ผมมี APP จากดาวโลก

นัดเจอแฟนคลับ

“เป็นไงการแสดงออกมาได้ดีเลยนะ รู้สึกไงบ้าง”เปิดประตูเข้ามาในห้องพักยังไม่ได้เดินเข้าไปนั่งดีเพวิสก็ถูกถามจากเพื่อนนักร้องร่วมห้องอีกสองคนที่ส่งคำถามออกมาทันทีคนหนึ่งที่ตัวสูงๆผิวแทนมีชื่อว่าเบรย์เดนส่วนอีกคนที่ตัวเล็กกว่าตัวพอๆกับเพเนียสแต่งตัวด้วยชุดสีสันสดใสชื่อว่าเมจิไม่ใช่สิในห้องไม่ได้มีแค่สองแต่เป็นสิบเลยถ้านับผู้จัดการผู้ช่วยแล้วก็ช่างแต่งหน้าทำผมเข้าไปด้วย

“โล่งครับ”เพวิสเอ่ยสั้นๆพร้อมหน้าตาที่บ่งบอกถึงคำนั้นจริงๆจากนั้นจึงได้เอนหลังลงนั่งหลังจากที่น้องชายรีบเลื่อนเก้าอี้มาบริการอย่างเร่งด่วน

“ยินดีด้วยนะคะน้องเพวิสทำออกมาได้ดีทีเดียว” ผู้จัดการของเมจิชมออกมา

“นั่นสินี่ขนาดเป็นครั้งแรกนะเนี่ย” ตามด้วยผู้จัดการชายที่ดูแลเบรย์เดน

“ขอบคุณครับขอบคุณทุกคนมากๆครับ ทั้งเบรย์เดนและเมจิก็เช่นกัน ขอให้การแสดงราบรื่นแฟนคลับชื่นชอบนะ” เพวิสค้อมหัวขอบคุณทุกคนออกไปก่อนจะอวยพรของสองคนที่ยังไม่ได้ขึ้นแสดง เมจิมีคิวขึ้นตอนสามทุ่มส่วนเบรย์เดนหลังจากนั้นอีกสองสามคิวได้

“มันแน่อยู่แล้ว”เบรย์เดนว่าพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก ถึงจะดูแบดไปหน่อยแต่เขาก็ไม่ได้ทำด้วยความรู้สึกด้านลบหรือเหยียดใคร

“แน่นอนอยู่แล้วว่าแต่นายจะอยู่รอดูเราขึ้นแสดงไหม หรือว่าจะกลับเลย” เมจิถามออกมาเพราะบางคนแสดงเสร็จก็อาจจะมีรับงานอื่นต่อเลย แต่ส่วนใหญ่ก็จะอยู่ต่อจนจบงานล่ะนะ

“อยู่สิใช่ไหม” เพวิสตอบ แต่ก็มีหันไปถามน้องชายด้วยว่าจะเอาไง

“อยู่ครับตอนเลิกงานผมมีนัดเจอกับแฟนคลับที่หน้างานด้วย จะเอาขนมไปแจกน่ะ”เพเนียสพยักหน้าพร้อมบอกภารกิจต่อจากนี้เขานัดเหล่าแฟนคลับช่องในช่องแชทเพจไว้แล้วว่าใครที่อยากเจอเขาก็เจอได้หลังงานเลิก มีขนมมาแจกสองร้อยชิ้นเท่านั้นเจอเขาก่อนก็ได้ของก่อน เหล่าแฟนคลับเขาที่ได้มาดีใจใหญ่ที่จะได้รับขนมจากเขาเอง

