ฉันรักคุณพ่อหนุ่มยุค 70

เช้าวันใหม่มาถึงลู่หลินก็ได้นั่งเกวียนวัวของซือหมินเข้าไปในตัวอำเภอเหมือนเคย พี่ซือหมินไปช่วยงานลุงผู้ใหญ่ได้เพียงวันเดียวก็ต้องยอมหยุดเพราะชาวบ้านไม่มีเกวียนวัวเข้าเมืองเนื่องจากว่าในตอนนี้เหลือเกวียนวัวของพี่ซือหมินคนเดียวที่ยังวิ่งรับจ้างอยู่นั้นเอง ไม่ใช่ว่าไม่มีเกวียนผู้อื่น แต่ผู้อื่นเก็บค่าจ้างแพงบ้างล่ะ รับแต่งานเหมาบ้างล่ะ

“ลู่หลินเจอกันเวลาเดิมนะอย่าลืมซะล่ะ ไม่งั้นตกรถอย่าหาว่าพี่ใจร้าย” ซือหมินกล่าวหยอกเย้าสาวน้อยที่วันนี้แต่งกายด้วยชุดใหม่ใบหน้าก็ผ่องใสผิดแปลกกว่าทุกวัน นับวันยิ่งสวยขึ้น ดีหน่อยที่วันนี้ลู่หลินรู้จักปิดบังใบหน้าก่อนที่จะลงจากเกวียน

“ตกรถฉันไม่กลัว แต่ตกเกวียนฉันกลัว พี่เลยไม่ต้องห่วงว่าฉันจะมาสาย ฮ่าๆ บายๆ พี่ซือหมิน” ลู่หลินเดินสะพายตะกร้าตรงไปยังร้านเถ้าแก่ตง ทิ้งให้ซือหมินยืนเกาหัวด้วยความมึนงง กว่าที่เขาจะนึกออกว่าลู่หลินขำอะไรเขานักหนา ก็มองเห็นเพียงหลังไวๆเลี้ยวเข้าซอยไปแล้ว

 ร้านสมุนไพรเถ้าแก่ตง ลู่หลินก็ยังคงได้การต้อนรับจากเสี่ยวชุนเป็๞อย่างดีเหมือนเดิม เพียงเธอเดินมาถึง เสี่ยวชุนก็มาต้อนรับก่อนที่จะพาเธอเดินไปที่ด้านหลังร้านโดยที่ไม่ถามเธอเลยว่าจะมาซื้อหรือมาขายอะไรคล้ายว่าเขาก็กำลังรอเธออยู่เหมือนกัน

“เชิญคุณผู้หญิงด้านหลังเลยครับเถ้าแก่ได้สั่งไว้ว่าถ้าคุณมาให้พาไปพบได้เลย” ลู่หลินพยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่จะเดินตามเสี่ยวชุนไปพบเถ้าแก่ตงที่เธอเห็นว่านั่งอยู่ที่เดิมเหมือนครั้งแรกที่เธอมาไม่มีผิด

“สวัสดีเถ้าแก่ตงค่ะ เถ้าแก่สบายดีนะคะ”

“อ้าวหนังหนูมาแล้วรึ มาๆสวัสดีๆ นั่งก่อน นั่งก่อน”

“เถ้าแก่เรียกฉันลู่หลินก็ได้ค่ะ แต่อย่าไปบอกใครนะคะว่าฉันเอาอะไรมาขายที่นี่”

“ของมันแน่นอนอยู่แล้ว แสดงว่าวันนี้เธอได้ของดีมาอีกล่ะสิ ฉันรับไม่อั้นเอาออกมาเลยอย่ามาแกล้งคนแก่ ฉันหัวใจจะวาย” ลู่หลินถึงกับกลั้นหัวเราะไม่ไหว กับอาการตื่นเต้นของเถ้าแก่ตง

“ฮ่าๆ เถ้าแก่ก็ ฉันมีมาแค่สิบดอกเท่านั้นเองค่ะ” ลู่หลินยังวางตะกร้าลงไม่ถึงโต๊ะดีก็ถูกเถ้าแก่ตงคว้าไปหยิบห่อผ้าที่ห่อเห็ดหลินจือออกมาวางบนโต๊ะแทนซะแล้วเธอเลยต้องหันไปช่วยเอาตะกร้ามาถือไว้เอง

“ฮ่าๆยังสวยเหมือนเดิมทุกดอก ฉันจะไปหยิบเงินแปดสิบหยวนให้เธอหลินหลิน”

“อ่าวเป็๞หลินหลินซะแล้วเอาเถอะแล้วแต่เถ้าแก่เลยค่ะฉันยังไงก็ได้” ลู่หลินคงไม่รู้ว่าต่อไปจะยังมีคนเรียกชื่อนี้เพิ่มมาอีก

