จากพระจันทร์สู่ต้นหลิว
บทที่2
“ิ...ตื่นเถอะ...ิ”
ิรู้สึกเหมือนมีอะไรมาเขี่ยๆที่จมูกเธอเลยทำจมูกย่นเหมือนคนกำลังจะจาม ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น แล้วพบว่าตัวเองนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่งพอกวาดสายตามองไปรอบๆ ก็จำได้ว่าตรงนี้เป็งานวันเกิดของใครสักคน
“ตื่นสักทีนะ”
เสียงทุ่มต่ำทว่าสดใสดังขึ้น ทำให้ิหันขวับไปที่ต้นเสียงทันทีพบชายหนุ่มคนหนึ่งหน้าตาหล่อเหลาละมุนละไม ใบหน้าเจือยิ้มเล็กน้อย เขากำลังนั่งดูดชานมไข่มุกนั่งอยู่ข้างๆเธอ
“เธอตายแล้วนะ”
ชายหนุ่มคนนั้นผละออกจากหลอดดูดแล้วหันมาพูดกับเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน น้ำเสียงดูมีเมตตา
“เอ่อ...บอกกันตรงๆแบบนี้เลย?”
ิจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองแต่ก็ยังไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองตายแล้วจริงๆ ตายด้วยซาลาเปาไส้หมูลูกเดียวเนี่ยนะทำไมถึงตายง่ายดายขนาดนี้
แต่สิ่งที่ตอกย้ำว่าตัวเธอนั้นไม้ได้อยู่ในโลกมนุษย์ก็คือภาพที่เห็นตรงหน้าที่จริงแล้วนี่เป็งานวันเกิดหนึ่งที่เธอเคยจัดให้กับลูกค้าเธอยังจำลูกโป่งและซุ้มถ่ายรูปนั่นได้ดี
ไม่มีทางย้อนอดีตมาได้หรอกแถมบรรยากาศรอบข้างตอนนี้แม้จะคึกคัก แต่รอบตัวเธอกับชายหนุ่มหน้าละมุนคนนั้นก็คล้ายกับมีครอบแก้วกั้นพวกเค้าออกจากงานเลี้ยงฉลองนี่ไม่มีใครสนใจเรา ทุกคนทำเหมือนกับเราไม่มีตัวตนเลย
“อื้ม ก็เธอเป็คนฉลาดจะอ้อมค้อมให้เสียเวลาทำไม”
“คุณคือยมทูตเหรอ”
“ใช่ ผมคือยมทูต”
“ถ้าอย่างนั้นคุณคงมารับฉันใช่มั้ยแล้ว...แล้วฉันต้องไปนรกเหรอ”
“....ในกรณีของเธออาจจะยังไม่ใช่”
“ถ้าอย่างนั้นก็ไป์ใช่มั้ยเย้!!”
“ก็ยังไม่ใช่อีก”
“อ่าวงั้นก็ไปเกิดใหม่สินะ”
“เกือบถูกแล้ว”
ิเริ่มคิดว่าคุณยมทูตนี่กำลังกวนทีนเธออยู่รึเปล่านะ
“คืออย่างนี้...ในกรณีของเธอิ เหมือนจันทร์ อายุ 32 ปี...ที่ยังโสดและซิง”
กวนทีนจริงๆด้วย
“เธอได้สิทธิ์ในการเลือก”
“เลือก?เลือกอะไรเหรอ?”
ชายหนุ่มวางแก้วชานมลงแล้วเบนสายตามองทอดไปไกล ทำสายตาดูลึกซึ้งเหมือนกำลังจะพูดอะไรที่เป็เื่สำคัญสักอย่าง
“ในโลกใบนี้หรือจะเรียกว่าในจักรวาลนี้ มีเหตุการณ์ที่เป็คู่ขนานกันอยู่ อดีต ปัจจุบัน อนาคตแท้จริงแล้วเกิดขึ้นพร้อมกัน จะใช้คำว่ามีหลายมิติก็ว่าได้ในขณะที่มิติหนึ่งกำลังดำเนินไป อีกหลายๆมิติก็เคลื่อนไหวไหลไปพร้อมกัน เหตุการณ์บางอย่างอาจส่งผลถึงกันหรืออาจไม่ถึงกันก็ได้ มันยากจะอธิบายให้เธอเข้าใจ”
เออ! ไม่เข้าใจ! พูดอะไรของเขาวะเนี่ย!
ิก็ได้แต่คิดอยู่ในใจไม่กล้าพูดออกไปหรอก
“แต่บังเอิญในกรณีของเธอ มีคนอีกมิติหนึ่งที่มีชะตากรรมเช่นเดียวกันพวกเธอถือว่ามีชะตาต้องกัน มีความเชื่อมโยงต่อกัน”
“แล้ว...”