“ว้า ใช่สิอยู่ในนี้คนที่มีแฟนคลับเยอะสุดก็คงเป็นน้องเพเนียสสินะเนี่ยมีพบแฟนคล่งแฟนคลับด้วยนะเนี่ย” ได้ทีเมจิรีบแซวออกมาทันทีถึงแม้พึ่งจะได้พูดคุยกันจริงๆจังๆก็ตอนได้พักห้องแต่งตัวเดียวกันในเวลาไม่กี่ชั่วโมงมานี้แต่ด้วยความเฟรนลี่ของเมจิ และความง่ายๆสบายๆและท่าทางดูเป็นเด็กดีของเพเนียสเลยเข้ากับคนง่ายไปด้วยแถมมีน้ำใจใครใช้อะไรเล็กๆน้อยๆเขาก็วิ่งทำให้หมด (อย่างช่วยแต่งตัว เสิร์ฟน้ำช่วยแต่งหน้าทำผม)

“ไม่ถึงขนาดนั้นสักหน่อยครับไม่กี่คนหรอก” เพเนีนยสรีบแก้ต่างพร้อมแก้มที่เริ่มร้อนทันที

“ถ้าไม่กี่คนงั้นก็เอาขนมผิงมาให้พี่อีกสักห้าสิบห่อสิ” เมจิยังคงไม่ยอมเขาเห็นนะว่าขนมเหลืออีกเป็นร้อย

“ไม่ได้หรอกครับจำกัดแค่คนละห่อ แล้วพี่เองก็พิเศษได้ตั้งห้าห่อเลยนะ” เพเนียสส่ายหน้าทันที

“กินเยอะไม่ได้นะเมจิ”ผู้จัดการสาวรีบร้องห้ามทันที

“ครับกินวันละห่อเอง” เมจิว่าอย่างเซ็งๆ

“เออใช่สิหลังเลิกงานเราไปฉลองกันไหม ไม่สิ หลังจากน้องเพเนียสพบปะแฟนคลับเสร็จแล้วเราไปฉลองกันหน่อยไหม อย่างน้อยก็เพื่อมิตรภาพที่ได้รู้จักกันต่อไปอาจจะได้เจอกันอีกก็ได้ สนิทๆกันไว้” เมจิรีบเสนอออกมาทันทีงานจบเขาก็อยากจะฉลองสักหน่อย

“ไม่ใช่ว่าวันมะรืนก็จะมีฉลองอยู่แล้วหรอ”เพวิสถามขึ้นอย่างสงสัย ทางทีมงานแจ้งไว้แล้วว่าวันที่ 19ทางผู้จัดการได้จองห้องเพื่อเลี้ยงฉลองไว้แล้วและงานจะใหญ่หรือเล็กนั้นก็ขึ้นอยู่กับการประเมินผลแข่งขันกับการแสดงของวันพรุ่งนี้ด้วยถ้าวันนี้ภาพรวมออกมาเป็นที่น่าพอใจหรือโดดเด่นเรียกเสียงตอบรับได้มากงานเลี้ยงก็จะทุ่มงบลงไปมากอย่างแน่นอน

“ก็ใช่แต่นี่งานเล็กๆไง แค่พวกเรา” เมจิว่า พร้อมชี้ไปมาระหว่างเขาและนักร้องอีกสองคน

“ฉันยังไงก็ได้”เบรย์เดนว่าโดยไม่หันไปถามผู้จัดการของเขาด้วยซ้ำซึ่งคนเป็นผู้จัดการของเขาก็รีบพยักหน้ารีบทันทีอย่างชอบใจ

“งั้นก็ได้ครับ ยังไงก็ไม่มีอะไรต่ออยู่แล้ว” เพวิสพยักหน้าตกลงจะไปจะทำตัวหยิ่งถือตัวมากก็ไม่ใช่เรื่องดี อุตส่าห์ได้เจอกับนักร้องที่คุยง่ายแล้วจะไปกินเลี้ยงต่อเพื่อสร้างสัมพันธไมตรีก็ไม่ผิด

“งั้นก็ดีเลยจองร้านด้วยนะครับ” เมจิว่าอย่างพอใจ หันไปสั่งผู้จัดการให้จองห้องจองร้านทันที

“จ้ะๆ”

