ไรเดนกับเซราฟิน่าเดินเลียบผ่านแนวเสาแกะสลักหินเวทมนตร์ที่ทอดตัวยาวออกไปทางด้านหนึ่งของลาน พวกเขาไม่แน่ใจนักว่าจะต้องไปทางไหนต่อ — หอคอยที่ว่าอยู่ตรงไหนกันแน่?
“เธอรู้ทางไหม?” ไรเดนเอียงคอถามเบา ๆ
เซราฟิน่าเพียงปรายตามอง ก่อนส่ายหัวช้า ๆ ไม่พูดอะไร ไรเดนหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ทั้งคู่จึงเดินไปตามเส้นทางหินโดยอาศัยสัญชาตญาณ
ทันใดนั้นเอง พวกเขาเห็นเงาหนึ่งปรากฏขึ้น —
ชายหนุ่มในชุดคลุมเรียบง่ายสีหม่น ั์ตาสีเทาอมฟ้าเปล่งประกายราวกับรู้เท่าทันทุกสิ่ง
“หลงทางกันหรือไง เด็กๆ?”
เวเรน ไคลน์เอ่ยด้วยเสียงนุ่มนวล เจือรอยยิ้มบาง ๆ
ไรเดนกะพริบตาปริบ ๆ แล้วรีบตอบอย่างมีมารยาท “ครับ...เราแค่...หาทางไปหอคอยของตัวเองน่ะครับ สายออร์ร่าเอเธอเรียลน่ะ”
เวเรนหัวเราะเบา ๆ ดวงตาคมกริบไล่มองพวกเขาสองคนอย่างพินิจ ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“อืม...หอคอยของพวกเธอไม่ใช่ที่ไหนใกล้ ๆ หรอกนะ ต้องข้ามสะพานหินเก่า ผ่านอุโมงค์ต้นเอล์มโบราณไป ถึงจะเจอ...อย่าหลงทางล่ะ เด็ก ๆ”
ไรเดนขยับตัวเข้าใกล้ “แล้ว...มีใครอยู่หอนั้นด้วยไหมครับ?”
เวเรนยักไหล่ “สายออร์ร่าเอเธอเรียลมีน้อย...น้อยมาก บางปีไม่มีเลยด้วยซ้ำ ปีนี้ก็มีแค่พวกเธอสองคนล่ะนะ” เขาหรี่ตาเล็กน้อย “แต่ไม่ต้องห่วง ที่นั่นปลอดภัย...ถ้าไม่ซนจนเกินไป”
ไรเดนหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะเกาศีรษะพลางถามต่อ “แล้วอาจารย์เวเรนล่ะครับ ได้ยินว่าเป็เ้าของร้านหนังสือที่เจ๋งที่สุดในเมือง?”
เวเรนหัวเราะหึ ๆ อย่างอารมณ์ดี “เจ๋งที่สุดเหรอ...ใครเป็คนพูดน่ะ? เอาไว้มีเวลาค่อยมาที่ร้านข้าสิ ข้างในมีหนังสือที่แม้แต่หอคอยของอาจารย์ใหญ่ก็หาไม่ได้”
“จริงเหรอครับ?” ไรเดนตาโต
เซราฟิน่ายืนกอดอกอยู่เงียบ ๆ แต่แววตาก็ดูเหมือนจะสนใจเล็กน้อยเช่นกัน
เวเรนพยักหน้า ก่อนจะชี้ไปทางสะพานหินที่ดูเก่าแก่และมีเถาวัลย์เลื้อยพัน “ไปเถอะ...ข้ามสะพานนั่น แล้วเดินตามแสงไฟสีน้ำเงินพริบพราย พวกมันจะพาพวกเธอไปเอง”
เขาหันมากระซิบเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มเ้าเล่ห์
“...แต่อย่าเดินออกนอกเส้นทางล่ะ ออร์ร่าเอเธอเรียลที่หลงทาง...บางทีก็ไม่เคยได้กลับมาอีกเลยนะ”
ก่อนที่ไรเดนจะทันถาม เวเรนก็ยกมือขึ้นกึ่งบอกลาแล้วหายลับไปท่ามกลางสายลมและเงาไม้ที่พลิ้วไหว
ไรเดนกลืนน้ำลายเบา ๆ หันไปมองเซราฟิน่า
เซราฟิน่าไม่แสดงสีหน้าอะไร นอกจากหันหลังเดินไปยังสะพานหินเงียบ ๆ ราวกับเสียงกระซิบเมื่อครู่เป็เพียงลมผ่าน
“อืม...ฟังดูน่าเดินตามไปชะมัด” ไรเดนพึมพำ ก่อนจะรีบวิ่งตามเธอไป
สะพานหินโบราณทอดยาวไปในม่านหมอกบางเบา เสาโคมไฟเวทมนตร์ตั้งเรียงรายสองข้าง ลุกโชนด้วยแสงสีฟ้าอมเงินวูบไหวเหมือนเปลวเทียน
ไรเดนยกมือขึ้นแตะหนึ่งในโคมไฟ มันอุ่นมืออย่างประหลาด...ราวกับมีหัวใจที่ยังเต้นอยู่
"พวกมันพาเราไป..." เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนหันไปยิ้มทะเล้นให้เซราฟิน่า "อย่าทำไฟดับนะ ไม่งั้นเราคงได้เดินหลงอยู่ในหมอกแน่"
เซราฟิน่าไม่ตอบอะไร เธอเดินไปข้างหน้าโดยไม่แสดงความลังเลแม้แต่น้อย เงาของเธอยาวเหยียดบนสะพานหินเก่าเหมือนเจ้าหญิงในนิทานลึกลับ
ไรเดนเดินตามไปในจังหวะเรื่อย ๆ ดวงตาคู่สีอำพันของเขากวาดมองสองข้างทางอย่างไม่วางตา
สองข้างสะพานเป็นหุบเหวลึก มีเงาเงียบสงัดของป่าเวทมนตร์ทอดตัวอยู่เบื้องล่าง เสียงสายลมหวีดหวิวเหมือนเสียงกระซิบจากโลกที่หลับใหล
บางครั้ง เงาบางอย่างเหมือนจะเคลื่อนไหวอยู่ที่ขอบสายตา...
