“วันนี้เจเจออกไปฉลองกับไอ้กุมภา เดี๋ยวตอนเย็นเจเจกลับมาฉลองกับคนสวยนะคะ” จิณณวัตแวะมาส่งนับดาวที่ร้าน หลังจากนั่งเล่นสักพักก็ขอตัวกลับ
“อื้อ อย่าลืมนะว่าพี่มีของขวัญพิเศษจะให้เจเจด้วย รีบกลับล่ะ”
“จะไม่บอกกันจริง ๆ เหรอคะว่าคืออะไร ใบ้หน่อยก็ได้” เขาอยากรู้ว่าของขวัญพิเศษที่แฟนสาวเตรียมไว้คืออะไร แต่ถามหลายครั้งก็ไม่มีวี่แววว่าคนสวยของเขาจะยอมปริปาก
“ไม่เอา รอรับคืนนี้ พี่เชื่อว่าเจเจจะต้องชอบมาก” นับดาวยิ้มเมื่อนึกถึงของขวัญพิเศษเธอที่เตรียมเซอร์ไพรส์แฟนหนุ่มไว้แล้ว
“ไม่บอกก็ไม่บอก เจเจรอคืนนี้ก็ได้ค่ะ ก่อนไปหอมแก้มเจเจหน่อย” จิณณวัตเอียงแก้มของตัวเองให้กับนับดาว
ตอนนี้การหอมแก้มกันเป็เื่ปกติของคนทั้งคู่จนนับดาวเลิกเขินอายไปแล้ว เธอเขย่งตัวขึ้นไปจรดริมฝีปากที่แก้มของเขาทั้งสองข้าง
“ขับรถดี ๆ นะ”
“ค่ะ เจเจไปก่อนนะ บ๊ายบายค่ะ” จิณณวัตโบกมือลาและถือถุงคุกกี้ที่นับดาวให้เอาไปกินในงานเลี้ยงฉลองด้วย
ใช้เวลาขับรถไม่นานเขาก็มาถึงร้านของตัวเองที่ถูกตกแต่งด้วยป้ายที่มีคำอวยพรต่าง ๆ พร้อมกับอาหาร เหล้า และเครื่องดื่มมากมายวางเรียงบนโต๊ะตัวใหญ่
“คิดยังไงถึงจัดตอนกลางวันถามจริง” กุมภาที่รับหน้าที่คอยดูแลสถานที่เมื่อเห็นเพื่อนสนิทเดินเข้ามาก็เอ่ยถาม
“ตอนกลางคืนก็เปิดปกติไง จะเสียรายได้ทำไม” ที่เขาเลือกจัดงานเลี้ยงที่ร้านก็เพราะไม่ต้องเสียเงินค่าสถานที่ พวกป้ายตกแต่งก็ให้ทุกคนขอมาจากคณะที่ไปถ่ายรูปกันเมื่อวาน ส่วนอาหารและเครื่องดื่มก็มาจากเงินที่ช่วยกันออก
“งกสัตว์”
“หรือมึงจะยอมขาดทุนล่ะ เดี๋ยวตอนค่ำ ๆ พวกคณะอื่นก็ต้องมาฉลองกันเหมือน ถ้ามึงปิดร้านกูเชื่อเลยว่าเสียเงินไปหลายบาท”
“ก็จริงของมึง แล้วนี่อะไร” คำตอบของจิณณวัตทำเอากุมภาคิดเริ่มตามแล้วพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะมองไปยังถุงในมือของเพื่อน
“คุกกี้ของพี่นับดาว เขาให้เอามาให้มึงกับเพื่อน ๆ ในงาน” จิณณวัตยื่นมันไปให้กับกุมภา
“ขนมแฟนมึงโคตรอร่อย กูขอเก็บไว้กินเองหลายชิ้นหน่อยนะ” กุมภาเปิดถุงและแบ่งส่วนของตัวเองออกมาทันที เขามีโอกาสได้ลองชิมขนมฝีมือของนับดาวสองสามครั้ง และมันก็อร่อยสมกับที่เพื่อนคุยโวเอาไว้
“ทุกอย่างเสร็จหมดแล้วใช่ไหม” จิณณวัตมองสำรวจไปรอบร้าน ปาร์ตี้จะเริ่มตอนสิบเอ็ดโมง เวลานี้สิบโมงกว่าคนจึงเริ่มทยอยกันมาแล้ว
“อืม แล้วความรักของมึงกับพี่นับดาวเป็ยังไง ยังไม่รู้อีกไหม” กุมภาถาม ั้แ่ครั้งนั้นที่ถามไปพวกเขาก็ไม่ได้คุยเื่นี้กันอีกเลย
“....”
“เหี้ยไรเนี่ย คบมาเกือบปี อย่าบอกนะว่ายังไม่รู้อีก”
“เปล่า กูคิดว่ากูจริงจังและเข้ากันดีกับพี่นับดาว แต่กูก็ไม่ได้มองอนาคตอะไรเอาไว้มากหรอก” การมีคนรักคนแรก และที่ผ่านมามีอิสระตลอดจนไม่ได้เคยวางแผนชีวิตทั้งของตัวเองและการมีคู่ ทำให้จิณณวัตคิดเพียงแค่ทำปัจจุบันให้ดีที่สุด
“งั้นมึงควรคิดถึงอนาคตหน่อยก็ดี คบกับพี่เขาจริงจังขั้นหวังแต่งหรือเปล่า ควรคิดไว้แต่เนิ่น ๆ นะ” กุมภามองเพื่อนสนิทแล้วส่ายหัวอย่างเอือมระอา
“อืม แต่กูก็มั่นใจว่าพี่นับดาวคือคนที่กูอยากใช้ชีวิตด้วย”
ตอนที่อยู่กับแฟนสาวเขารู้สึกมีความสุขทุกครั้ง เธอทำให้เขายิ้มได้บ่อย ๆ แม้การเรียนไปด้วยและทำงานไปด้วยจะหนักหนาแค่ไหนก็ตาม นับดาวไม่เคยทำตัวน่ารำคาญเลยสักครั้ง มีแต่ความน่ารักและให้เกียรติกันอยู่เสมอ
“เออ งี้ก็รักเขาแล้วอะดิ”
“ไม่รู้เรียกว่ารักได้หรือเปล่า แต่กูน่าจะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา” จิณณวัตตอบกลับยิ้ม ๆ เล่นเอาคนฟังถึงกับเบะปากใส่
“เลี่ยนว่ะ โคตรซึนไอ้ควายเอ๊ย”
353