‘น้องเออร์มินพี่เออร์มิน  พวกเราอยู่ตรงนี้’ ป้ายโฮโลแกรมขนาด 2x5เมตร ลอยอยู่เหนือกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง หลังจากที่งานแสดงดนตรีวันที่สองจบแล้วผู้คนส่วนใหญ่ก็พากันกลับไปกันแล้วจะเหลือบ้างก็กลุ่มแฟนคลับที่รอเจอคนที่พวกเขาสนับสนุนอยู่มีบ้างที่นักร้องบางคนนัดเจอกับแฟนคลับหน้างาน แต่นั่นก็แค่สองสามคนเท่านั้น  ส่วนใหญ่ก็กลับไปพักกันแล้ว แต่ว่าก็ว่าคนอื่นที่ไม่รู้จักว่าเออร์มินคือใครก็ได้แต่หันมองอย่างสงสัยปนอยากรู้อยากเห็นวันนี้พวกเขาก็ดูครบทุกศิลปินแล้วนะ ไม่มีใครชื่อเหมือนสัตว์ขนสีขาวนี้แน่ๆไหนจะแฟนคลับกลุ่มย่อยๆนี้อีก มองดูคร่าวๆก็คือเป็นร้อยได้ และไม่ต้องคิดนานเพราะฟังจากเสียงร้องดีใจจากคนกลุ่มนั้นแล้ว สงสัยคนที่พวกเขารออยู่ได้มาถึงแล้วจะรอดูว่าพวกเขารอใครอยู่กันแน่

“นั่นไงครับใช่ไหม”เพเนียสที่เดินนำพี่ชายออกมาหน้างานสอดส่องมองหากลุ่มคนที่พึ่งจะโพสต์รูปส่งมาให้เขาดูจะได้หากันเจอง่ายๆและตอนนี้เขาก็เห็นแล้วเลยชี้ไม้ชี้มือบอกพี่ชาย

“น่าจะใช่นะเออร์มินตัวใหญ่ขนาดนั้นน่ะ” เพวิสพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะเดินตามแรงดึงน้องชายไปยังกลุ่มคนตรงนั้นทันที

“นั่นๆใช่น้องเออร์มินไหม”มีบางคนแล้วที่เห็นว่าพวกเขาสองพี่น้องกำลังเดินมาจึงรีบร้องบอกคนอื่นๆพร้อมถามด้วยว่าใช่เหมือนที่เธอคิดไหม

“และนั่นพี่เออร์มินด้วยนี่นาตัวจริงเห็นใกล้ๆกับบนเวทีไม่ต่างกันเลย แต่แบบนี้ก็คือดีอะ”

“กรี๊ดดดดด”

“สวัสดีครับทุกคน”สองพี่น้องว่าออกมา พร้อมก้มหัวลงนิดหน่อยเป็นการทักทายยังไม่ทันได้ก้าวขาเข้าไปหากันใกล้กว่านี้อีกสักหน่อย กลุ่มคนพร้อมเสียงกรีรดร้องก็วิ่งเข้ามาล้อมรอบคนทั้งคู่ไว้ก่อนแล้ว

“น้องเออร์มินจริงๆด้วย”
“เพวิสๆ”

“น้องเออร์มินตัวจริงน่ารักจัง”

“ตัวจริงน้องตัวเล็กจัง”

“เพวิสร้องเพลงเพราะมากๆเราดีใจที่ได้มางานนี้นะ ได้เจอทั้งสองคนเลย”

“เพวิสๆรับของจากพวกเราด้วยนะ” หลายคนที่ดันกันเข้ามาพร้อมยื่นของมาให้ซึ่งส่วนใหญ่ก็คือช่อดอกไม้ รองลงมาคือตุ๊กตา

“ครับขอบคุณทุกคนมากๆนะครับ” เพวิสก้ยิ้มรับพร้อมรับของมาอย่างเต็มใจเพราะเขาไม่ได้สังกัดหรือมีใครคุมด้วยไหม เลยรับของได้ตามต้องการ

