บทที่ 22 ไล่คนใช้
ซูซีหัวใ "เกิดอะไรขึ้น?"
พ่อบ้านวิ่งเข้ามาด้วยท่าทีตื่นตระหนก "ฮูหยินใหญ่ขอรับ ฮูหยินใหญ่ได้รับาเ็ศีรษะกระแทก ตอนนี้ยังสลบไม่ได้สติ!"
ตึง!
ของในมือร่วงหล่นลงพื้น ซูซีหัววิ่งไปที่ลาน ไปถึงเรือนของฮูหยินใหญ่ ก็พบว่ามีคนจำนวนไม่น้อยมารวมตัวกันอยู่ที่หน้าเรือน นางไม่มีเวลาถามรายละเอียด รีบเบียดเสียดฝ่าฝูงชนเข้าไป
"เกิดอะไรขึ้น ฮูหยินใหญ่ฟื้นหรือยัง?"
คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดกลับเป็ท่านาุโแห่งตระกูลซู เมื่อเห็นซูซีหัวเดินมา ก็รีบเรียกตัวนางมาอยู่ข้าง ๆ
"หมอยังอยู่ข้างใน เ้าอย่าตื่นตระหนก"
ซูซีหัวอ้าปากค้าง สองมือประสานกันไว้ที่หน้าท้อง สายตาจ้องตรงไปข้างหน้า นางไม่รู้สาเหตุ แต่การที่ฮูหยินใหญ่ได้รับาเ็ต้องมีปัญหาแน่นอน
ใครกันที่ลงมือ
สายตาเหลือบมองไปรอบ ๆ ซูซีหัวใที่พบว่าคนในตระกูลซูมาอยู่ครบ ก่อนหน้านี้ตอนยกเลิกการหมั้นไม่เห็นพวกเขาออกมาเลย แต่วันนี้กลับออกมากันทั้งหมดเนี่ยนะ?
คิดในใจเล็กน้อย ซูซีหัวก็เข้าใจแล้ว การปรากฏตัวของพวกเขาต้องเกี่ยวข้องกับการาเ็ของฮูหยินใหญ่อย่างแน่นอน
ท่านาุโแห่งตระกูลซูมองซูซีหัวตลอด เห็นสีหน้าของนางก็รู้ว่าซูซีหัวเข้าใจแล้ว จึงถอนหายใจ
"หนูน้อย เื่นี้ข้าขอให้เ้าเลิกยุ่งเถอะนะ"
"ก็แล้วแต่ว่าฮูหยินใหญ่จะเลิกยุ่งหรือไม่นั่นแหละเ้าค่ะ"
ซูซีหัวก้มหน้าน้ำเสียงแม้จะเบา แต่เต็มไปด้วยความไม่ยอมรับการโต้แย้ง
ก่อนหน้านี้ก็เน้นย้ำแล้วว่า คนในครอบครัวต้องร่วมแรงร่วมใจกัน ไม่คิดเลยว่านอกจากจะไม่บรรลุเป้าหมายนี้แล้ว ฮูหยินใหญ่ยังต้องมาได้รับาเ็อีก
"ท่านผู้าุโ สถานการณ์ปัจจุบันของตระกูลซู ท่านก็ทราบดี จะปล่อยให้พวกเขาทำแบบนี้จริง ๆ หรือเ้าคะ?"
ท่านาุโซูเป็ผู้าุโ ซูซีหัวจึงพูดเสียงดังไม่ได้ แต่เสียงของนางก็ไม่ได้เบาลง ทำให้คนรอบข้างได้ยินคำพูดของนางทั้งหมด ต่างพากันมองมาทันที
"เ้าหมายความว่าอย่างไร พวกข้าเป็อะไร สถานการณ์ปัจจุบันของตระกูลซูของพวกข้า ก็เกี่ยวข้องกับเ้าด้วย"
"ใช่แล้ว ที่พวกข้าถูกยกเลิกการหมั้น ก็เพราะเ้าเป็ต้นเหตุไม่ใช่หรือ เ้าทำลายการแต่งงานที่ดีของพวกข้า"
พี่สาวทั้งหลายพูดถึงแต่การแต่งงานที่ดี ซูซีหัวฟังด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ จู่ ๆ ก็หัวเราะเยาะ
"พวกท่านคิดจริง ๆ หรือว่าพวกนั้นเป็การแต่งงานที่ดี? พี่รอง ท่านดูจะมีปัญหามากที่สุด งั้นก็บอกมาสิว่าตระกูลหงมีอะไรดี?"
