【Perfect Life】

15 - งานเทศกาลขอบคุณพระเจ้า
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปกับการมาอยู่หมู่บ้านแห่งนี้ ที่นี่เริ่มเปลี่ยนแปลงไปทีละเล็กทีละน้อย จากหมู่บ้านที่ไม่มีอะไรเริ่มทำการซ่อมแซมฟื้นฟูให้กลับมาสวยงามขึ้นอีกครั้งหนึ่งด้วยฝีมือและความรู้ของทุกคนที่อยากเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมแปลงผักมุมรั้วหมู่บ้านเนื่องจากมีบ่อน้ำร้อนขนาดเล็กเต็มไปด้วยอันตรายอยู่ข้างกัน จนไม่สามารถทำให้ดินพวกนั้นเพาะปลูกได้ ตอนนี้กลับมีผักเจริญเติบโตงอกงามสีสันสดสวยน่าทาน ส่วนบ่อน้ำนั้นถูกถ่ายเทไปบ่อใหญ่โดยใช้ชั้นหินขวางไว้หลายชั้นไม่ให้ไหลย้อนกลับมา ใช้เวทย์วารีของไลรอนกับลาพิสจนเกิดบ่อน้ำที่มีความบริสุทธิ์สูงเหมาะแก่การเพราะปลูก แน่นอนว่ากับดินเองก็เช่นกัน ทักษะการรักษาผสมกับเวทย์ดินของพริสทีนทำให้ฟื้นฟูดินขึ้นมาได้ง่ายๆแปลงผักตอนนี้มีทั้งมันฝรั่ง พริก กระหล่ำปลี และหัวไชเท้า เพราะปลูกในดินชั้นดีเลยทำให้ผลผลิตเติบโตงดงาม สดอร่อยมากขึ้น ส่วนบ่อเปลี่ยนเป็นปลูกข้าว ผู้รับผิดชอบในการดูแลสวนคือเมลต่อมาเรื่องบ่อน้ำใหญ่ที่ตอนนี้เมื่อลองเช็คสภาพดูแล้วมีแร่ธาตุสูง มีความสามารถในการฟื้นฟูเยียวยาเปลี่ยนให้กลายเป็นโรงอาบน้ำแทน ป้องกันปัญหาในการอาบน้ำของทุกคนที่ใช้แค่ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวเท่านั้นผู้รับผิดชอบในการทำความสะอาดส่วนใหญ่คือจิน แต่บางครั้งผู้รับผิดชอบก็เป็นพริสทีน เนื่องจากเธอรดน้ำและทำความสะอาดได้เร็วที่สุดส่วนห้องน้ำสร้างแบ่งชายและหญิง ติดอุปกรณ์เวทย์ที่เธอลองทดลองสร้างขึ้นในการจัดการของเสียเชื่อมต่อกับอุปกรณ์ที่ฝังบริเวณแปลงผักโดยเปลี่ยนให้กลายเป็นปุ๋ยไม่เพียงแค่นั้นยังมีการจัดงานเทศกาลประจำหมู่บ้านเพื่อเพิ่มความสนุกสนานมากขึ้น แต่ละเทศกาลเป็นสิ่งที่ทุกคนต่างก็เห็นดีด้วย“นี่พริสทีน วันที่ 20 เปลี่ยนเป็นงานเทศกาลดอกไม้ดีไหม วันนั้นจะเป็นวันที่ดอกไม้ผลิบานสวยที่สุดเลยล่ะจ้ะ” สเตลล่าลองเสนออีกฝ่ายระหว่างทำปฏิทินร่วมกันที่บ้านของฟีเรพริสทีนเองก็ประหลาดใจไม่น้อยที่โลกนี้ก็มีปฏิทินเช่นกัน แต่ดูเหมือนว่าจะมีแค่เฉพาะชนชั้นสูงเท่านั้น “เห... น่าสนใจดีนะ งั้นใช้สัญลักษณ์เป็นรูปดอกไม้เถอะ”“โอ้!!”