“เ้าเหนื่อยหรือไม่” ท่านหมอเฉียวถามหลานสาว
“เหนื่อยนิดหน่อยเ้าค่ะ”
“ตาตั้งใจว่าจะฝังเข็มให้เ้า อืม...วันนี้คงไม่ค่อยเหมาะแล้ว เอาไว้วันหลัง เ้ามาให้ตาฝังเข็มให้ก็แล้วกัน”
“เ้าค่ะ วันนี้ข้าคงต้องกลับหมู่บ้านก่อน”
“เดี๋ยวตาจะกลับไปกับเ้าด้วย”
“ท่านตาไม่ต้องตามข้ากลับไปหรอกเ้าค่ะ รอให้ข้าพักผ่อนอีกสักสองสามวัน จากนั้นข้าจะมาหาท่านตาใหม่ ท่านตาก็รู้ว่าที่พักของข้าเป็อย่างไรไม่ใช่หรือเ้าคะ”
“เ้าก็มาพักกับตาที่นี่สิ หรือถ้าเ้าอยากได้บ้านพักหลังใหม่ เ้าก็บอกคุณชายหลุนเขาได้ โรงหมอของเขามีตาเป็หุ้นส่วนอยู่ เ้าอยากได้อะไรก็ย่อมได้ทั้งนั้น”
“จริงอย่างที่ท่านหมอเฉียวว่า เอ่อ...ข้าจะเรียกเ้าว่าอย่างไรดี” หลุนหยุนซีถามลู่อวิ๋นชย่า
“ข้าไม่มีพี่ชาย ท่านเรียกข้าว่าชย่าเอ๋อ ส่วนข้าจะเรียกท่านว่าพี่หยุนซีเป็อย่างไรเ้าคะ”
“ดี! ข้าก็ไม่มีน้องสาวเหมือนกัน”
โป๊ก!
“โอ๊ย! ท่านหมอเฉียว ท่านมาตีหัวข้าทำไมขอรับ” หลุนหยุนซีเอามือกุมหัวตัวเองไว้
“พูดมาได้ว่าไม่มีน้องสาว แล้วนังหนูที่อยู่บ้านเ้าคือผู้ใดกัน” ท่านหมอเฉียวถามขึ้น
“เหอะ...น้องสาวไม่น่ารักเช่นนั้นข้าไม่นับขอรับ”
“เดี๋ยวนางมาได้ยินเ้าพูดถึงนางไม่ดี เ้าต้องถูกนางตีหัวแตกอีกแน่”
หลุนหยุนซีนึกถึงหน้าน้องสาวผู้เอาแต่ใจของตนแล้วก็ต้องถอนหายใจ “ฮวาเอ๋อเป็น้องสาวของข้า ปีนี้นางอายุสิบห้าปีแล้ว เ้าเล่า...อายุเท่าไหร่”
“ปีนี้ข้าอายุสิบสี่เ้าค่ะ”
หลุนหยุนซีปลดจี้หยกที่เอวให้ลู่อวิ๋นชย่า “นี่คือของขวัญแรกพบที่พี่ชายมอบให้เ้า จี้หยกอันนี้มีแต่ทายาทสกุลหลุนของเราเท่านั้นที่พกติดตัว ต่อไปเ้าก็คือน้องเล็กของสกุลหลุนเรา”
“แล้วท่านไม่พกจี้หยกนี้แล้วหรือเ้าคะ”
“เอาไว้ข้าจะกลับไปบอกกับท่านพ่อท่านแม่ เดี๋ยวพวกเขาก็เอาจี้หยกอันใหม่ให้ข้าเองนั่นล่ะ” หลุนหยุนซียิ้ม
“ขอบคุณพี่ชายเ้าค่ะ”
“คนสกุลหลุนล้วนเป็คนดี ผูกมิตรกับพวกเขาไว้ก็ไม่เสียหาย อีกอย่าง...ต่อไปนี้สกุลหลุนจะได้ดูแลเ้าด้วย ไม่เหมือนกับตอนที่แม่ของเ้ายังอยู่ หากนางไม่ดื้อรั้นที่จะแต่งกับบิดาของเ้าให้ได้ ตาก็คงไม่ตัดขาดกับนาง จนทำให้เ้าต้องถูกเลี้ยงดูมาอย่างยากลำบากเช่นนี้ เอาเถอะ...เื่มันยาว เอาไว้ตาได้ฝังเข็มให้เ้า พอความทรงจำของเ้าเริ่มกลับมา เ้าก็จะเข้าใจในสิ่งที่ตาพูด”
“คุณหนู!” ฝูเกาวิ่งมาหาลู่อวิ่นชย่ากับหนิงผิงด้วยท่าทางร้อนใจ “หากอีกสักพักท่านยังไม่มา ข้าจะไปหาท่านที่โรงหมอแล้วนะขอรับ”
“ท่านอย่าเพิ่งบ่นเลยเ้าค่ะ ข้าซื้อของฝากไว้ที่ร้านเยอะแยะเลย ท่านไปเอาเกวียนวัวมาแล้วเราก็รีบไปขนของก่อนเถอะเ้าค่ะ จากนั้นพวกเราจะได้กลับบ้านกัน” ลู่อวิ๋นชย่าชี้ไปที่ร้านขายข้าวสารและเครื่องปรุงที่อยู่ไม่ไกล