พี่รองชื่อซูเถา หน้าตาสวยงาม รูปร่างเล็กกระทัดรัด เมื่อครู่ที่ะโก็เป็เสียงที่ดังที่สุด พูดมากที่สุด
ครั้งนี้ถูกซูซีหัวชี้ตัวออกมา ซูเถางงไปบ้าง แต่ก็ตอบโต้กลับอย่างรวดเร็ว เชิดคางขึ้นพูด "ก็ดีไงล่ะ ถ้าข้าแต่งเข้าตระกูลหงนั่น ตระกูลซูก็จะมีผู้ช่วยแล้ว"
"หืม พี่สาวคนอื่น ๆ ก็คิดแบบนี้หรือ?"
นับรวมซูซีหัว ตระกูลซูมีลูกสาวทั้งหมดเจ็ดคน ซูซีหัวเป็คนเล็กสุด นั่นหมายความว่าคนที่เหลือล้วนเป็พี่สาวของนาง
ได้ยินคำถามของนาง พี่สาวที่เหลือต่างพยักหน้ารัว ๆ
ซูเค่อ พี่สาวคนที่สามเอ่ยขึ้น "ถ้าพวกข้าแต่งออกไป ตระกูลซูจะไม่ตกอับเหมือนตอนนี้แน่นอน"
"แต่พี่สาวทั้งหลายคิดจริง ๆ หรือว่าจะแต่งออกไปได้?"
ในความเงียบงัน ซูซีหัวยกมุมปากขึ้นเยาะเย้ย ก่อนจะฉีกผ้าคลุมหน้าออกโดยตรง
"ตระกูลซูเป็ตระกูลนักปราชญ์ก็จริง แต่ขอให้ท่านพี่ทั้งหลายเข้าใจอีกเื่หนึ่งด้วย ว่าตระกูลของพวกเราไม่มีนักปราชญ์อีกแล้ว"
ตระกูลซูมีเพียงลูกสาวเจ็ดคน เพียงแค่จุดนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนหัวเราะเยาะได้แล้ว แต่ก่อนหน้านี้ยังมีท่านปู่ผู้เป็อาจารย์ใหญ่คอยหนุนหลังอยู่ แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว
ซูซีหัวพูดทีละคำ ชี้ให้เห็นจุดที่ตระกูลซูพึ่งพิง และยังหยิบยกคู่หมั้นของแต่ละคนขึ้นมาตัดสิน
คำพูดเ็าราวกับมีดทื่อ บาดลึกเข้าไปในใจของผู้ที่อยู่ ณ ที่นั้น
เจ็บไหม?
เจ็บสิ
แต่ถ้าไม่เจ็บ จะตื่นจากความฝันในอดีตได้อย่างไร?
ในความเงียบราวกับความตาย หมอจากในห้องเดินออกมา "ฮูหยินใหญ่ ฟื้นแล้ว แต่เพราะนางได้รับาเ็จากการกระแทกที่ศีรษะ ต้องพักผ่อนมากหน่อย เดี๋ยวข้าจะจ่ายยาให้สองสามตำรับ เพื่อปรับสภาพร่างกายก่อน ที่เหลือต้องอาศัยการพักฟื้น"
หลังจากหมอพูดจบ บรรยากาศก็เงียบสงัดอีกครั้ง
ซูซีหัวเห็นไม่มีใครพูดอะไร จึงเดินเข้าไปหาเสียเอง "ขอบคุณท่านหมอ อิงเถา ไปส่งท่านหมอออกไป"
อิงเถาขานรับแล้วเดินออกไป ยกมือทำท่าเชิญหมอ "เชิญเ้าค่ะ"
"ได้"
หมอจากไปไม่นานซูชิ่ฮุยและคนอื่น ๆ ก็วิ่งตามมา
ซูซีหัวเห็นพวกเขา จึงเสนอให้ส่งคนใช้ออกไปทันที
"ทำไมต้องไล่คนใช้ออก?" ซูชิ่งเฉิงใจนตาเบิกโพลง "ถ้าไล่คนใช้ออกไปแล้วพวกเราจะทำอย่างไร?"
ซูซีหัวพูดเบา ๆ "ก็ไม่ได้ให้ไล่ออกทั้งหมด ท่านลุงไม่ต้องกังวลว่าจะอดตาย"
ซูชิ่งเฉิงเงียบไป ยังอยากจะพูดอะไรอีก ก็ได้ยินผู้าุโซูกระแอมไอ ๆ สองสามที "ปล่อยให้นางพูด พวกเ้าทำตามที่นางบอกก็พอ"
เมื่อผู้าุโซูพูดเช่นนั้น ผู้ที่มีความเห็นก็ต้องกลืนความเห็นของตนเองกลับเข้าไปในใจ เพียงแต่สายตาของแต่ละคนอดที่จะไม่เป็มิตรไม่ได้
ซูซีหัวหัวเราะเ็าในใจ ไม่สนใจการเปลี่ยนแปลงของพวกเขา เพียงโบกมือ "วันนี้เวลาดึกมากแล้ว รายละเอียดเราค่อยคุยกันพรุ่งนี้"
พี่สาวทั้งหลายเพราะคำพูดเมื่อครู่ นางจึงเสียขวัญกันหมด แม้แต่เสียงตอบรับยังไม่มี ทำได้เพียงหันหลังแล้วจากไป
ส่วนผู้าุโทั้งหลายเพราะผู้าุโซู ก็จำต้องจากไปด้วย
ไม่นาน ในลานเรือนของฮูหยินใหญ่ก็เหลือเพียงไม่กี่คน
ซูซีหัวเรียกพ่อบ้านมา "ทำบัญชีรายชื่อ พรุ่งนี้ตอนบ่ายให้ไล่คนที่ไม่ควรอยู่ออกไปให้หมด"
คนรับใช้ชะงักเล็กน้อย ผู้าุโซู "ได้ ข้าจะไปทำเดี๋ยวนี้"
ซูซีหัวมองพื้น พลันร้องเรียกขึ้นมา "ท่านผู้าุโ"
"หือ มีอะไรหรือ?"
