ตอน 16 เ็าที่แปลว่าไม่จริง
"เห้ย... มันชักจะมากไปแล้วนะนายท่านไม่เห็นเหรอว่าข้ามีเืที่หว่างคิ้ว" ชิงเหนียนโกรธเคืองแทนหูป๋อง้างมือตบหน้าจ้านจวิ้นอีกครั้งแบบไม่เกรงใจยศ
"ห่ะ!! สนมชิง นี่เ้ากล้าดียังไงทำร้ายองค์ชายของข้า"หูป๋อใกับการกระทำที่ใจกล้าของนาง สายตาเล็งดูแทบจะกระเด็นจากเบ้า
"เ้าก็เหมือนกัน ทำตัวเป็สุนัขรับใช้ไปได้ ถูกก็ว่าไปตามถูก หากผิดก็ต้องสั่งสอน ไม่น่าล่ะเขาถึงได้มีนิสัยเลวร้ายขนาดนี้เพราะพวกเ้ามัวแต่เชื่อฟังอยู่ใต้เบื้องตีน"ชิงเหนียนด่ากราดจนหูป๋อต้องอ้าปากค้าง อึ้งทึ้งในวีรกรรมของนาง
"นี่ขนาดเข้าวังมาวันเดียว นางยังขนาดนี้ไม่อยากจะคิดว่าหากนางเป็คนโปรดของท่านจริงๆขึ้นมา ข้าคงได้เรียกนางว่านายหญิงใหญ่แล้วกระมัง" หูป๋อพึมพำออกมาหลังจากที่นางเดินจากไป
"ช่างเถอะ... ปล่อยนางไปครั้งนี้ข้าไม่ถือสา"
"เื่โรงพนันอี๋หงที่ข้าให้เ้าไปสืบเสาะเป็ยังไงบ้าง"จ้านจวิ้นดึงผ้าขาวบางปิดตาออก ไถ่ถามข่าวสารที่มอบหมายให้หูป๋อไปสืบเสาะ
"นายท่านขอรับ นี่เป็ข้อมูลทั้งหมดที่ข้าได้รับมา"หูป๋อยื่นกระดาษหลายม้วนให้จ้านจวิ้น
ทว่าเขากลับต้องไปชะงักอยู่ที่กระดาษแผ่นใหญ่ที่มีภาพวาดของทาสสาว นามว่าหลานฮวา
"หลานฮวา ทาสสาวขัดดอก? เหตุใดมีใบหน้าเดียวกันกับโม่ชิงเหนียนบุตรสาวฝาแฝดของโม่ตานเซี่ยที่ถูกส่งมาเป็สนมข้าอีกทั้งข้าไม่เคยจะรู้ว่าโม่ตานเซี่ยจะมีธิดาแฝด..."
"แท้จริงแล้วนางเป็ใครกันนะ "
"โม่ชิงเหนียน...เ้าต้องมีเื่ที่ปิดบังข้าอยู่แน่ๆ "จ้านจวิ้นผู้ฉลาดปราดเปรื่องเริ่มสงสัยในตัวตนของสนมข้างกาย
**********
ยามโหย่ว (酉：yǒu)17.00 - 18.59 น. ท้องฟ้าเกือบจะมืดค่ำ แสงสีส้มทองสาดส่องทั่วฟ้าจ้านจวิ้นผู้รักสงบเอาแต่ขลุกตัวอยู่ในตำหนัก
"กึกึ" เสียงประตูตำหนักถูกเคาะเบาๆ
"ใครน่ะ" จ้านจวิ้นที่กำลังนอนเท้าแขนอิงหมอนใช้มือจิ้มยาดีป้ายทาตามลำตัวอยู่เนืองๆ
"นายท่านเ้าขาข้าเองโม่ชิงเหนียน"ชิงเหนียนรู้สึกผิด เคาะประตูตำหนักยามเย็นพร้อมตำรับยา
"เข้ามา!" จ้านจวิ้นลนลานรีบซ่อนขวดยาควานมือหาผ้าขาวบางสำหรับปิดตา
องค์ชายรองผู้มาดขรึมนั่งรออยู่แล้วบนเตียงใหญ่
"ค่ำมืดตะวันลับฟ้ามาหาข้าทำไมกัน...หรือว่าเ้าจะเปลี่ยนใจ คืนนี้ยอมพลีกายปรนนิบัติข้า"จ้านจวิ้นพูดจาหยอกเย้ายียวนชิงเหนียน
"ข้าเองรู้สึกผิด ที่ทำให้นายท่านต้องตัวแดง"ชิงเหนียนพูดเบาๆ