ฝูเการีบไปบังคับเกวียนวัวมาตามคำสั่งของเ้านาย ถึงตอนที่พวกเขาไปขนของก็พบว่าเ้านายซื้อของไว้เป็จำนวนมากจริงๆ ทั้งข้าวสาร แป้ง เครื่องปรุง เนื้อหมู และไข่ไก่
“คุณหนูซื้ออะไรมาเยอะแยะขอรับ”
“ท่านตาให้เงินมาเยอะน่ะ ข้าวของพวกนี้ก็จำเป็กับพวกเราด้วย ต่อไปพวกเราต้องบำรุงร่างกายให้แข็งแรงถึงจะมีแรงทำงานอื่นเ้าค่ะ ท่านอย่าเพิ่งถามมากเลย รีบขนของขึ้นเกวียนกันก่อนเถอะ ประเดี๋ยวกลับถึงบ้านช้า ป้าฝูกับลุงฝูต้องบ่นท่านจนหูชาแน่ๆ” ลู่อวิ๋นชย่ารีบพูดเพราะกลัวว่าฝูเกาจะถามคำถามอื่นขึ้นมาอีก
ลู่อวิ๋นชย่าเดินทางกลับมาถึงหมู่บ้านก็เป็เวลาพลบค่ำแล้ว ยังดีที่ป้าฝูเตรียมอาหารไว้คอย เมื่อนางกินข้าวเสร็จก็ได้เวลาเตรียมตัวเข้านอน เป็เพราะวันนี้นางฝังเข็มให้คนไข้ถึงสองคน อีกทั้งยังยืนผ่าตัดให้กับคนไข้ที่โรงหมออยู่เกือบสองชั่วยาม ทำให้เวลานี้นางเหนื่อยและง่วงมาก ใช้เวลาไม่นานลู่อวิ๋นชย่าก็หลับไป
กลางดึกมีกลุ่มนักฆ่าชุดดำลอยตัวเข้ามาใกล้กับที่พักของลู่อวิ๋นชย่าเกือบยี่สิบคน แม้ทั้งหมดจะไม่ได้ส่งเสียงดังจนทำให้ลู่อวิ๋นชย่าตื่น แต่เป็เพราะนางเติบโตมากับการต้องคอยระวังในทุกสถานที่ การปรากฏตัวของคนชุดดำจึงไม่อาจพ้นจากความรู้สึกของนางได้
ลู่อวิ๋นชย่าเข้าไปในมิติแล้วสวมชุดหนังสีดำพร้อมกับถือปืนเก็บเสียงออกมาจากมิติด้วย นางฝังเข็มที่จุดนิทราให้กับหนิงผิงก่อนที่จะสวมแว่นตาอินฟาเรดที่ใช้มองเวลากลางคืนแล้วแผงตัวตามเงามืดออกไปด้านนอกที่พัก
ลู่อวิ๋นชย่ามองเห็นคนชุดดำยืนอยู่อย่างชัดเจน นางใช้ปืนเก็บเสียงยิงโดนคนชุดดำล้มลงไปหลายคน จากนั้นความโกลาหลก็เกิดขึ้น คนชุดดำที่เหลือพยายามจะเข้ามาใกล้ที่พักเพื่อจัดการกับลู่อวิ๋นชย่า เพียงแต่มีคนชุดดำอีกกลุ่มหนึ่งซึ่งไม่รู้ว่าพวกเขามาจากที่ไหน ต่างก็เข้ามาปกป้องที่พักของลู่อวิ๋นชย่าไว้ การต่อสู้ด้านนอกจึงเริ่มขึ้น หลังจากนั้นกลุ่มชายชุดดำกลุ่มแรกก็ถูกจัดการจนไม่เหลือรอดแม้แต่คนเดียว
ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเดินเข้ามาใกล้ที่พักด้วยท่าทางร้อนใจ ลู่อวิ๋นชย่ามองดูชายคนนั้นจนลืมป้องกันตัวเอง เมื่อมองเห็นหน้าเขาชัดๆ นางก็เดินออกมาจากที่ซ่อนพร้อมกับน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
เซียวิเฉินเดินเข้าไปสวมกอดลู่อวิ๋นชย่าไว้ด้วยความคิดถึง “เ้ากลับมาแล้ว โชคดีที่ครั้งนี้เข้าไม่ได้รับอันตราย”
ลู่อวิ๋นชย่าตัวเกร็งขึ้นในทันที เสียงนี้เป็เสียงที่นางได้ยินก่อนที่จะทะลุเวลาไปยังโลกอนาคต และเขาเป็คนที่สวมแหวนรูปหงส์ใส่นิ้วของนาง “เป็ท่านเองหรือเ้าคะ ท่านคือพี่ิเฉินใช่หรือไม่เ้าคะ”