ซูซีหัวเปิดปากค้าง แต่นางไม่อาจจะพูดอะไรต่อหน้าผู้าุโซูที่กำลังสับสนได้สักพักจึงส่ายหน้าเบา ๆ "ไม่มีอะไรเ้าค่ะ ข้าจะเข้าไปดูฮูหยินใหญ่"
"...ไปเถอะ"
หลังจากไปดูฮูหยินใหญ่แล้ว ซูซีหัวกลับมาที่ห้องของตน นอนลงบนเตียง รู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ
ด้านนอกวุ่นวาย ภายในบ้านก็ไม่สงบ ช่างทำให้ปวดหัวยิ่งนัก
วันรุ่งขึ้นเมื่อสว่าง ซูซีหัวตื่นขึ้นมาก็ไปเตรียมของสำหรับตอนเย็นกับ สาวใช้ อีกสองสามคน พอเก็บของเสร็จ พ่อบ้านก็มาหา
"คุณหนู นี่คือรายชื่อที่ท่าน้า"
กระดาษสองแผ่นถูกยื่นมาตรงหน้า ซูซีหัวรับมาทันทีโดยไม่ลังเล มองขึ้นลงแล้วสีหน้าก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย
"ระบุไว้ชัดเจนมาก ่บ่ายนี้ให้เรียกคนมารวมตัวกันที่ลานหน้า เราจะจัดการทีละคน"
ขณะที่พ่อบ้านกำลังจะจากไป ซูซีหัวก็นึกถึงคนใช้ที่มีสัญญาจ้างขึ้นมาได้ จึงรีบเรียกเขากลับมา
"ไปดูที่คลังสินค้า เตรียมเงินเล็กน้อยไว้บ้าง แล้วให้คนใช้ที่มีสัญญาจ้างไปที่ลานหน้า จ่ายค่าจ้างรายเดือนให้พวกเขาแล้วให้ออกไปทันที"
ผู้จัดการไม่ได้คาดคิดเื่นี้ไว้ แต่เมื่อซูซีหัวสั่งแล้ว เขาก็ทำตาม
ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ก็มีคนใช้วิ่งมาแจ้งซูซีหัว
"ทุกคนมาพร้อมกันแล้ว กำลังรอคุณหนูอยู่เ้าค่ะ"
"ดี ข้าจะไปเดี๋ยวนี้"
ซูซีหัวจัดแจงผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ แล้วลุกขึ้นเดินไปที่ลานหน้า
นางตั้งใจจะใช้เื่คืนของหมั้นสินสอดมาเป็เหตุผลให้เลิกจ้างคนใช้บางส่วน แต่ไม่คิดว่าสุดท้ายจะต้องใช้เื่ฮูหยินใหญ่ได้รับาเ็มาอ้างแทน
เพราะเหตุนี้ สีหน้าของซูซีหัวจึงไม่ค่อยดีตลอดทั้งกระบวนการ แต่นางก็ไม่คาดคิดว่านี่จะการข่มขู่คนใช้ได้โดยบังเอิญ ทำให้การไล่ออกราบรื่นมาก ไม่มีใครตั้งใจก่อเื่ ซึ่งก็ทำให้อารมณ์ของซูซีหัวดีขึ้นไม่น้อย
เมื่อคนใช้จากไป คฤหาสน์ตระกูลซูก็ว่างเปล่าไปเกือบครึ่งในพริบตา เงียบสงัดจนรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ
เื่ราวความเคลื่อนไหวในแต่ละลานบ้านชั่วคราวขอข้ามไปก่อน ในเวลานั้น ซูซีหัว ได้วิ่งไปยุ่งอยู่กับเื่การตั้งแผงขายของแล้ว
"จริงสิ วันนี้หลังจากขายขนมหมดแล้ว อย่าลืมเตือนข้าให้ไปที่ถนนทางเหนือสักหน่อยนะ ของที่สั่งไว้ก่อนหน้านี้วันนี้น่าจะมาถึงแล้ว"
3K