ปึก...เสียงจ้านจวิ้นตบพื้นเตียงเบาๆให้ชิงเหนียนเข้ามานั่งข้างๆ
"เห้อ ข้านี้ไม่อยากขืนใจสตรี....หากเ้าไม่ยินยอม แล้วตำแหน่งนางสนมของเ้าจะมีประโยชน์อะไร"
"แม้ข้าจะชั่วช้า แต่เป็ประเภทที่ว่าไม่ชอบง้อและไม่ชอบฝืนใจใครด้วยน่ะสิ หากเ้าไม่ยอมแล้วไซ้ข้าก็จนปัญญาจะร้องขอเช่นนั้นเพื่อรักษาชีวิตน้อยๆและสกุลโม่ของเ้า....โม่ชิงเหนียน....เ้าก็จงอยู่ในตำหนักพู่หยวนของข้าในนามข้าทาสเบี้ยหมากบริวารเถิดตำแหน่งสนมน้อย ก็ให้มันเป็เพียงยศประดับเถอะ" จ้านจวิ้นยังต้องสืบเสาะหาตัวตนที่แท้จริงของชิงเหนียนให้ดีเสียก่อนว่าจะไม่เป็ภัยต่อแผนการใหญ่ของเขา ดังนั้นจ้านจวิ้นยังหวังเก็บนางไว้ใกล้ตัวแต่ลดทอนอำนาจและตำแหน่งลงให้เหลือแค่สาวใช้
"เ้าค่ะ นายท่าน..." ชิงเหนียนไม่หือไม่อือตอบตกลงอย่างว่าง่าย
"ผิดแปลกพิกล คนดื้อด้านเช่นเ้าเหตุใดเชื่อฟังข้าแต่โดยดี" จ้านจวิ้นพึมพำออกมา
หลังจากฟังเขาพูดจนจบชิงเหนียนค่อยๆย่างเท้าไปข้างหน้า นั่งลงข้างเตียงใหญ่จ้านจวิ้นแหกอาภรณ์ผืนใหญ่ออก เผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนๆ ที่ยากคนนักจะได้ัั
"โม่ชิงเหนียนทายาให้ข้าซะ ฝีมือของเ้าเ้าต้องรับผิดชอบ"จ้านจวิ้นเอาแต่ออกคำสั่งโดยไม่สังเกตสีหน้าชิงเหนียนให้ดี
"ทำไม...ทำไมฉันรู้สึกว่าร่างกายของฉันกำลังอ่อนแรง... อยู่ๆสายตาพร่ามัวอย่างบอกไม่ถูกร่างของแม่นางน้อยคนนี้อ่อนแอเกินไป " ชิงเหนียนคิดในใจที่แท้ชิงเหนียนของเราที่ดูเชื่อฟังจ้านจวิ้นเป็พิเศษเนื้อร้อนจับไข้
"เ้านี่มือเบาใช้ได้เลยนะ"จ้านจวิ้นกำลังสบายได้ที่ มิหนำซ้ำเขายังนอนเอนหลัง คางเกยหมอนให้บริวารคนนี้ลูบทาได้อย่างทั่วถึง
แอ๊ก! จู่ๆ ชิงเหนียนหน้ามืดฟุบลงหมดสติ.... ใบหน้าแนบแผ่นหลังขององค์ชายรองผู้ไร้ใจ
"นี่เ้า!! หยุดทำไม ไม่กลัวข้าสั่งโบยหรือไรกล้าอังกายข้าทั้งที่ไม่ได้รับคำสั่ง" จ้านจวิ้นไม่รู้ความว่ายัยน้องสลบตะเบ็งเสียงดุ ดังลั่น ทว่าเขากลับต้องแปลกใจเมื่อชิงเหนียนสตรีปากไวยังคงนิ่งเงียบ ไร้การตอบรับใดๆ
"ห่ะ !! " จ้านจวิ้นใมาก รีบพลิกตัวกลับโอบมือประคองตัวนางอย่างเบามือ จับชิงเหนียนนอนพลิกตัวบนเตียงใหญ่ดีๆจ้านจวิ้นใช้มืออังหน้าผากและเนื้อตัวของนางพบว่าชิงเหนียนของเราป่วยไข้ขึ้นเสียแล้ว
"หูป๋อ... "
"เว่ยหูป๋อ!"