แต่เมื่อไรเดนหันขวับไปมอง ก็พบเพียงหมอกและความว่างเปล่าเท่านั้น
"หรือว่า..." ไรเดนหัวเราะเบา ๆ "ที่อาจารย์เวเรนบอกเรื่องหลงหอนั่น...เขาไม่ได้ล้อเล่นแฮะ"
ในที่สุด เมื่อเดินข้ามสะพานจนสุด พวกเขาก็มาถึงปลายทาง
เบื้องหน้า คือหอคอยสูงตระหง่านกลางไพรลึก —หอคอยทำจากหินสีดำสนิทที่สะท้อนแสงเพียงแผ่วเบา ลวดลายเวทมนตร์เรืองแสงจาง ๆ ไต่ขึ้นตามแนวผนังเหมือนเถาวัลย์มีชีวิต
ประตูไม้บานใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ไม่มีมือจับ ไม่มีสลัก
ไรเดนเงยหน้าขึ้นสำรวจ ก่อนจะเอ่ยขำ ๆ
"ไม่มีใครบอกว่าต้องเคาะประตูสินะ?"
ยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดทำอะไร ประตูไม้ก็ค่อย ๆ เปิดออกเองเสียงบานพับเก่าแก่เอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ เหมือนเสียงหาวตื่นจากการหลับใหลยาวนาน
ภายในโถงทางเข้ามีบันไดหินวนสูงขึ้นไป และ—
"ยินดีต้อนรับ!"เสียงใส ๆ ดังขึ้นจากทางบันได
หญิงสาวผมยาวสีน้ำตาลอ่อนในชุดคลุมนักเรียนเวทมนตร์โบกมือให้พวกเขาอย่างร่าเริง ใบหน้าของเธอเปี่ยมไปด้วยพลังและเสน่ห์ของคนที่เป็นผู้นำโดยธรรมชาติ
"ฉันชื่อ คาเลนเซีย ลูเมริน เป็นหัวหน้าชั้นปีสองของที่นี่!" เธอแนะนำตัวอย่างสดใส
"ยินดีต้อนรับเข้าสู่ 'เงา' ของอคาเดเมียธอร์น — หอคอยของพวกเรา"
"ไรเดน ธอร์นครับ!"ไรเดนจับมือเธอเบา ๆ รู้สึกได้ถึงพลังเวทมนตร์บางอย่างที่แผ่วไหลอยู่ใต้ผิวหนัง
ส่วนเซราฟิน่า...เธอเพียงพยักหน้าเบา ๆ อย่างสุภาพ แต่ไม่ยื่นมือออกไป
"ชั้นจะพาพวกเธอแนะนำสถานที่เอง ไม่ต้องกลัวหายตัวกลางทางหรอกน่า~"คาเลนเซียพูดติดตลกแต่ภายในใจพรางครุ่นคิดถึงบางสิ่ง ก่อนจะพาทั้งสองคนเดินเข้าไปด้านใน
ข้าง ๆ คาเลนเซีย ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งผมสีบลอนด์หม่น กำลังทำทีเหมือนจะช่วยถือของให้เธอแต่ก็เก้ ๆ กัง ๆ อยู่ไม่ห่าง
"แล้วก็...นั่น ลูเธียน ครอสเวลล์ น่ะ อย่าไปสนใจมาก เดี๋ยวก็ชินเอง" คาเลนเซียกระซิบขำ ๆ พร้อมกลอกตา
ลูเธียนหันมาเห็นเข้าก็รีบโบกมือใส่ไรเดนกับเซราฟิน่าอย่างกระตือรือร้นเกินเหตุ
"อะแฮ่ม! เอาล่ะ มาเถอะ เดี๋ยวฉันจะพาไปแนะนำสถานที่ต่าง ๆ ในหอคอย!" คาเลนเซียยิ้มกว้าง ก่อนจะหมุนตัวนำทางเข้าไปในโถง
ไรเดนเหลือบมองเซราฟิน่า เห็นเธอไหวไหล่เบา ๆ เหมือนจะบอกว่า "ตามใจ"เขาเลยยักไหล่ตอบ และก้าวตามไปด้วยรอยยิ้มที่อดไม่ได้
4K