ในตอนแรกเธอตั้งใจจะใช้เป็นวงกลม แต่ลาพิสอยากได้อะไรที่น่ารักๆเลยคิดเปลี่ยนเป็นใช้สัญลักษณ์แทน สัญลักษณ์รูปเค้กสำหรับวันเกิดของแต่ละคนสัญลักษณ์รูปดอกกุหลาบแทนวันแห่งความรัก เทศกาลที่ลีลีน่าเคยเห็นในเมืองเมื่อนานมาแล้ว พูดให้ถูกก็คงเป็นวันวาเลนไทน์สัญลักษณ์รูปถุงเงินติดทุกอาทิตย์ แทนตัวของการ์เน็ตสัญลักษณ์รูปดาวแทนวันแห่งการขอบคุณราชันย์แห่งไลแคนและเหล่าดรายแอดที่ท่านปกป้องหมู่บ้านนี้มาอย่างยาวนานทุกคนต่างทำปฏิทนกันอย่างสนุกสนาน ออกแบบตกแต่งวาดรูปตามแบบที่ตนชอบ การอยู่ร่วมกับทุกคน ทำเอาบางครั้งเธอก็แอบรู้สึกว่าลืมไปแล้วว่าเธอเคยเป็นคนแก่อายุเกือบ 90 มาก่อน ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนกับว่าสาวขึ้นราวกับอายุเพียง 20 กว่าหรือกลายเป็นเด็กไปเสียด้วยซ้ำในปฏิทินทั้งหมดที่ทำแยกแจกกันไปนั้น ในปฏิทินของพริสทีนสัญลักษณ์รูปเค้กแทนวันเกิดเธอแปะวันที่มาอยู่บนโลกใบนี้ และ...รูปหัวหมาป่าสีครามแทนวันที่ได้เจอกันเดฟไกส์เป็นครั้งแรก“...ฮิๆ” อมยิ้มเล็กๆก่อนนำแขวนไว้ระหว่างทางเดินก่อนรีบออกมาจากบ้านเพื่อไปทำงานอื่นต่อ ทว่า...จังหวะที่ก้าวออกมาจากบ้าน สายลมเย็นพัดผ่านร่างพร้อมใบไม้หนึ่งใบที่กลายเป็นจดหมายซองเล็กปิดด้วยใบไม้ 4 แฉกลอยอยู่ตรงหน้า“อ อะไรเนี่ย...?” รับจดหมายก่อนตกพื้น พอลองพลิกสำรวจดู มันจ่อหน้าซองถึงตัวเธอจึงทำการเปิดอ่านด้วยความสงสัยจากเหล่าดรายแอดผู้รับใช้ราชันย์แห่งไลแคน...“!!!!?”แสดงอาการตื่นตกใจอย่างเห็นได้ชัด ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจดหมายจากเหล่าดรายแอดซึ่งเนื้อหาภายในเป็นคำเชิญชวนให้มาเยี่ยมเยียนหมู่บ้านลับแลของเหล่าไลแคนและเหล่าดรายแอดเนื่องในงานเทศกาลขอบคุณพระเจ้าเพียงหนึ่งเดียวที่สร้างสรรค์และฟื้นฟูโลกใบนี้ที่เคยดับสูญ ใจหนึ่งก็เกรงใจว่าจะไปดีหรือไม่ อีกใจก็อยากไปแต่ตนก็กลัวไปไม่ถูกและหลงทางในที่สุด“ไนกี พอจะช่วยนำทางได้รึเปล่าอ่ะ...”> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: จากการสำรวจมหาพงไพรวีลิธนั้น มีอยู่สถานที่หนึ่งที่ไม่สามารถตรวจสอบได้เนื่องจากมีอาณาเขตป้องกันระดับสูง คาดการณ์ว่าอาจจะเป็นหมู่บ้านลับแลของพวกเขา“เห... เขาบอกว่ามีงานวันนี้ด้วยสิ งั้นรีบไปเลยละกัน ขอทราบระยะทางหน่อยนะ”> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: รับทราบรีบกลับเข้าบ้านไปหยิบกระเป๋าสะพายข้าง หวีผมจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทาง ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าตนจะถูกเชิญชวนไปงานสำคัญเช่นนี้รีบออกจากหมู่บ้านไปโดยไวแต่ไม่ลืมที่จะบอกทุกคนว่าตนไปไหนเพื่อไม่ให้หลายคนกังวล เส้นทางของหมู่บ้านลับแลค่อนข้างไกลจึงใช้ [เวทย์ลม] และ [ฝีเท้ากระต่าย] ในการช่วยให้ตนวิ่งเร็วขึ้น เส้นทางที่ใกล้สุดต้องผ่านอาณาเขตต้องห้ามของตน มุ่งตรงไปเรื่อยๆ ข้ามแม่น้ำ ผ่านเขตสัตว์ร้ายระดับสูง ยิ่งใกล้ยิ่งอันตรายมากขึ้นกว่าเดิมนัก แต่บรรยากาศนั้นเย็นสบาย ร่มเหงาของใบไหม้ตลอดทางเดิมดูสวยงาม ดอกไม้หลากหลายสีสัน น่าแปลกที่ดอกไม้บางชนิดไม่ควรมีในฤดูนี้ก็ยังคงเติบโตสวยงามไม่เหี่ยวเฉา อาจเป็นเพราะอยู่ใกล้อาณาเขตของเหล่าดรายแอดกระมังแสงดวงเล็กเหมือนหิ่งห้อยบินไปมารอบกายเธอ ...คิก...ฮะฮะฮะ... เสียงหัวเราะคุ้นหูเหมือนครั้งนั้นที่เธอขออนุญาตเข้าป่าและตัดต้นไม้ เสียงหัวเราะของเหล่าดรายแอด ในเสียงหัวเราะนั้นมีเสียงแหลมเล็กเหมือนเด็กสาวแฝงอยู่ ทำเอาเธอเริ่มตื่นเต้นกว่าเดิมนักโดยไม่ทันรู้ตัวว่าตัวเธอตอนนี้....> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: ท่านพริสทีน ตอนนี้ตัวท่านได้เดินผ่านเขตป้องกันของเมืองลับแลเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“เอ๊ะ? เมื่อกี้น่ะเหรอ?” ทำการมองซ้ายขวา พอนึกดูตอนเธอก้าวขาเมื่อครู่รู้สึกเหมือนมีบางอย่างผ่านร่าง แต่เพราะมัวสนใจแสงไฟดวงเล็กเลยไม่ทันได้เอะใจเท่าไหร่นัก> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: ทำการจดจำพื้นที่เรียบร้อย สำรวจพื้นที่ ตรงไปอีกไม่นานท่านจะเจอหมู่บ้านลับแล“ขอบคุณมากจ้าไนกี~” คลี่ยิ้มกว้าง ถ้าเกิดไม่มีไนกีขึ้นมาคงทำอะไรไม่ถูกเป็นแน่เดินมาไม่นานนักเด็กสาวก็ออกมาจากป่าไม้รกทึบพบกับพื้นที่กว้างรายล้อมไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ตัดด้วยแม่น้ำ ดวงตาสีทับทิมเบิกกว้าง ตาเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความตื่นอกตื่นใจกับภาพที่เหมือนหลุดออกมาจากเทพนิยาย ดอกไม้ขนาดใหญ่ที่มีลักษณะงุ้ม งอ คล้ายระฆัง ตัวดอกส่องสว่างแทนแสงไฟ ดอกไม้ขนาดใหญ่และเล็กที่ห้อยอยู่บนต้นไม้ที่คาดว่าเป็นบ้านเรือนของเหล่าดรายแอดและแฟรี่ตัวน้อย ส่วนประตูที่อยู่ข้างล่างต้นไม้ใหญ่คงเป็นที่พักของเหล่าไลแคนสาวงามหลายคนที่มีรากไม้เลื้อยรอยตัวผมสีเขียวอ่อน สวมชุดเดรสสีขาวตัดกับสีเขียวเน้นแขนยาวเปิดไหล่ ชายกระโปรงโปร่งใส และสวมมงกุฎใบไม้ [ดรายแอด] คนตัวเล็กหูแหลม มีปีกเรืองแสงหลากหลายรูปแบบ [แฟรี่]และสิ่งที่เธอเคยตรวจสอบเดฟไกส์เมื่อนานมาแล้วแต่ไม่เคยได้เห็นของจริง ชายหนุ่มและหญิงสาวที่ส่วนใหญ่มีผมสีดำตัดกับปลายผมสีเขียวกลายร่างเป็นหมาป่าขนาดใหญ่ที่มีปีกขนาดใหญ่กลางหลังและขนที่คล้ายกับปีกตรงสะโพก ขนสีดำตัดกับสีเขียวมรกต [ไลแคน]ขณะ“ว้าววววว~!!!” อดรนทนไม่ไหวจนหลุดร้องเสียงดัง ซึ่งนั่นทำเอาผู้ที่อยู่บริเวณนั้นหันมามองกันหมด “...อุ้ย”เสี้ยววินาทีนั้นเด็กสาวแอบคิดว่าตนคงโดนขับไล่เพราะเป็นคนแปลกหน้าแน่ ทว่าทุกคนกลับยิ้มกว้างให้ ก่อนมีดรายแอดสาวสวยคนหนึ่งตรงมาหาเธอ เป็นดรายแอดเพียงคนเดียวที่ประดับผมด้วยดอกไม้ต่างจากคนอื่น“ยินดีต้อนรับ เจ้าคงเป็นพริสทีนสินะจ๊ะ” กล่าวต้อนรับด้วยรอยยิ้ม“สะ...สวัสดีค่ะ”“เรียกข้าว่า เทียร่า ได้นะจ๊ะ แล้วก็...ข้าได้ยินเรื่องของเจ้ามาจากท่านเดฟไกส์แล้วล่ะ เด็กสาวลึกลับผู้ถูกผนึกไว้ยังอาณาต้องห้าม....” สายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าพริสทีน “ตอนแรกข้าก็นึกว่าเจ้าจะเป็นคนน่ากลัว แต่กลับน่ารักกว่าที่คิดไว้เสียอีกนะจ๊ะเนี่ย ไม่แปลกเลยที่ท่านเดฟไกส์ของพวกเรามักจะถามหาของไปฝากให้เจ้าบ่อย พวกเจ้าคิดแบบนั้นรึเปล่า?”“ใช่ๆ น่ารักมากเลย~”“ตาสีแดงนั่นจะน่ากลัวก็น่ากลัว จะว่าสวยก็สวยนะเจ้าว่าไหม?”“เห็นด้วย!!”“ผมสีเงินนี่ของจริงสินะ”“นั่นสิ ดูเป็นคนพิเศษมากจริงๆ สมแล้วที่ท่านเดฟไกส์สนใจ”“ตัวเล็กน่ารักดี น่าจะอายุใกล้เคียงกับท่านเดฟไกส์เป็นแน่”“จะว่าไปอาหารที่ฝากมาให้ทานตอนนั้นพวกเราแบ่งทานกันแล้วล่ะ อร่อยมากๆเลย ไม่คิดว่าผักจะอร่อยได้ขนาดนั้น”“พวกเราลองนำอาหารพวกนั้นมาดัดแปลงสำหรับงานด้วยล่ะ เตรียมชิมได้เลย!”“นี่ๆได้รังไหมของแฟรี่ไนท์รึเปล่า? ท่านเดฟไกส์มาปรึกษาข้าเรื่องนี้ด้วยนะ”บลาๆๆๆๆๆๆ เหล่าดรายแอด แฟรี่และไลแคนต่างเข้ามารุมเร้าเธอ พูดชม ไต่ถามกันไม่หยุดหย่อน ยิ่งได้ยินว่าเป็นคนพิเศษและเดฟไกส์สนใจขนาดนั้นด้วยแล้วก็ทำเอาใบหน้าแดงก่ำจนถึงหู “ขะ...ขะ...ขอโทษที่ก่อปัญหานะคะ!!!!” รีบก้มโค้งขอโทษก่อนเป็นอย่างแรกที่คิดได้ ทำเอาทุกคนหัวเราะร่ากับท่าทางของเด็กสาวเพราะไม่เคยถูกชมมากขนาดนี้ไม่แปลกเลยที่จะเขินมากขนาดนี้“พวกเจ้ารุมนางเกินไปแล้ว!!!!!!” เสียงตะคอกที่ทำให้ทุกคนสะดุ้งโหยงกันหมดรวมถึงเธอด้วยเช่นกันเดฟเดินตึงตังมาหา วันนี้อีกฝ่ายไม่ได้แต่งตัวเหมือนอย่างทุกที