมียที่หิวโหย... เลียรองเท้าของฉันทำความสะอาดให้มันเงางาม... แล้วฉันจะมอบรางวัลที่หอมหวานที่สุดให้คุณ... ฉันจะให้คุณได้ปลดปล่อยตัณหาทั้งหมดที่มี"

คำสั่งนั้นทำงานราวกับเวทมนตร์ดำที่ชั่วร้ายที่สุด ร่างกายของวุฒิเริ่มขยับไปตามคำบงการอย่างไม่อาจควบคุม แขนที่เคยแข็งแกร่งค่อยๆ เลื่อนไปข้างหน้า เตรียมจะวางทาบลงบนพื้นเพื่อคลานเข้าไปหาปลายรองเท้าส้นสูงของเธอ ลำตัวของเขาโค้งงอลงอย่างน่าอดสู

'ไม่... ฉัน... ฉันเป็นตำรวจ... ฉันจะไม่ยอมเป็นทาสของแก... ไม่...' เสียงต่อต้านเล็กๆ ในส่วนลึกของจิตใจดิ้นรนเฮือกสุดท้าย แต่มันช่างแผ่วเบาและไร้เรี่ยวแรงเหลือเกินเมื่อเทียบกับพายุราคะและคลื่นสะกดจิตที่ถาโถมเข้าใส่

"ใช่แล้วค่ะ... ก้มลงไป... เก่งมากสุนัขรับใช้ตัวใหม่ของฉัน... เชื่อฟังและจงรักภักดี..." รัชชายิ้มเยาะอย่างสะใจ มองดูชัยชนะที่สมบูรณ์แบบเหนือผู้ชายที่เคยทำให้องค์กรของเธอต้องสั่นคลอน

ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย... ก่อนที่ริมฝีปากที่สั่นเทาของผู้พันวุฒิจะสัมผัสกับปลายรองเท้าส้นสูงของนางมารร้าย... ภาพความทรงจำอันแสนเจ็บปวดและทรงพลังก็วาบขึ้นมาในหัวราวกับแสงแฟลช

ภาพของลูกทีมอัลฟ่าที่เขารักเหมือนพี่น้อง ต้องกลายเป็นทาสสวาทน่าสมเพชอยู่ข้างนอกนั่น...
ภาพของมิ้นท์ น้องสาวที่ตายไปอย่างไม่ยุติธรรมและทิ้งบาดแผลไว้ในใจเขา...
และภาพของดร.น้ำฟ้า ผู้หญิงที่พยายามเชื่อมั่นในความแข็งแกร่งของเขามาตลอด ผู้หญิงที่สอนให้เขารู้จักวิธีเอาตัวรอด!

*'การฝึกจิต... สมอเรือ... ความเจ็บปวดคือความจริงเดียวที่จะดึงคุณกลับมา!'* เสียงของน้ำฟ้าตัวจริงดังก้องทะลุภาพหลอนทั้งหมด

ดวงตาที่เลื่อนลอยและขุ่นมัวของวุฒิเบิกกว้างขึ้นชั่วขณะ สติสัมปชัญญะเสี้ยวสุดท้ายถูกจุดประกายขึ้นด้วยความโกรธแค้นและเกียรติยศที่ถูกเหยียบย่ำ เขาคำรามลั่นในลำคอด้วยเสียงที่ดังและดุดันราวกับราชสีห์บาดเจ็บ มือขวาที่กำลังจะวางลงบนพื้นเพื่อคลาน กำแน่นจนข้อขาวและเส้นเลือดปูดโปน

ก่อนที่รัชชาจะทันได้ตั้งตัว วุฒิตวัดมือขวานั้นล้วงเข้าไปในซองเก็บมีดพกยุทธวิธี (Tactical Combat Knife) ที่รัดอยู่ตรงต้นขาของเขาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!

ใบมีดเหล็กกล้าคาร์บอนสูงสีดำด้านถูกชักออกมาประกายวาววับสะท้อนแสงไฟ วุฒิไม่ลังเลหรือคิดทบทวนแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว เขาเงื้อมีดขึ้นสุดแขนด้วยพละกำลังที่เหลืออยู่ทั้งหมด ก่อนจะปักและกรีดแทงใบมีดอันคมกริบนั้นลงบนหน้าขา (ต้นขา) ของตัวเองอย่างรุนแรงและโหดเหี้ยมที่สุด!!

