[1]
ชีวิตใหม่
3ปีต่อมา
ยามเช้าที่สดใสผู้คนมากมายเริ่มพลุกพล่าน ร่างบางถือกระถางออกมาวางประดับหน้าร้านเธอ ่นี้เป็่หากำไร ซึ่งเป็่เทศกาลงานดอกไม้งามที่จัดขึ้นปีละหน
"อรุณสวัสดิ์...ริน"
รินหรือรินรดาหันไปจ้องตามเสียงที่ทักทายเธอ
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ"
รินรดาทักทายบุคคลตรงหน้าเธอไปตามมารยาทซึ่งคุณสุวรรค์เป็ผู้ชายอายุมากกว่าเธอเพียงไม่กี่ปี รูปร่างหน้าตาหล่อเหลา คิ้วดก จมูกโด่งเป็สันสวยงามเข้ากับใบหน้า สูง185 เขาเป็คนอัธยาศัยดีมาก เป็คนสุภาพเรียบร้อยและช่วยเหลือเธอมาตลอด งานกิจกรรมเล็กๆ แห่งนี้เขาเป็คนคิดออกแบบให้เธอ เขาเพอร์เฟคทุกอย่างก็ว่าได้
"่นี้ขายดีไหมครับ"
สุวรรค์ยังคงกล่าวสุภาพตลอดั้แ่สมัยเรียนหาวิทยาลัยและคอยเป็ห่วงเป็ใยเธอเสมอมา
"ค่ะและใกล้ถึงวันวาเลนไทน์ด้วย"
"..."
"ที่จริงไม่ต้องมาช่วยฉันทุกวันก็ได้"รินรดาที่ถือช่องดอกไม้อยู่กล่าวขึ้นเพราะเธอรู้สึกเกรงใจเขาที่ต้องมาช่วยเธอแทบทุกวัน จนไม่มีเวลาได้ทำงาน
"วันนี้ผมว่างครับ"สุวรรค์รีบตอบกลับขนาดที่จัดดอกไม้ให้เข้าที่เข้าทาง จัดให้มีสีสันสวยงาม"จริงสิครับ ผมแนะเพื่อนผมให้มาช่วยอุดหนุนร้านดอกไม้รินแล้วนะครับ"
สุวรรค์ยังคงพึ่งพาได้เสมอจนเธอรู้สึกว่าเขาคือแสงสว่างที่ทอประกายแสงออกมาตลอดเวลา มันช่างดุจเจิดจรัส
"ขอบคุณค่ะ"รินรดากล่าวเพียงคำสั้นๆ มือบางยกน้ำชามารินใส่แก้วก่อนยื่นให้สุวรรณ์"ชาร้อนๆ ค่ะ"
"ขอบคุณครับ"สุวรรค์ค่อยๆ ยกน้ำชาขึ้นมาจิบพร้อมจับจ้องมาทางเธอ เพราะรสชาติครั้งนี้มันต่างกว่าทุกครั้ง"ชาอะไรครับทำไมรสชาติหอมหวาน"
"ชาคาโมมายล์ค่ะช่วยทำให้หลับสบาย คลายความเครียดได้"สุวรรค์พยักหน้าขึ้นพร้อมค่อยๆ จิกต่อ
"ไม่นึกเลยนะครับว่ารินจะเก่งด้านการปรุงสมุนไพรด้วย"
"ไม่หรอก่นี้แม่สุขภาพร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงฉันเลยปรุงไปให้ท่านดื่มบ่อยเท่านั้นเอง"
@อีกด้าน
ฝีเท้าหนาค่อยๆดังขึ้นในยามที่ชายหนุ่มกำลังสำรวจรอบๆด้านไปมาเพื่อที่จะซื้อที่ดินในเขตย่างนี้ ทว่าสายตาของเขานั้นกับสะดุดไปมองร้านดอกไม้แห่งหนึ่ง
"ร้านดอกไม้นั่น"คำพูดของวินไบร์ทเกอร์ทำให้เปรมเลขาแสนสวยเหลือบสายตามองตาม
"อ่อ ร้านดอกไม้นั่นเป็ร้านที่กำลังโด่งดังในตอนนี้ค่ะ"
"..."