"เร็วเข้า เรียกหมอหลวงมา"จ้านจวิ้นเป็เดือดเป็ร้อน ยอมให้นางเป็อะไรไปไม่ได้
"องค์ชายขอรับ หมอหลวงไม่มีท่านใดประจำการเนื่องจากฝ่าาออกคำสั่งให้พวกเขาไปรักษาคนในหมู่บ้านแถบชนบทที่นั่นมีโรคระบาดเกิดขึ้น ฝ่าาทรงมีเมตตาเป็ความหวังของปวงประชา"หูป๋อรายงานต่อจ้านจวิ้นหน้าตำหนัก
"ไม่ได้การ เช่นนั้นข้าจะรักษานางด้วยตัวเอง"จ้านจวิ้นครุ่นคิดในใจ เขาเองเป็กังวล เพราะชั่วชีวิตนี้มีแต่ถูกผู้คนดูแลไม่เคยใส่ใจใครมาก่อน
"ห่ะ เนื้อตัวเ้าก็แดงเช่นเดียวกันกับข้าลำคอของนางก็มีรอยรัดแดงั้แ่ตอนที่หยางเค่อพาเ้ามาจริงๆแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับเ้ากันแน่ อีกทั้งท่าทีของโม่หยางเค่อนั้นไม่ได้เหมือนพี่ใหญ่ที่หวงแหนน้องหญิงแต่ข้ากลับรู้สึกว่าเขาหวงแหนเ้าดั่งบุรุษที่หมายปองสตรีให้เป็ภริยาที่รัก"จ้านจวิ้นใช้มือลูบตามลำตัวนางไปพลาง อีกทั้งยังค่อยๆทายาให้นางอย่างตั้งใจ
"หูป๋อ เร็วเข้า ไปหาฟืนมาให้ข้าข้าจะต้มยาให้นาง" จ้านจวิ้นไม่อาจวางใจ ก้มลงอังมือบนหน้าผากของนางอีกครั้งเนื้อตัวนางร้อนรุ่มดั่งไฟเผา ยิ่งเป็เช่นนั้น ใจของจ้านจวิ้นร้อนรนเสียยิ่งกว่าเขาถึงขั้นยอมปลอมตัวเป็ชายชุดดำ เข้าหอยาในยามดึกขโมยห่อยาในหีบทองของฝ่าาที่ตำหนักยาหลวงสองสามหอกลับตำหนักร้างท้ายวัง
"มาแล้วชิงเหนียน... รอข้าก่อน เ้าอย่าเพิ่งเป็อะไรไปนะ" จ้านจวิ้นลงมือก่อไฟ ต้มชาและอุ่นหม้อยาให้บริวารคนนี้ด้วยตัวเองอย่างขะมักเขม้น
"แย่แล้วเ้าค่ะ"
"แย่แล้ว"
"นายหญิงของข้าหายไปจากห้องเ้าค่ะข้าหานางอย่างไรก็หาไม่พบ "สาวใช้คนใหม่นามว่าเจียเจียถือวิสาสะวิ่งมายังตำหนักพู่หยวน เขตห้องขององค์ชายรองหวังรายงานต่อราชองครักษ์เว่ยหูป๋อให้ช่วยหาตัว
แต่ทว่าสาวใช้คนนี้กลับต้องหยุดชะงักลงก้มหน้าลงต่ำ สายตาเหลือกโลนเมื่อเห็นองค์ชายรองจ้านจวิ้นง่วนอยู่กับการปรุงยาใบหน้าเนื้อตัวของเขาเต็มไปด้วยเขม่าถ่าน
จ้านจวิ้นไม่สนใจนางเล็กๆในที่สุดความลับที่เก็บงำมาหลายปีก็เก็บเอาไว้ไม่อยู่เพราะชิงเหนียน
"อืม... หูป๋อไปจัดการนางซะ"จ้านจวิ้นเพียงโบกมือส่งสัญญาณให้หูป๋อจัดการนาง
"ขอรับองค์ชาย "
"ไม่นะ "
"ไม่นะเ้าค่ะ"
"เจียเจียไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น" สาวใช้รับรู้ชะตากรรม ว่าชีวิตดำเนินมาถึงวาระสุดท้าย เพราะดันไปล่วงรู้ความลับขั้นสุดยอดของจ้านจวิ้นเข้านางร้องไห้ระงม กอดขาเว่ยหูป๋อแน่น
"ปล่อยนะ เ้ารนหาที่เอง "หูป๋อไร้ความเมตตาเป็ที่ตั้ง จิตใจของเขาแข็งแรงดั่งหินผาต่อให้คนชราโดนสังหารต่อหน้า หากเป็คำสั่งของผู้เป็นายแล้ว เขาย่อมไม่หย่อนยาน
"สังหารไม่ละเว้น" จ้านจวิ้นกลัวหูป๋อจะใจอ่อนจึงพูดย้ำอีกครั้งทั้งที่มือของเขายังคงถือกระบวยและกาน้ำราวกับว่ามีฐานะเป็พ่อครัว
11K