*ฉึก!!!*

"อ๊ากกกกกกกก!!!!"

เสียงคำรามแห่งความเจ็บปวดแสนสาหัสระเบิดออกมาจากลำคอของผู้พันวุฒิ ดังก้องไปทั่วทั้งวิลล่าและสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของผู้ที่ได้ยิน!

คมมีดกรีดลึกทะลุชั้นกล้ามเนื้อไปจนเกือบถึงกระดูก เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดออกมาตามแรงดันของหัวใจที่เต้นระรัว สาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนกางเกงยุทธวิธีและสาดไปโดนปลายรองเท้าของรัชชา ความเจ็บปวดที่รุนแรงระดับทะลุขีดจำกัด (Agonizing Pain) ทำหน้าที่เสมือนสายฟ้าฟาดแรงสูงหลายล้านโวลต์ ชอร์ตเข้าระบบประสาทส่วนกลางของเขาทันที!

มันเป็นการกระชากสติที่รุนแรง ป่าเถื่อน และดิบเถื่อนที่สุด! ความเจ็บปวดทางกายที่แท้จริงและแสนสาหัส ได้ทำลายล้างความสุขจอมปลอม ภาพหลอน และคำสั่งสะกดจิตทั้งหมดจนแหลกละเอียด อะดรีนาลีน (Adrenaline) ปริมาณมหาศาลทะลักเข้าสู่กระแสเลือดเพื่อตอบสนองต่อบาดแผลฉกรรจ์ มันผลักดันให้หัวใจสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง และกวาดล้างสารเคมีฟีโรโมนของรัชชาออกไปจากสมองส่วนหน้าชั่วขณะ!

บนรถโมบายล์ที่อยู่ห่างออกไป รินและดร.น้ำฟ้าที่กำลังเฝ้ามองหน้าจอมอนิเตอร์และกราฟชีวภาพที่แฮ็กเชื่อมต่อไว้ ถึงกับเบิกตากว้างและลืมหายใจ

"พระเจ้าช่วย... กราฟคลื่นสมองผู้พัน... มันสวิงกลับมาแล้ว!" รินตะโกนเสียงหลง มือของเขาสั่นเทา "ระบบสแกนชีวภาพ (Biometric Scan) ของผู้พัน อะดรีนาลีนพุ่งทะลุปรอทไปถึงขีดแดงแล้วครับหมอ! หัวใจเขาเต้นแรงมากจนเกือบจะช็อก!"

"เขาทำมัน... เขาแทงขาตัวเองเพื่อสร้างสมอจิตใจ (Mental Anchor) ขั้นสูงสุด..." ดร.น้ำฟ้าครางเสียงแผ่ว น้ำตาแห่งความปิติและตื้นตันรื้นขึ้นมาที่ขอบตาอย่างห้ามไม่อยู่ มือของเธอกำพนักเก้าอี้แน่น "เขาเอาชนะมันได้... เขาเอาชนะสัญชาตญาณดิบด้วยจิตวิญญาณและความเจ็บปวด! คลื่นของแอป LUST Note ทำอะไรเขาไม่ได้อีกแล้ว! เขาเป็นอิสระแล้ว!"

ภายในห้องโถงชั้นสอง...

"บ้า... แกทำบ้าอะไรของแก!!" รัชชาหน้าถอดสี รอยยิ้มเยาะเย้ยจางหายไปจากใบหน้าในพริบตา เธอเผลอก้าวถอยหลังกรูดด้วยความตกตะลึงสุดขีดเมื่อเห็นเลือดที่พุ่งกระฉูดและกระเด็นมาโดนรองเท้าของเธอ

ผู้พันวุฒิไม่ได้สนใจเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกของเธอ เขากำด้ามมีดที่ปักคาอยู่ที่ต้นขาแน่น หอบหายใจแฮกๆ ราวกับเครื่องจักรที่ทำงานเกินพิกัด ดวงตาที่เคยเป็นสีชมพูขุ่นมัวและเลื่อนลอย บัดนี้กลับมาคมกริบ ดุดัน และวาวโรจน์ไปด้วยไฟแค้นที่ไม่มีสิ่งใดดับได้อีกแล้ว