“วันนี้ตามสัญญาครับผมมีขนมมาแจกด้วย ชื่อว่าขนมผิง แต่ไม่รู้ว่าจะเพียงพอหรือเปล่านะครับ”เพเนียสมองจำนวนผู้คนแล้วไม่น่าจะพอ

“ไม่พอก็ไม่เป็นไรพวกเราแบ่งกันได้”

“ใช่คนละคำก็ยังดี”ดูเหมือนแฟนคลับเขาจะน่ารักมากเลยนะเนี่ย

“พุดดิ้งอร่อยมากเลยนะวันนี้มีคนทำมาขายด้วย”

“อาหารของเออร์มินอร่อยทุกอย่างเลย”

“ขอบคุณนะที่สอนเราทำอาหารอร่อยๆ”

“มีเท่าไหร่ก็กินเท่านั้นแหละแบ่งๆกัน”

“ขอโทษด้วยนะครับที่ผมทำมาน้อยนี่ครับแบ่งๆกันไปนะครับ” เพเนียสว่าก่อนจะเริ่มทยอยขนมออกมาจากกระเป๋าคนที่อยู่ใกล้เขาก็หยิบจับช่วยแจกจ่ายกันออกไปจนของหมดดูเหมือนจะต้องมีการแบ่งกันกินจริงๆ

“น้องเพเนียสตัวจริงน่ารักจังนะคะ”เหล่าพี่สาวเอ่ยชมออกมา

“ใช่ๆพี่เพวิสก็หล๊อหล่อ”

“พวกคุณก็น่ารักเช่นกันครับขอบคุณนะครับที่สละเวลามาเจอพวกเราสองคน” เพวิสว่าอย่างขอบคุณจากใจจริงพร้อมค้อมหัวลงอีกครั้ง ไม่คิดว่าวันหนึ่งจะมีโอกาสมีแฟนคลับที่สนับสนุนเขาอยากมาเจอเขาด้วย อ้อ ไม่ใช่สิ ส่วนใหญ่เป็นแฟนคลับน้องเขานี่นะ

“ว่าแต่พวกเราขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ”

“ได้แน่นอนอยู่แล้วครับ”แล้วมหกรรมการถ่ายรูปหมู่ รูปกลุ่ม รูปคู่หรือแม้แต่รูปเพเนียสกับเพวิสที่ถูกกลุ่มคนกลุ่มนี้จัดท่าทางน่ารักๆมากมาย ปกติทั้งสองคนเคยถ่ายด้วยกันด้วยท่าแบบนี้ซะที่ไหนต้องมีเขินกันบ้างแหละ จากนั้นแยกถ่ายภาพกันทีละคนสองคนก็ใช้เวลาอีกกว่าครึ่งชั่วโมงเลยทีเดียวพวกเขาจึงได้ปล่อยให้สองพี่น้องได้ไปพัก วันนี้คุ้มมากๆที่มา ทั้งได้ถ่ายรูปกับคนที่ชื่นชมไหนจะได้ขนมผิงอร่อยๆชิ้นกลมเล็กๆน่ารักนี้กลับบ้านอีก เช่นเดียวกับสองคนพี่น้องที่ก็คุ้มเช่นกันที่ได้มางานนี้ได้รู้ว่ามีคนอยากเจอพวกเขาตัวเป็นๆอยู่เช่นกัน ไหนจะได้รับดอกไม้ตุ๊กตามาอีกเต็มไม้เต็มมือขนาดนี้(เต็มกระเป๋าที่เพเนียสใส่ขนมผิงมาตอนเช้าด้วย)สงสัยต้องกลับโรงแรมก่อนแล้วล่ะ แล้วค่อยไปเจอพวกเขายังที่นัดกันไว้