"ท่านประทานสนใจ?"เปรมชายตามองผู้เป็นายของตัวเอง
"บอกเ้าของที่ดินว่าฉันอยากได้ร้านขายดอกไม้นั่น"
"ได้ค่ะ จะรีบจัดการให้ค่ะ"
"..."
ดวงตาคู่คมยังคงเหลือบไปจ้องแววตาที่เปล่งประกายแสงที่เขานั้นไม่เคยลืมเลือนแม้วันเวลาจะผ่านไปนานแสนนาน
"ขอบคุณมากนะรินไว้ผมจะมาใหม่"
"ค่ะ"เธอกล่าวลาสุวรรค์พร้อมเดินเข้ามาในร้าน และเริ่มจัดการดอกไม้ตามที่ลูกค้าสั่งจับจองต่อ ซึ่ง่นี้เธอแทบจะไม่ได้พักผ่อนเลย เธอต้องจัดเตรียมดอกไม้มากกว่าวันละร้อยช่อ ถึงแม้จะเหนื่อยเพียงใดเธอคงเลือกที่จะทำงานที่เธอรักต่อไป
กริ้งๆ
เสียงประตูร้านที่ดังขึ้นส่งผลให้ร่างบางรีบหันไปทางประตูเพื่อต้อนรับแขกด้วยสีหน้าแววตาที่สดใส
"เชิญค่ะ"
บุคคลที่เข้ามาในร้านเธอคือเ้าของที่ดินที่เธอเช่าอยู่ ซึ่งจากใบหน้าที่สดใสเปลี่ยนเป็ใบหน้าสงสัยทันที การที่เ้าของร้านแห่งนี้มาเหยียบที่แห่งนี้มีเพียง่เก็บค่าเช่าเท่านั้น แต่เวลานี้ยังไม่ถึงเวลาจ่ายค่าเช่าเลย
"มีอะไรหรือเปล่าคะคุณยาย"
"..."หญิงวัยชราที่จับจ้องเธออยู่ทำลุกลี้ลุกลนราวกับว่ามีอะไรบางอย่าง
"มีอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ...ถ้ามาขอยืมเงินหนูไม่มีให้หรอกค่ะ"รินรดาตักตอนหญิงชราไว้ก่อนเผื่อกรณีมาขอยืมเงินเธอจะได้ไม่ต้องเสวนาให้มากความ
"มีคนจะซื้อที่ดินของยายในราคาสูง...ยายว่าจะขาย"
"ว่าไงนะ!!!"รินรดาใกับสิ่งที่หญิงชรากล่าววาจาออกมา เธอไม่รู้ว่าใครที่คิดจะซื้อร้านเล็กแห่งนี้ด้วยราคาสูงจนถึงขนาดเ้าของที่ดินยอมขายให้กับเขา
"ยายก็แก่แล้วไม่มีลูกไม่มีผัวใครจะมาดูแลยายกัน ยายเองก็ดูแลกิจกรรมไม่ไหวเหมือนกัน หนูต้องเข้าใจยายนะ"
"โถ่ยาย!!! ถ้ายายขายหนูจะไปอยู่ที่ไหนคะ"เธอรีบเข้าไปอ้อนวอนยายไม่ให้ขายเพราะเธอพึ่งได้ลูกค้าเอง หากเธอย้ายออกไปตอนนี้ปัญหาค่าใช้จ่ายก็มีมากกว่าเดิม อีกอย่างเธอเองก็ยังไม่อยากย้ายออกไปจากที่แห่งนี้ด้วย
"งั้นหนูต้องไปคุยกับเ้าของคนใหม่แล้วเพราะยายตกลงเซ็นสัญญาไปแล้ว"
"ไม่จริง!!"
เธอแทบจะไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ได้ยินหญิงชราค่อยๆหันตัวกลับไปขนาดที่ค่อยๆ ย่างเท้าออกไปทีละก้าวสองก้าวปล่อยให้เธอจมอยู่กับความสิ้นหวัง
3K