เด็กชายในชุดเครื่องแบบทับด้วยโค้ทยาวสีดำตัดน้ำเงินเข้ม กางเกงสีขาว รองเท้าบูทสีดำขอบน้ำเงินเข้ม เฟอร์คลุมไหล่สีดำแซมฟ้า สิ่งที่เด่นชัดสุดคงไม่พ้นหูกับหางหมาป่าสีครามตัดสีดำ ดูเท่ห์ไม่สมกับวัยเลยแม้แต่น้อยพวกที่รุมอยู่เริ่มถอยหลังหลบทางให้ ยกเว้นเทียร่าที่ยืนหัวเราะคิกคักชอบใจ“เทียร่า ไหนเจ้าบอกจะพานางมาหาข้าทันทีไง!”“ก็แหม... ข้าเห็นคนอื่นๆเขาสนใจนางกันหมดเลยไม่อยากขัดน่ะ ขอโทษด้วยนะจ๊ะพริสทีน”“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ”“ให้ตายสิ.. มานี่เร็ว งานใกล้จะเริ่มแล้ว” คว้ามือเด็กสาวไปอีกทาง หางตาแอบเหลือบเห็นคนอื่นยืนหัวเราะคิกคักกันใหญ่ทำเอาเขินหนักกว่าเดิม ก่อนจะโดนเทียร่าสั่งให้แยกย้ายไปเตรียมพร้อมสำหรับงานเทศกาลสถานที่ที่ที่เดฟพามาเป็นใจกลางหมู่บ้านที่คล้ายกับอาณาเขตต้องห้าม บ่อน้ำขนาดใหญ่ตั้งอยู่ใจกลางล้อมเกาะ มีฟองอากาศลอยขึ้นมา สิ่งที่ต่างกันคือมีทางเชื่อมไปเกาะแห่งนั้นซึ่งมีต้นไม้ใหญ่สุดในหมู่บ้านตั้งตระหง่านเปล่งแสงสีฟ้าส่องสว่างที่แฟรี่ต่างเพิ่มความประกายของต้นไม้ด้วยหยดน้ำ “คล้ายกับอาณาเขตต้องห้ามเลยใช่ไหม?” “อื้อ แต่ต้นไม้ที่นั่นดูเก่าแก่มากกว่าต้นนี้พอสมควรเลยล่ะ” ลูบแขนเบาๆ อากาศเริ่มเย็นขึ้นกว่าเดิม“ก็ไม่แปลก ต้นไม้นั่นอยู่มานานกว่าที่นี่ซะอีก เอ้านี่คลุมซะ” ถอดเฟอร์มาคลุมไหล่อีกฝ่ายให้ “ช่วงงานเทศกาลอากาศจะเย็นขึ้น ระวังหน่อย”“ขอบคุณจ้ะ” ยิ้มหวานให้ไม่นานนักเทียร่ามาตามตัวเดฟไกส์ไปเตรียมพร้อมเริ่มงานขอบคุณพระเจ้า ส่วนเด็กสาวนั้นดรายแอดคนหนึ่งสร้างเก้าอี้จากรากไม้ให้เธอนั่งอย่างสบาย ผู้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านลับแลต่างก็มายืนล้อมบ่อน้ำเว้นทางเดินให้แก่ราชันย์ของพวกเขา ตึง! ตึง!! เสียงกลองดังขึ้นตาด้วยมเสียงขลุ่ยและเครื่องดนตรีชนิดอื่นบรรเลงเพลง บรรยากาศรอบตัวเริ่มมืดลง ฝูงผีเสื้อแฟรี่ไนท์บินรอบต้นไม้ใหญ่โปรยประกายแสงระยิบระยับไปทั่วบริเวณ ไม่นานผีเสื้อส่วนหนึ่งบินมาเหนือทางเดินที่ไลแคนในร่างบุรุษสวมชุดคล้ายกับเดฟไกส์แต่เป็นโทนสีดำ-เขียวเดินนำหน้าถือธงสีดำซึ่งมีลวดลายไลแคนสีครามห้อมล้อมด้วยรากไม้เป็นสัญลักษณ์ ตามด้วยดรายแอดแสนสวยถือถาดอาหารหลากหลายแบบ จากที่เห็นดูเหมือนจะมีอาหารที่เธอมอบให้พวกเขาทานครั้งก่อน ต่อมาถือถ้วยแก้วลวดลายวิจิตรมีเปลวไฟสีฟ้า สีเขียว และสีขาวเมื่อขบวนหน้ามายืนเรียงเป็นลำดับล้อมต้นไม้ใหญ่ ขบวนต่อมา 1 ในนั้นคือราชันย์แห่งเหล่าไลแคน เสี้ยววินาทีที่เด็กสาวรู้สึกว่าเหมือนไม่ใช่เดฟไกส์ที่เธอรู้จัก ดูนิ่งสงบ แต่อีกแง่ เธอน่าจะเอาไปล้ออีกฝ่ายพลังจากงานจบได้เดฟไกส์เดินมายืนอยู่ใกล้ต้นไม้ใหญ่ นิ่งเงียบไปสักพักใหญ่ ก่อนพูดภาษาที่เธอไม่เข้าใจ...