“ทว่า ิ...เธอนั้นยังมีความอาลัยอาวรณ์ในโลกมนุษย์นี้อย่างแรงกล้ามีจิตอาวรณ์ มีความทะยานอยาก มีความกระหายอยากพิสูจน์ตนสูงมากจนเซนเซอร์แจ้งเตือนดังขึ้นมา”
อือหือ...มีเซนเซอร์แจ้งเตือนด้วยหรือเนี่ยแต่ก็จริงอย่างที่ยมทูตหนุ่มพูด ิยังไม่อยากตาย เธอยังอยากจะมีชีวิต ได้ทำงานที่รักต่อไปเรื่อยๆอยากสร้างบริษัทให้เติบโตขึ้นไปอีกและแท้จริงแล้ว...ก็แอบอยากมีสามีอยู่เหมือนกันนะ แค่ทำเป็เก่งปากดีไปอย่างนั้นแหละ
“ด้วยเหตุนี้เธอทั้งคู่จึงได้สิทธิพิเศษในการเลือกที่จะไปยังห้องพิพากษาหรือจะยอมสลับร่างไปใช้ชีวิตมนุษย์ต่อไป”
“ทำไมต้องสลับร่างด้วยล่ะกลับไปอยู่ร่างเดิมไม่ได้เหรอคะ ไหนๆก็ได้สิทธิพิเศษแล้ว”
ิถามอย่างมีความหวัง
“ไม่ได้หรอกเพราะถือว่าหมดวาสนาในโลกก่อนแล้ว หากจะมีชีวิตต่อก็ต้องเริ่มในโลกใหม่เท่านั้น”
“แล้ว...แล้วอีกคนที่บอกว่ามีชะตาต้องกันกับฉันเขา...เขาเลือกไปอยู่ในร่างของฉันด้วยใช่มั้ย”
แม้ิญญาและจิตใจจะกลับไปไม่ได้ก็ขอให้กายหยาบได้มีชีวิตต่อไปเถิด
“ไม่...เธอคนนั้นไม่เลือกที่จะไปอยู่ในร่างใหม่เขาว่าเป็ผู้ใหญ่มันเหนื่อยเกินไป หากจำต้องเกิดใหม่ก็ขอรีเซ็ตตัวเองกลับไปเป็เด็กให้คนอื่นคอยเลี้ยงดูสุขสบายดีกว่า ดังนั้นแล้วคนผู้นั้นจึงเลือกไปยังห้องพิพากษาเพื่อตัดสินบุญบาปต่อไป ไม่แน่ว่าอาจจะต้องแวะไปนรกหรือ์ก่อนไปเกิดใหม่ก็เป็ได้”
หากเป็อย่างที่ยมทูตว่าตอนนี้ในโลกโน้น เธอก็ถือว่าเป็คนตายไปแล้วจริงๆสินะ รู้สึกหดหู่จังเลยทำไมยัยคนที่มีชะตาต้องกันกับชั้นถึงได้งี่เง่าเอาแต่ใจขี้แพ้ขนาดนี้เนี่ย
“ผมต้องขอบอกว่าเรามีเวลาไม่มากหากไม่รีบตัดสินใจ กายหยาบที่อยู่อีกโลกหนึ่งก็จะตายเหมือนกันถึงเวลาที่เธอจะต้องตัดสินใจเลือกแล้ว”
ิไม่คิดว่าเธอจะตกนรกแต่ก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองสมควรจะได้ขึ้น์หรือไม่หรือถ้าเกิดใหม่แล้วจะเกิดเป็อะไร ถ้าเป็คนจะครบสามสิบสองรึเปล่าโอ๊ย...คิดเยอะไปหมด
แต่ในเมื่ออยากจะมีลมหายใจเป็มนุษย์ต่อก็ต้องเลือกไปอยู่ในร่างใหม่สินะแถมทางเลือกนี้ยังชัดเจนเป็รูปธรรมมากกว่าไปห้องพิพากษาซึ่งก็ไม่รู้ว่าผลจะเป็ยังไงอีกอ่ะ...เอาก็เอา ย้ายไปอยู่ร่างใหม่ละกันเนอะ
“ตกลง ฉันจะย้ายไปร่างใหม่ค่ะ”
ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วก็ยกยิ้มก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ แล้วล้วงเอาสิ่งหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อด้านในหน้าตาก็เหมือนสมาร์ทโฟนทั่วไป เขาใช้นิ้วจิ้มๆที่หน้าจอสองสามที
“เอาล่ะผมส่งข้อมูลไปให้ฝ่ายนำทางแล้ว อีกไม่เกิน 20 วินาที เธอจะได้ไปอยู่ในร่างใหม่ขอให้โชคดีกับชีวิตที่สอง เตรียมตัวนะ...15...14...”
“ห้ะ!! โอเคๆ เอ่อๆ ร่างของคนที่ฉันจะไปอยู่ เขา...เขาปกติดีใช่มั้ยคะแล้วอะไรทำให้เขาตายเหรอ?”
พอได้ยินยมทูตนับถอยหลังิก็เลยตัดสินใจรีบถามสิ่งที่สงสัยออกไปด้วยความรวดเร็ว
“เป็หญิงสาวร่างกายแข็งแรงนามว่า ‘หลิว’ อายุ 19 ปี ที่ยังโสดและซิง...เหมือนเธอ”
หน็อย! จะย้ำอะไรนักหนาเนี่ย! ฉันถูกยมทูตบูลลี่!!
“เขาคนนั้นตายเพราะ...ซาลาเปาไส้หมูติดคอน่ะด้วยเหตุนี้ พวกเธอก็เลยมีชะตาต้องกัน 3...2...1 โชคดีนะิ”
รอยยิ้มละมุนของยมทูตเหมือนตอนที่เจอกันในแว่บแรกเป็สิ่งสุดท้ายที่ิเห็นก่อนที่ภาพจะตัดเข้าสู่ความมืดมืดจนมองไม่เห็นอะไร แม้กระทั่งร่างกายของตัวเอง
-โปรดติดตามตอนต่อไป -
#เกิดใหม่อีกทีดันเป็ขันทีของสนมไม่เอาไหน
3K
![[ระบบ]บางทีที่นิยายมันบ้งอาจไม่ใช่เพราะเนื้อหาแต่เป็นปัญหาของนิสัยตัวละคร](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1631014112_18556690.webp)