         ห้องจัดงานเลี้ยงขนาดย่อมมีความเป็นส่วนตัวในโรงแรมที่ห่างจากโรงแรมที่สองพี่น้องพักไม่มากถูกเปิดออกด้วยคนข้างในเมื่อได้รับแจ้งว่าผู้ร่วมงานอีกสองคนมาถึงแล้ว

“อ้าววมากันแล้วหรอ มาๆนั่งเลย” เมจิรีบร้องเรียกพร้อมตบที่นั่งที่ยังว่างอยู่ข้างตนเอง

“ขอโทษที่มาช้านะครับ”เพวิสว่าอย่างรู้สึกผิด มาช้ากว่านัดไปเป็นสิบยี่สิบนาทีเลยทีเดียว

“ไม่เป็นไรหรอกน่าไม่ได้นัดเรื่องงานซะหน่อย ไม่ต้องคิดมาก” เมจิว่าบอกปัดอย่างไม่ถือสาก่อนจะลงมือชงเหล้าให้สองคนพี่น้องที่เดินมานั่งข้างเขาแล้ว

“ผมไม่ดื่มดีกว่าครับ”

“ได้ยังไงล่ะนิดหน่อยน่า อายุถึงแล้วไม่มีปัญหาหรอก” เมจิยังคงคะยั้นคะยอจนเพวิสต้องรับเอาไว้

“แต่ของเพเนียสขอเป็นเครื่องดื่มที่ไม่มีแอลกอฮอล์นะครับ”คนเป็นพี่รีบเอ่ยปรามไว้ก่อนเพราะดูท่าอีกคนจะชงเข้มอยู่ไม่น้อยเพเนียสพึ่งได้ลองดื่มไม่กี่ครั้ง เกรงว่าจะไม่รอด

“ได้ครับๆ”

         งานเลี้ยงที่ไม่ได้มีอาหารปรุงประกอบแต่อาหารเต็มโต๊ะมีเลือกมากมายคืออาหารสังเคราะห์ทั้งแบบกรอบ แบบนุ่มแบบเหลวมากมายหลายรส แต่ส่วนใหญ่ก็เลือกรสเฉพาะที่เข้ากับงานเลี้ยงทั้งนั้นแบบที่กินแล้วไม่หนักท้องหรือทำไม่อิ่มมาก ทำให้กินได้เรื่อยๆเครื่องดื่มมากมายหลายขวดต่างเรียงรายไว้พร้อมผู้คนในงานแค่สิบคนก็ล้วนพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเหมือนรู้จักกันมาเป็นสิบๆปีจนเสียงดังก้องห้องแข่งกับเสียงเพลงที่กำลังเปิดอยู่

“กินอันนี้สิแก้เมาได้นะ” เบรย์เดนยื่นซองอาหารเหลวขนาดเล็กมาให้เพเนียสพร้อมบอกคุณสมบัติของมัน

“ผมไม่ได้ดื่มนะครับจะเมาได้ไง” เพเนียสว่าอย่างสงสัย เป็นพี่ชายเขาก็ว่าไปอย่างถึงตอนนี้เพวิสยังไม่ได้เมาเท่าไหร่ก็ตาม

“แน่ใจได้ยังไงว่าไม่ได้ดื่มคนอื่นผสมให้นาย นายไม่รู้หรอก” เบรย์เดนว่านิ่งๆพร้อมมองกวาดสายตาไปยังขวดเครื่องดื่มหลากหลายรสบนโต๊ะ

“อา นั่นสิครับขอบคุณมากนะครับ” เพเนียสเข้าใจความหมายของอีกคนก็ยิ้มรับไว้อย่างเต็มใจและขอบคุณ

“ว่าแต่พี่เบรย์เดนไม่ดื่มหรอครับ”เพเนียสถามออกไป เพราะเขาดูไม่ค่อยจะสนุกเหมือนคนอื่นๆเท่าไหร่แม้แต่ผู้จัดการเขาเองตอนนี้ยังปลดปล่อยเต็มที่เลย