ไนกี พอรู้รึเปล่าว่าเขาพูดอะไร?...> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: จากประโยคคำพูด และการสะกดคำ เป็นภาษาเฉพาะเผ่าไลแคนโบราณในอดีตที่ใช้ในการส่งสารต่อพระเจ้า จะทำการปลดล็อกภาษาให้ท่านเดี๋ยวนี้...ขอบคุณจ้ะ...> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: ด้วยความยินดี> Skill • ปลดล็อก [ภาษาไลแคนโบราณ]“...ขอขอบคุณพระองค์ ที่ประทานความอุดมสมบูรณ์และความสงบสุขให้แก่พวกเรา แม้ตัวเราจะไม่ได้พบหรือรู้จักท่าน แต่ความใจดีของท่านนั้นทำให้พวกเราสามารถต่อสู้และเผชิญหน้าต่ออันตรายโดยไม่หวาดกลัว ตัวข้า เดฟไกส์ ในฐานะผู้สืบสายเลือดของราชันย์แห่งเหล่าไลแคนผู้ปกครองมหาพงไพรวีลิธขอสาบาน ข้าจะปกป้องบ้านเกิดเมืองนอนของพวกเรา และผู้ที่อาศัยอยู่ในมหาพงไพรนี้ด้วยชีวิตของข้า ขอให้ท่านปกป้องคุ้มครองพวกเราตลอดไปด้วยเถิด...”สิ้นคำเด็กหนุ่มรวมทั้งชาวบ้านทุกคนคืนร่างเดิมเป็นไลแคน แม้จะยังเด็กแต่ก็ถือว่ามีขนาดใหญ่ไม่น้อยเมื่อเทียบกับไลแคนเด็กตนอื่น ไลแคนทุกตนเงยหน้าหอนพร้อมเพรียงกัน ต้นไม้ใหญ่เรืองแสงสีฟ้าส่องสว่างไปทั่วบริเวณจนต้องยกมือบังก่อนสลายกลายเป็นละอองสีขาวประกายฟ้า“ว้าว...” ยกมือรับละอองพวกนั้น> ได้รับ • คำอวยพรของพระเจ้า> Ability • [เวทย์แสง] อัพเกรดเป็น [ระดับ B]ดรายแอดและแฟรี่แสนสวยออกมาเต้นรำต่อหน้าต้นไม้ใหญ่ ทวงท่าที่งดงามตระการตา รอบข้างเธอต่างเริ่มฮัมไปตามทำนองเพลง จนอดรนทนไม่ได้ที่จะคล้อยตามไป ทั้งที่ไม่มีเนื้อเพลง แต่เหมือนมีเนื้อร้องบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว ด้วยความอายว่าจะมีใครได้ยินจึงร้องเสียงเบาบทเพลงที่ไม่เคยมีใครได้ยินจนเรียกสายตาทุกคนให้มาจ้องมองมายังเธอ แฟรี่ตนหนึ่งเห็นพ้องต้องกันกับทุกคน หยิบดอกไม้ดอกหนึ่งบินไปอยู่ข้างหลังโดยไม่ให้เธอรู้ตัว ดอกไม้นั่นทำให้เสียงของเด็กสาวดังขึ้นกว่าเดิมโดยเธอไม่ได้เอะใจเพราะสนใจแต่ร้องเพลง เมื่อเห็นแบบนั้นทุกตนต่างร้องเป็นคลอให้แก่เธอ จนกระทั่งจบเพลงแปะๆๆๆๆๆ ปรบมือชื่นชมกับบทเพลงของเธอเมื่อครู่ พริสทีนนิ่งเงียบ ใบหน้าเริ่มแดงเถือก แสดงว่าเมื่อครู่นี้ทุกตนได้ยินกันหมด “ขะ... ขอตัวค่ะ!” ลงจากเก้าอี้ก้มโค้งให้ รีบวิ่งออกจากวงไปด้วยความอาย> Ability • [เทพธิดาแห่งเสียงเพลง] อัพเกรดเป็น [ระดับ D]ไม่น่าภูมิใจเลย!!!!! กรีดร้องในใจ รีบสาวเท้าวิ่งหนีไปหลบให้ไกลที่สุดผู้คนต่างเริ่มเฉลิมฉลองวันขอบคุณพระเจ้าของพวกเขา ดื่มฉลอง รับประทานอาหารท่ามกลางเสียงดนตรีกันอย่างสนุกสนาน ยกเว้นเด็กสาวที่แอบหนีมาหลบอยู่บนหลังคาบ้านหลังหนึ่งบนต้นไม้ เป็นมุมที่มองคนอื่นๆที่กำลังสนุกกับงานหน้าต้นไม้ใหญ่เก่าแก่ได้ชัดเจนที่สุด“เจ้ามาหลบอะไรอยู่ตรงนี้กัน?” ก้มลงมามองเด็กสาวเฮือก! “ดะ เดฟเองเหรอ ตกใจหมด...”“ข้าตามหาเจ้าในงานตั้งนานที่แท้ก็มาหลบอยู่ตรงนี้” เดินมานั่งข้างๆ “สรุปว่ามาแอบอะไรข้างบนนี้เนี่ย!?”“อ่า... ไม่มีอะไรหรอก แค่รู้สึกอายนิดหน่อย”“อาย? อย่าบอกนะว่าอายที่ร้องเพลงเมื่อกี้น่ะ ข้าว่าเพราะจะตายไป บทเพลงนั้นตั้งแต่ข้าจำความได้มีแต่ทำนองไม่เคยได้ยินเนื้อร้องของมันด้วยซ้ำ”“จู่ๆมันก็แล่นมาในหัวน่ะ อุตส่าห์ร้องเบาแล้วแท้ๆ”“เจ้าพลาดแล้ว ทุกคนที่อยู่ที่นี่เป็นพวกหูไวหมดนั่นแหล่ะ” หัวเราะร่า“จะว่าไปก็จริงแฮะ... เฮ้ออออ... พลาดจริงๆด้วย แล้วทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ ควรอยู่ในงานไม่ใช่รึไง?”“ก็แขกดันหนีมาข้าก็ต้องมาตามน่ะสิ แต่ถ้าอายขนาดนั้นก็คงพาลงไปร่วมไม่ได้ เพราะงั้น...” ให้พวกหิ่งห้อยตัวน้อยช่วยยกอาหารที่แบ่งจากข้างล่างขึ้นมาให้ “มาฉลองกันข้างบนนี้ละกัน”“แหะๆ... ขอบคุณนะ” รับเครื่องดื่มมา “ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้เอง” ยื่นแก้วไปข้างหน้า “ขอบคุณที่อุตส่าห์มา”“เช่นกัน ขอบคุณที่ชวนมาจ้ะ”เกร๊ง ทั้งคู่ชนแก้วและยกขึ้นดื่ม สำหรับเดฟคงชินแต่กับพริสทีนที่ไม่เคยได้ดื่มน้ำหวานจากดอกไม้มาก่อนดูประหลาดใจไม่น้อย อาหารส่วนใหญ่เน้นจำพวกเนื้อปรุงสุก บางจานรสชาติคล้ายกับที่ตนเคยทำให้อีกฝ่ายทาน พวกจานผักเองก็ไม่ต่างกันดูเหมือนมีเสี้ยวความคิดหนึ่งที่เธออยากจะลองทำหนังสือรวมเมนูอาหารขายซะแล้ว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

15 - งานเทศกาลขอบคุณพระเจ้า

นิยายแนะนำ

【Perfect Life】

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

15 - งานเทศกาลขอบคุณพระเจ้า

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้