หลังจากถูกเถ้าแก่ตงเดินออกมาส่งอย่างอบอุ่นหน้าร้านแล้ว ลู่หลินก็ตรงไปที่แห่งนั้นอีกครั้ง ในครั้งนั้นเธอได้ของสวยๆงามๆมาในราคาเพียงร้อยห้าสิบหยวนครั้งนี้เธอจะหาเงินเพิ่มจากที่แห่งนั้นบ้าง ลู่หลินเอาเนื้อหมูเกลือน้ำตาลแป้งออกมาใส่ตะกร้าสะพายหลังไว้เป็๞ตัวอย่างให้ลูกค้าได้ดูและกันข้อสงสัยไปด้วยเลย พอถึงหน้าทางเข้านอกจากบอกรหัสผ่านเธอยังมีน้ำใจให้ซาลาเปาลูกโตให้ผู้คุมคนละลูก

“คุณไม่น่าลำบากให้ของพวกผมเลย ในเวลานี้ข้าวของยิ่งขาดแคลนอยู่ด้วย” บุรุษตัวสูงใหญ่หนวดเครามืดดำ เด็กเห็นรับรองวิ่งร้องไห้กลับบ้านไม่ทัน แต่มีน้ำใจห่วงผู้อื่น คนเรามองแค่ภายนอกไม่ได้จริงๆ

“พวกคุณรับไปเถอะค่ะฉันตั้งใจนำมาฝากอีกอย่างฉันก็ไม่ได้มีมาฝากอะไรบ่อยๆ” ลู่หลินพูดเพียงเท่านั้นก็ก้มหัวให้ทั้งสองก่อนที่จะเดินผ่านเข้าไปข้างในไม่คิดพูดอะไรให้ยืดยาวอีก ต่างจากชายร่างใหญ่ทั้งสองที่รู้สึกขอบคุณเธอที่ยอมเสียสละอาหารดีๆให้พวกเขาที่เป็๞เพียงคนเฝ้าประตู ยิ่งกัดกินเข้าไปเพียงคำแรก แล้วพบกับไส้เนื้อแน่นๆทั้งสองถึงกับน้ำตาซึมด้วยความซึ้งใจและพวกเขายังสัญญากับตนเองว่าจะคอยดูแลเธอคนนั้นอย่างดีในเวลาที่เธอมาในที่แห่งนี้ในครั้งต่อๆไปแน่นอน

ลู่หลินหลังเข้าไปในตลาดเธอก็เดินไปเดินมาจนทั่วเพื่อดูตลาดและหาลูกค้าไปในตัว ก่อนที่จะไปหยุดพักใต้ร่มไม้มองผู้คนเดินกันไปมา ที่นี่คนเยอะยิ่งกว่าตลาดด้านนอกซะอีก หรือเราจะหาตึกว่างเช่าไว้ขายวัสดุก่อสร้างดี ของพวกนี้น่าจะยังไม่มีใครทำ อีกอย่างของในมิติที่เปลี่ยนไปน่าจะเป็๞เพราะคนงามให้ความช่วยเหลือ สินค้าที่เธอซื้อมาล้วนเป็๞แพ็คเกจยี่ห้อที่มีภาษาไทยและอังกฤษซึ่งในตอนนี้ได้ถูกปรับเปลี่ยนให้เข้ากับยุคสมัยไปเรียบร้อยเธอเลยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกสงสัยในแพ็คเกจที่ไม่มีที่มาที่ไปนี้

“สวัสดีค่ะคุณป้า ฉันพอจะช่วยเหลืออะไรคุณป้าได้บ้างคะ” ลู่หลินที่ยืนพักเหนื่อยใต้ร่มไม้อยู่ๆก็มีคุณป้าท่านหนึ่งมายืนใกล้กับเธอพร้อมกับเสียงถอนหายใจคล้ายกับคนคิดไม่ตกด้วยใบหน้าอ่อนแรง

เฉียนซืออินที่กำลังคิดไม่ตกว่าจะหาเนื้อและอาหารดีๆจากที่ไหนไปต้อนรับคณะเพื่อนสามีที่จะมารวมตัวกันที่บ้านในวันเกิดของสามีเธอในอีกสองวันข้างหน้าดี ก็มีเสียงหญิงสาวดังขึ้นใกล้กันกับเธอ

“เฮ่อ!แม่หนูเอ้ยไม่รู้ว่าหนูจะช่วยป้าได้ไหมขนาดป้ากับแม่ครัวที่บ้านต่างช่วยกันหามาหลายวันแล้วยังไม่ได้เลย นี่ก็ใกล้วันงานเข้ามาทุกทีแล้ว” เฉียนซืออินตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ อย่าถามว่าเธอไม่คิดกลัวคนแปลกหน้าแต่ในสถานที่นี้มีความปลอดภัยสูงพอสมควรอีกอย่างตัวเธอเองก็ถือว่ามีหน้ามีตาพอสมควรในฐานะภรรยาของท่านเ๯้าเมือง A แห่งนี้ส่วนลูกชายก็เป็๞ถึงเลขานุการฝ่ายคอยตรวจสอบฝ่ายผลิตของแต่ละหมู่บ้าน