“ไม่ล่ะแค่ผู้จัดการก็เกินพอ” เบรย์เดนว่า ไม่ใช่แค่ผู้จัดการหรอกผู้ช่วยอีกสองคนก็เป็นไปด้วยถ้าเขาเป็นไปด้วยอีกคนคงไม่มีใครต้องจัดการปัญหาหลังจากนี้แล้วการเมาถือว่าเป็นปัญหาอย่างหนึ่ง ที่ต้องเหลือคนที่มีสติไว้บ้างเพื่อจัดการกับมัน

“อา ครับ”มองจากตรงนี้เขาก็คิดว่าน่าจะเกินพอจริงๆ

“ว่าแต่จบงานนี้พี่เบรย์เดนต้องเดินทางกลับเลยไหมครับว่าแต่ปกติพี่อยู่ดาวไหนหรอ” เพเนียสถามออกไปอย่างสงสัย ถ้าไม่ต่อบทสนทนาต่อพวกเขาอาจจะเงียบไปอีกก็ได้

“กลับดาวซีน่ะ”

“อา ดาวซี”เพเนียสพยักหน้ารับด้วยหน้าเหลอหลา

“ดาวซี(Zee) ระดับเอ” เบรย์เดนเข้าใจสีหน้าของเพเนียส เลยต้องอธิบายออกมาอีกทุกครั้งที่คนเอ่ยถึงดาวนี้คนอื่นก็ต้องสงสัยอยู่แล้ว

“ใช่แล้วจริงๆแล้วเพื่อนๆผมก็เรียนอยู่ดาวนี้กันนะครับ” เพเนียสเล่าออกมาทันทีเมื่อดาวที่ว่าเป็นดาวดวงเดียวกันกับที่เพื่อนๆเขาเรียนอยู่ทั้งสามเรียนอยู่ที่นั่น เพียงแต่ว่าคนละมหาวิทยาลัย

“หรอ มหา’ลัยที่ดาวนี้ก็ดังอยู่เหมือนกันนั่นแหละ” เบรย์เดนพยักหน้าเข้าใจเขาเองก็จบจากที่นี่แล้วก็เข้าบริษัทเพลงที่ดาวนี้เช่นกัน

“ครับ เอ่อ”ไม่มีเรื่องจะถามแล้วนะ ชวนคุยไม่เก่งเลย

“ว่าแต่เราเถอะหลังจากนี้ล่ะกลับบ้านเลยไหม หรือมีงานต่อ”อีกคนเห็นว่าเพเนียสคิดหนักกับการหาคำถามเลยชิงถามออกมาก่อน

“กลับบ้านที่ดาวทอลูเลยครับ”

“เพวิสไม่มีงานที่อื่นต่อหรอเริ่มดังแล้ว ต่อไปก็ต้องจัดการให้ดีล่ะ อย่างน้อยก็ต้องมีผู้ช่วยนะ”

“ยังไม่มีหรอกครับถ้ามีอีกก็ค่อยคิดกันอีกที” เรื่องนี้ยังไม่ได้ยินพี่ชายว่ายังไงนะถ้าไม่มีผู้ช่วยจริงๆ เขาก็เป็นไปก่อนนั่นแหละ

“ว่าง่ายๆแบบนั้นเลย”

“ฮ่าๆๆ ครับ”เพเนียสหัวเราะออกมาทันทีกับคำถามพร้อมหน้าตามึนๆของอีกคน

“คุยอะไรกันอยู่สองคนนี้มาๆ ขยับร่างกายหน่อยเร็วววว” เมจิถลาเข้ามาก่อนจะดึงแขนทั้งสองคนให้ลุกยืนแม้แต่เพวิสยังต้องลุกขี้นตามแรงรบเร้าเลยถึงแม้ว่าจะยืนเฉยๆไม่ได้ออกวาดลวดลายเหมือนคนอื่นก็ตาม