“ชย่าเอ๋อ ข้าดีใจเหลือเกินที่เ้ายังไม่ลืมข้า” เซียวิเฉินกอดหญิงสาวเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “เ้ารู้หรือไม่ว่าข้ารอเ้ามานานมาก”
ลู่อวิ๋นชย่าร้องไห้ออกมาอย่างหนัก นางบอกไม่ได้เหมือนกันว่าเวลานี้นางรู้สึกอย่างไร ในฝันและในความทรงจำของนางที่ผ่านมา คำพูดอันแสนเ็าของเซียวิเฉินทำให้นางกลายเป็คนนอนไม่หลับ นั่นก็เพราะนางไม่อยากตื่นมาพร้อมกับความเสียใจในคำพูดที่แสนใจร้ายนั้นอีก
“เ้าเป็อะไรไปหรือชย่าเอ๋อ” เซียวิเฉินเห็นลู่อวิ๋นชย่าร้องไห้ไม่หยุด ทีแรกเขานึกว่านางก็ดีใจที่ได้กลับมาเจอเขา แต่จากท่าทางของนางทำให้เขาไม่มั่นใจกับความคิดนั้นเสียแล้ว
“พี่ิเฉิน ท่าน...ท่านไม่รังเกียจว่าข้าอ่อนแอและท่านไม่คิดว่าข้าเป็ภาระของท่านแล้วหรือเ้าคะ”
เซียวิเฉินถอนหายใจ “เด็กโง่ ตอนนั้นที่ข้าต้องพูดอย่างนั้นเพราะข้าไม่อยากให้เ้าถูกแม่เลี้ยงและน้องสาวของเ้าเอาเปรียบ และข้าก็ไม่สามารถอยู่ดูแลเ้าได้ตลอด ข้าถึงอยากให้เ้าปรับปรุงตัวเสียใหม่ หากเ้าเข้มแข็งขึ้นก็จะไม่มีใครมาทำร้ายเ้าได้ แต่ต่อไปนี้หากเ้าไม่อยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง และถึงแม้เ้าจะอ่อนแอ ข้าก็จะไม่ว่าเ้าอีกแล้ว ตอนที่ข้าพูดประโยคโหดร้ายนั้นไป ข้าก็เสียใจไม่น้อย เ้าจะยกโทษให้ข้าได้หรือไม่”
“ข้าไม่เคยโกรธท่านเลยเ้าค่ะ เพียงแต่ข้ารู้สึกเสียใจที่คอยเป็ภาระให้ท่าน” ลู่อวิ๋นชย่าเงยหน้าขึ้นยิ้มให้ชายหนุ่มทั้งน้ำตา “แต่ตอนนี้ข้าเก่งขึ้นแล้วนะเ้าคะ ข้าเป็หมอที่รักษาคนได้ ทั้งข้ายังรู้วิชาการต่อสู้ ต่อไปข้าจะไม่เป็ภาระของท่านอีกแล้วเ้าค่ะ”
เซียวิเฉินก้มลงจุมพิตปากบางที่คอยแต่จะต่อว่าตัวเองไม่หยุด เขาไม่อยากได้ยินคำพูดแสลงหูนั้นอีกแล้ว เมื่อก่อนเป็เขาเองที่ไม่ดีที่ต่อว่านางไปแบบนั้น “เ้าไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ต่อให้เ้าจะไม่ใช่คนเก่งกาจ ข้าก็จะคอยปกป้องเ้าเอง”
ลู่อวิ่นชย่ายิ้มเขินจนหน้าแดง นางซุกหน้าเข้ากับอกของชายหนุ่ม “ท่านมาที่นี่ได้อย่างไรเ้าคะ”
“ก็คิดถึงเ้าน่ะสิ ยังดีที่ข้าเร่งเดินทางมาจากเมืองหลวง ไม่เช่นนั้นวันนี้ต้องเกิดเื่ร้ายขึ้นกับเ้าแน่”
“คนชุดดำกลุ่มนี้คือใครหรือเ้าคะ”
เซียวิเฉินใช้มือบิดจมูกหญิงสาวเบาๆ “ก่อนหน้านี้ไปทำร้ายคนของใครเข้าเล่า เขาก็อยากส่งคนมาจัดการกับเ้าน่ะสิ”
“เจินอี๋เหนียงหรือเ้าคะ?”
“ก็ใช่น่ะสิ นางคิดที่จะส่งคนมาจัดการกับเ้า และหวังจะให้คนพวกนั้นย่ำยีเ้าจนตายด้วย” เซียวิเฉินกอดลู่อวิ๋นชย่าไว้แนบอก “คิดที่จะทำร้ายผู้หญิงของข้าอย่างนั้นหรือ ข้าไม่ปล่อยไว้แน่”
3K