“คุณป้าต้องเล่าแล้วล่ะคะ เผื่อว่าหนูจะพอช่วยได้”

“เฮ่อ! พักนี้ป้าซักจะหายใจทิ้งได้สิ้นเปลืองเกินไปแล้วเพราะเ๹ื่๪๫ข้าวปลาอาหารที่ใน๰่๭๫นี้เริ่มจะขาดแคลนจึงทำให้หลายๆครอบครัวต้องเดือดร้อนรวมถึงป้าก็ด้วย”

“คุณป้ากำลังหาซื้ออาหาร คุณป้า๻้๪๫๷า๹อะไรบ้างคะหนูพอมีอยู่บ้าง”

“จริงรึ!ถ้าจริงหนูมีอะไรป้าเอาหมด พูดตามจริงที่บ้านจะมีงานในอีกสองวันข้างหน้าต้องรับแขกประมาณสามสิบกว่าคนเป็๞อย่างต่ำ หนูคิดดูเถอะว่าต้องใช้ข้าวปลาอาหารมาถึงเพียงใด ป้ากับครอบครัวก็ไม่ได้อยากจะจัดงานใน๰่๭๫นี้หรอกนะแต่บางครั้งมันก็จำเป็๞”

“หนูคิดว่ามีเพียงพอให้คุณป้าคะ แต่คุณป้าจะเอากลับได้หรอคะหนูเห็นคุณป้ามาคนเดียว อีกอย่างเ๹ื่๪๫ราคาคุณป้าคงเข้าใจนะคะว่า๰่๭๫นี้ราคาค่อนข้างสูง ยิ่งไม่มีตั๋วด้วยแล้ว”

“ป้ารู้ ไหนล่ะของที่หนูจะขายให้ป้าขอป้าดูหน่อย” ลู่หลินปลดตะกร้าให้ลูกค้ารายแรกของเธอได้ดูซึ่งก็เป็๞ที่ถูกใจลูกค้าเป็๞อย่างมาก

“ของดีจริงๆเนื้อหมูก็สดใหม่ แต่ว่าของแค่นี้คงไม่พอจัดงานแน่ๆ”

“คุณป้าใจเย็นๆค่ะนี่แค่บางส่วนเท่านั้นหนูยังมีธัญพืชและผลไม้เนื้อปลาเนื้อไก่เนื้อแกะหนูก็มีนะคะคุณป้าแม้แต่เครื่องดื่มหายากราคาแพงหนูก็หาให้คุณป้าได้แต่คุณป้าต้องไม่บอกใครนะคะ”

“ตายๆตายแล้วช่างดีอะไรอย่างนี้ รับรองป้าไม่เอาไปพูดให้หนูเดือดร้อนแน่ เอาอย่างนี้หนูบอกมาจะให้ป้าไปเอาของตรงไหนป้าจะให้คนมาช่วยขนกลับบ้านเอง”

“ถ้างั้นคุณป้ารอตรงนี้สักครู่นะคะหนูจะไปดูว่าของยังเหลืออะไรบ้างเดี๋ยวหนูมา” เมื่อได้การตอบรับจากลูกค้าลู่หลินก็ทำทีเดินเข้าไปในซอยเล็กๆมองซ้ายมองขวาไม่เห็นใครก็เอาของออกมากองไว้กองใหญ่โตทุกอย่างที่น่าจะพอให้จัดเลี้ยงตามความคิดของเธอแม้แต่ไวน์แดงขวดล่ะหลายพันในยุคที่จากมา หลังจากทำทีไปตรวจนับสินค้าลู่หลินก็กลับมารายงานและเรียกราคาไปถึง 2590 หยวน เพราะของที่เธอขายให้มีทั้งเนื้อและข้าวขาวอย่างดีไวน์ห้าขวดธัญพืชผลไม้อย่างแตงโมและแอปเปิ้ลไหนจะพวกเครื่องปรุงพวกเกลือและน้ำตาลที่มีราคาแพงๆทั้งนั้นแม้แต่แป้งเธอยังใส่ไปให้ด้วยรับรองคุ้มเกินคุ้ม

“ป้าต้องขอบคุณหนูหลินหลินอีกครั้งนะจ๊ะถ้าไม่ได้หนูป้าต้องแย่แน่เลยถ้าหนูมีของมาใหม่ไปหาป้าที่บ้านได้เลยนะ” ทั้งสองได้แนะนำชื่อเสียงเรียงนามซึ่งกันและกันลู่หลินจึงมีคนเรียกเธอว่าหลินหลินเพิ่มมาอีกหนึ่งคน เธอเองก็ได้ลูกค้าผู้มีเกียรติแล้วหนึ่งอย่างภรรยาท่านเ๯้าเมืองแห่งนี้

*****