“ไม่น่ะแอน” แมรี่ะโร้องกับภาพที่เห็นตรงหน้า
“ไอ้ตัวประหลาดเอ่ย” ไวโอเละโก่อนจะยิงลูกธนูจำนวนหนึ่งใส่สัตว์ประหลาดตรงหน้าของเธอแต่ก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้เช่นเดิม
“เราต้องถอยก่อนเดี่ยวนี้” ไวโอเละโส่งเสียงไปยังแมรี่ที่ตอนนี้ร้องไห้อย่างกับคนเสียสติแต่กระนั้นแมรี่กลับไม่มีท่าทีว่าจะขยับตัวเลยแม้แต่น้อยซึ่งในไม่ช้าหลังจากนั้นเ้าสัตว์ประหลาดก็เริ่มหันไปโจมตีแมรี่อีกครั้งไวโอเลที่เห็นดังนั้นจึงรีบพุ่งตัวเข้าหาแมรี่ในทันทีและสามารถผลักแมรี่ออกจากรัศมีการโจมตีของเ้าสัตว์ประหลาดั์ตัวนี้ได้แต่ตัวเธอเองนั้นกลับโดนโจมตีเข้าที่ขาอย่างจัง ทำให้เสียหลักล้มลงไป
แมรี่ที่เห็นดังนั้น จึงเริ่มตั้งสติแล้ววิ่งไปหาไวโอเลในทันทีก่อนจะพยายามดึงไวโอเลให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้งแต่ไวโอเลาเ็หนักเกินกว่าจะลุกขึ้นไหว
“หนีไปแมรี่อย่างน้อยต้องมีใครซักคนรอดออกไป” ไวโอเลแข้นเสียงพูดออกมาโดยพยายามกดความเ็ปเอาไว้
“ฉันจะไม่ทิ้งเธอไปไหนทั้งนั้น” แมรี่พูดยืนกรานอย่างหนักแน่นแต่ตัวเธอในตอนนี้กลับรู้สึกกลัวจนตัวสั่นเมื่อหันไปสบตากับเ้าสัตว์ประหลาดนั้นอีกครั้งไวโอเลเองก็รับรู้ได้ถึงความกลัวของแมรี่เพราะตอนนี้เองเธอก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกันทั้งสองคนจ้องมองไปยังเ้าสัตว์ประหลาดตัวสีเขียวกึ่งของเหลวขนาดใหญ่ตรงหน้าแล้วมันก็จ้องตอบ ก่อนมันจะยืดส่วนนึงของร่างกายมาโจมตีพวกเธออีกครั้งแต่ในครั้งนี้แมรี่ และไวโอเลไม่มีท่าที่จะหลบแต่อย่างใดเพราะร่างกายที่าเ็สาหัสของไวโอเลในตอนนี้ทำให้ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ส่วนแมรี่นั้นยืนพยุงอยู่ข้างไวโอเลไม่ไปไหน ยินยอมรับผลจากความประมาทแต่โดยดี
“เธอน่าจะหนีไปน่ะแมรี่” ไวโอเลพูดขึ้น
“ฉันจะไม่ทิ้งเธอไปไหนแน่นอน” แมรี่ตอบแล้วทั้งสองก็จ้องไปยังการโจมตีที่พุ่งเข้ามาหาพวกเธอ ราวกับนั้นคือสิ่งสุดท้ายที่พวกเธออยากจะเก็บไว้ในความทรงจำแต่วินาทีที่การโจมตีใกล้จะมาถึงพวกเธอแค่ระยะเพียงฝ่ามือเดียวเท่านั้นทั้งสองคนก็รู้สึกได้ถึงใครบางคนที่มาโอบกอดพวกเธอไว้แล้วพุ่งทะยานหลบการโจมตีนั้นได้ทันหวุดหวิด
“ฉันจำได้ว่าบอกพวกเธอไปแล้วว่าให้กลับมาก่อนมืดพวกเธอไม่ได้ฟังที่ฉันพูดรึไง” เสียงชายหนุ่มดังขึ้น ทำให้แมรี่และไวโอเลหันไปมองคนที่อุ้มพวกเธออยู่ในทันที
“อาจารย์แจ๊กเกิ้ล” เด็กสาวทั้งสองคนร้องขึ้น
“กลับไปที่หมู่บ้านเมื่อไหร่พวกเธอเตรียมตัวโดนทำโทษได้เลย” แจ๊กเกิ้ลพูด ก่อนจะมาหลบมุมหนึ่งของต้นไม้ซึ่งอยู่ห่างมาจากเ้าสัตว์ประหลาดนั้นไม่ไกลมากนัก
“พวกเราขอโทษนะคะอาจารย์เพราะพวกเราแอนถึง” แมรี่พูดไม่ทันจบน้ำตาก็เริ่มเอ่อล้นออกมา
“แอนทำไมเหรอ” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นทำให้แมรี่ และไอโอเลหันไปมองใครบางคนที่นั่งพักอยู่ใต้เงามืดของต้นไม้ก่อนเ้าของเสียงจะเดินออกมาให้เห็นหน้าชัด ๆ
“แอน” แมรี่และไวโอเลร้องขึ้น ก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดแอนไว้จนแน่น
“เธอไม่ได้เป็อะไรใช่ไหม” ไวโอเลถามขึ้น
