ดาวโหลด Ebook ได้ที่เว็บ MEB นะคะ
“ครับโรงเรียนไม่ใช่โรงพยาบาล” ธนภูมิบอกเสียงกลั้วหัวเราะ เขาว่าเขาพอจินตนาการออกว่าตอนนี้พี่สาวกำลังทำหน้ายังไง
“โรงเรียนอะไร แล้วแกไปทำอะไรที่นั่น”
“โรงเรียนของยายป้ากะทิ พอดีท่อประปาแตกยายป้าเลยลากผมมาซ่อมให้”
“ไปไงมาไงถึงได้ไปด้วยกันละเนี่ย” นิพาดาถามอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้คิดจะรอฟังคำตอบแล้วพูดตัดบท “ช่างเถอะแกจะกลับโทรมาละกันเดี๋ยวพี่ไปรับ”
“ไม่ต้องหรอกครับ ใครใช้งานผมคนนั้นก็ต้องไปส่ง”
“เอาอย่างนั้นก็ได้ งั้นแค่นี้นะ คุณรามออกจากโรงพยาบาลแล้ว พี่เลยว่าจะตามไปส่งเขาที่บ้านหน่อย”
“ตามสบายครับ” ธนภูมิบอกพี่สาวด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูร่าเริงผิดวิสัยคนไม่ชอบขี้หน้ากันทำให้นิพาดาระแวงจนต้องรีบเตือน
“แกห้ามหาเื่กะทิละ”
“แค่นี้นะครับ คนคุมงานมองตาขวางแล้ว” ธนภูมิไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ ก่อนจะตัดสายไป นิพาดาทำได้แค่เพียงถอนหายใจ แล้วเดินไปขึ้นรถกลับไปที่บ้านของรามิล
หลังจากที่นิพาดายืนยันว่าจะไปดูแลรามิลตามที่น้องสาวฝาแฝดขอร้อง และเธอก็ได้ชี้แจงเื่นี้รวมไปถึงเหตุผลให้กับบุพการีทั้งสองแล้ว ท่านไม่ค่อยเห็นด้วยแต่เมื่อเธอยืนยันท่านก็ไม่ห้าม และโทรไปบอกเื่นี้กับนางธยานี จากนั้นสามวันให้หลังเธอก็เก็บกระเป๋าเสื้อผ้าเตรียมตัวรอรถของบ้านโน้นมารับไปที่บ้านพักตากอากาศ
“ไม่เปลี่ยนใจแน่นะ” นายนิธิภัทรถามขณะเดินตามลูกสาวออกมายืนรอรถที่เชิงบันไดหน้าบ้าน หลังจากที่เปิดประตูรั้วให้รถตู้ของรามิลได้วิ่งเข้ามา
“ไม่ทันแล้วค่ะ” นิพาดายิ้มอ่อนให้กับคนเป็พ่อ แต่ถึงจะทันเธอก็คงไม่เปลี่ยนใจ ก็ในเมื่อรับปากน้องสาวไปแล้ว ตอนนี้ก็ได้แต่ต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุดและเนียนที่สุด
“มีอะไรรีบโทรมาเลยนะครับ เดี๋ยวผมจะรีบซิ่งไปหา” ธนภูมิบอกพี่สาวเสียงแข็งขัน หลังจากที่ก่อนหน้าได้ขอตามไปด้วยเพราะเป็ห่วง แต่ก็โดนปฏิเสธกลัวจะเป็ที่จับตามากเกินไปว่า เขาตามมาทำไม เพราะโดยนิสัยแล้ว นิภาธรไปไหนมาไหนไม่เคยพ่วงน้องชายคนนี้ไปด้วยเลยสักครั้ง
“ขอบใจมาก”
“ขอให้สนุกและดูแลตัวเองด้วยนะลูก” นางประณาลีตบที่หลังมือลูกเลี้ยงสาวเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ
“ค่ะ” นิพาดารับคำยิ้ม ๆ ก่อนจะมองหน้าทุกคนแล้วหัวเราะน้อย ๆ “ว่าแต่ทุกคนทำเหมือนกำลังส่งตัวรีน่าไปทำภารกิจระดับชาติเลยนะคะ”
“อารมณ์มันประมาณนั้นเลยละ” นายนิธิภัทรที่ห่วงลูกสาวมากกว่าใครยอมรับอย่างไม่อาย แม้นิพาดาจะอายุสามสิบกว่าแล้ว เรียกได้ว่าโตเป็ผู้ใหญ่เต็มตัว มีวุฒิภาวะในการตัดสินใจในเื่ต่าง ๆ ได้ แต่คนเป็พ่อก็ยังมองว่าลูกสาวคนนี้ยังเป็ลูกสาวตัวน้อย ๆ เหมือนในวันวานอยู่
“พ่อก็เวอร์ไปละ” ธนภูมิว่าคนเป็พ่อพลางส่ายศีรษะ “นั่นรถมาถึงแล้ว พ่อห้ามร้องไห้นะ” ชายหนุ่มล้อต่อ และนั่นทำให้สามารถเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้ ก่อนเขาจะเดินไปยืนใกล้ ๆ กระเป๋าเดินทางของพี่สาวเพื่อช่วยขนเมื่อรถตู้ของรามิลวิ่งเข้าจอดเทียบเชิงบันไดบ้าน
“สวัสดีครับ” รามที่นั่งอยู่บนรถตู้ยกมือไหว้ผู้สูงวัยทั้งสอง พร้อมกับจะลงมาข้างล่างแต่นางประณาลีก็รีบห้ามไว้
“ไม่ต้องลงมาหรอกจ้ะ เจ็บอยู่ แค่นี้เอง”
1K