"นี่ต่างหาก... คือสัญชาตญาณของจริง... สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอด... ของมนุษย์..." วุฒิคำรามเสียงต่ำ กัดฟันแน่นจนกรามปูดโปน

เขาใช้มือซ้ายยันพื้นหินอ่อนที่ชุ่มเลือด และใช้มือขวาที่กำด้ามมีดคาขาไว้ เป็นจุดศูนย์ถ่วงในการออกแรงพยุงร่างที่โชกเลือดของตนเองให้ลุกขึ้นยืน... อย่างช้าๆ... แต่มั่นคงดั่งภูผาหินที่ไม่มีวันโค่นล้ม!

หยดเลือดไหลเป็นทางยาวลงมาตามเรียวขา กระทบพื้นหินอ่อนเป็นเสียงดัง 'ติ๋ง... ติ๋ง...' ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าขนลุก

รัชชาเบิกตากว้าง ร่างกายของเธอสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรกในชีวิต เธอรีบหันไปกดปุ่มเร่งสัญญาณบนเครื่องเมนเฟรมอย่างบ้าคลั่ง "ทำงานสิ! ทำงานสิวะ! ไอ้เครื่องบ้า! สะกดจิตมันเดี๋ยวนี้!"

แต่คลื่นความถี่ 'โอเวอร์ไดรฟ์' ที่เคยทรงอานุภาพ บัดนี้กลับไร้ผลโดยสิ้นเชิง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับมนุษย์ที่สติสัมปชัญญะถูกหล่อหลอมด้วยความเจ็บปวดและอะดรีนาลีนแห่งการล้างแค้น คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าและฟีโรโมนไม่อาจเจาะทะลุเกราะแห่งความเด็ดเดี่ยวของชายชาติทหารผู้นี้ได้อีกต่อไป

"เครื่องสวะของแก... มันใช้ไม่ได้ผลกับคนที่พร้อมจะตายเพื่อแลกกับเกียรติยศหรอก... อีรัชชา!"

วุฒิประกาศกร้าว เขาเอื้อมมือไปกระชากด้ามมีดที่ปักอยู่ที่ต้นขาออกอย่างแรงโดยไม่ร้องสักแอะ!

*สวบ!*

เลือดอีกระลอกพุ่งทะลักออกมา แต่วุฒิไม่แม้แต่จะนิ่วหน้า เขากำมีดที่ชุ่มเลือดไว้ในมือ ก้าวเท้าเดินเข้าไปหานางมารร้ายทีละก้าว... ทีละก้าว... ท่วงท่าของเขาไม่ได้สง่างามเหมือนตอนมาถึง ขากะเผลกและโซเซ แต่รังสีอำมหิตและจิตสังหารที่แผ่ออกมานั้น น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปีศาจตนใดในขุมนรก!

"ยะ... อย่าเข้ามานะ! ถอยไป!" รัชชาถอยร่นจนแผ่นหลังไปชนกับเครื่องเมนเฟรม ความเย่อหยิ่งและอำนาจบาตรใหญ่ของนางพญาพังทลายลงเหลือเพียงความขี้ขลาดและเสียงสั่นเครือ เธอพยายามมองหาทางหนีทีไล่ แต่สายตาที่ดุดันราวกับมัจจุราชของผู้พันวุฒิได้ล็อกเป้าเธอเอาไว้แล้ว

"แกบังอาจใช้ความทรงจำของภรรยาฉัน... บังอาจใช้คนที่ฉันรัก... มาเป็นเครื่องมือเล่นสนุก..." วุฒิกัดฟันพูดทีละคำ เสียงของเขาเย็นเยียบและบาดลึกจนจับขั้วหัวใจ "คืนนี้... แกจะต้องชดใช้ด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่แกมี... และฉันจะเป็นคนลากคอแกไปลงนรกเอง!"

ชายชาติทหารผู้ไม่ยอมจำนน ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ไม่มีแอปพลิเคชันหรือคลื่นสะกดจิตใดๆ ในโลกนี้ ที่จะทำลายล้างความมุ่งมั่นและเกียรติยศอันเปื้อนเลือดของเขาได้! การชำระแค้นที่แท้จริงและเด็ดขาดที่สุด... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!