“อาจารย์แจ๊กเกิ้ลเป็คนช่วยฉันออกมาน่ะ” แอนอธิบาย
“เอาไว้แสดงความรู้สึกดีๆ หลังจากกลับไปหมู่บ้านล่ะกัน” แจ๊กเกิ้ลเริ่มพูด ทำให้เด็กสาวทั้งสามคนหันไปมอง
“ไหน ๆก็มาแล้วฉันจะให้พวกเธอได้เรียนภาคปฏิบัตินอกห้องเรียน ดูฉันไว้ให้ดี ๆ ล่ะ” แจ๊กเกิ้ลเอ่ยอย่างมั่นใจกอดจะหยิบเอาคันธนู และลูกศรจากในแพ็คออกมา
“อาจารย์ค่ะลูกธนูยิงเ้าตัวนั้นไม่เข้านะคะ” ไวโอเลรีบพูดขึ้นมาทันที
“หึไวโอเลเอาคันธนูของเธอกับลูกศรของเธอมาให้อาจารย์สิ” แจ๊กเกิ้ลพูดก่อนจะเก็บคันธนูและลูกศรของตัวเองเข้าไปในแพ็คแล้วเปลี่ยนไปเอาคันธนูกับลูกศรของไวโอเลมา
“ทีนี้ก็ดูเงียบๆ ล่ะ” แจ๊กเกิ้ลพูดก่อนจะหายแวบไปอย่างรวดเร็วในความมืดกว่าเด็กสาวจะมองเห็นทั้งสามคนก็ได้ยินเสียงร้องของเ้าสัตว์ประหลาดั์ดังลั่นขึ้นทำให้ทั้งหมดหันไปมองในทันที ปรากฏให้เห็นร่างกึ่งของเหลวของมันส่วนนึงที่ตอนนี้เป็รูขนาดใหญ่อยู่
“วี๊ด” เสียงผิวปากดังขึ้นมาในอากาศทำให้ทั้งสัตว์ประหลาดั์ และเหล่าเด็กสาวทั้งสามหันไปมองก็พบว่าตอนนี้อาจารย์แจ๊กเกิ้ละโลอยตัวสูงขึ้นไปในอากาศและอยู่ในท่าเตรียมยิงซึ่งต่อมาอาจารย์แจ๊กเกิ้ลก็ปล่อยลูกศรออกมา โดยเล็งไปที่หัวของเ้าสัตว์ประหลาดนั้นทำให้เกิดเป็แรงลมหมุนตามลูกศรที่พุ่งไป เจาะทะลวงหัวของเ้าสัตว์ประหลาดนั้นจนเป็รูขนาดใหญ่ในทันทีและทำให้สัตว์ประหลาดตัวนี้ล้มลง และแน่นิ่งไปในที่สุด ก่อนร่างกายของมันจะค่อย ๆแยกตัวออกมาเป็ก้อนกึ่งเหลวสีเขียว ๆ เล็กหลายก้อนแล้ว ทุกก้อนต่างก็เคลื่อนที่ออกจากบริเวณนั้นไปอย่างช้าๆ แต่อาจารย์แจ๊กเกิ้ลก็ไม่ได้สนใจ เขากลับไปตรงที่นักเรียนของเขาซ่อนตัวอยู่
“เป็ไง” แจ๊กเกิ้ลพูดพลางยื่นคันธนูและลูกศรที่ยังเหลืออยู่กลับไปให้ไวโอเล
“อาจารย์ทำได้ยังไงคะ” ไวโอเลถามขึ้นพลางยื่นมือออกไปรับคันธนู และลูกศรของตัวเองกลับมา
“มันก็คือการใช้พลังเวทย์อัดเข้าไปในการโจมตีทำให้การโจมตีทรงพลังขึ้นยังไงล่ะ” แจ๊กเกิ้ลกล่าวพร้อมมองสำรวจไปที่พวกนักเรียนของเขาว่ามีอาการาเ็ตรงไหนบ้าง
“ว่าแต่ตัวเมื่อกี้นี้คืออะไรคะ” แอนถามขึ้น
“เ้านั่นคือวุ้นราชันย์เป็ผลมาจากการวิวัฒนาการจากพวกวุ้นตัวเล็ก ๆพวกเธอน่าจะเคยเห็นพวกวุ้นตัวเขียวเล็ก ๆ กันบ้างแล้ว” แจ๊กเกิ้ลอธิบาย แล้วลูกศิษย์ของเขาก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ
“แล้วอีกอย่างนึงพวกเราเข้าไปเจอป่าที่มีต้นเห็ดขนาดใหญ่ด้วยค่ะ” แมรี่เริ่มพูดบ้าง
“ที่ ๆพวกเธอไป ที่นั้นก็คือป่าเห็ด ที่นั้นเป็ที่อยู่อาศัยของพวกปีศาจเห็ดน่ะแต่พวกมันแพ้ไฟและความร้อน การโจมตีพวกปีศาจเห็ดให้ได้ผลดีที่สุดคือการทำให้อาวุธของเรากลายเป็ธาตุไฟแล้วโจมตีใส่มัน” แจ๊กเกิ้ลอธิบายต่อ
“อ่อ อีกอย่าง” แอนเริ่มพูดแต่ก็ถูกแจ๊กเกิ้ลยกมือให้สัญญาณว่าให้หยุดพูดซะก่อน
“ถ้าพวกเธอมีอะไรจะคุยก็เอาไว้ที่เรากลับไปที่หมู่บ้านก่อนล่ะกันเพราะตอนนี้พวกเรายังอยู่ในพื้นที่อันตรายอยู่แล้วก็อย่าลืมว่ากลับไปพวกเธอต้องโดนทำโทษแน่นอน เตรียมใจไว้ได้เลย” แจ๊กเกิ้ลพูดขึ้นก่อนจะเดินนำหน้าเหล่าเด็กสาวออกจากป่า แล้วตรงไปยังหมู่บ้านให้เร็วที่สุด
5K
