ตอนที่ 16 หมู่บ้านกลางป่า
ผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืนที่ทั้งสี่คนเดินทางมายังจุดหมายนั่นก็คือหมู่บ้านที่ตั้งรกรากอยู่กลางป่าแห่งนี้ เป็หมู่บ้านที่มีขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กมีผู้คนอาศัยอยู่ไม่ต่ำกว่าสองร้อยคนเป็หมู่บ้านที่สร้างขึ้นเสมือนธรรมชาติจนไม่อาจสังเกตได้ว่ามีหมู่บ้านตรงนั้น
“ที่ใดกัน?”อ๋องหลิงเอ่ยถามออกไปอย่างสงสัย เพราะเป็สถานที่ที่เจอผู้คนที่ตนไม่เคยรู้จักแถมการแต่งกายของผู้คนเหล่านี้ยังดูแปลกตายิ่งนัก
“ที่นี่เป็หมู่บ้าน หลินชิง...”
จินอ๋องเอ่ยบอกกับคนที่กำลังงงงวยก่อนจะเดินนำเข้าไปยังหมู่บ้านการมาของจินอ๋องไม่ได้ทำให้ทุกคนในหมู่บ้านแตกตื่นแต่อย่างใดแต่เป็การออกมาต้อนรับจินอ๋องกันอย่างถ้วนทั่ว
“ท่านซือเซี่ยนกลับมาแล้ว...”
“ท่านซือเซี่ยน”
เป็อีกคนที่เดินเข้ามาแล้วคำนับซือเซี่ยนก่อนจะเดินนำไปยังบ้านหลังหนึ่งหวางชิงเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมทุกคนถึงเรียกชื่อเขาแบบห้วนๆ
กว่าอ๋องสามกับหวางชิงจะเข้าใจว่าทำไมถึงเป็เช่นนั้นเพราะที่หมู่บ้านหลินชิงเป็หมู่บ้านที่ปกครองด้วยจินอ๋อง และไม่แปลกใจที่ทุกคนจะเรียนนามนั้นออกมา
“พวกเ้าวางใจเถิด...ที่แห่งนี้ปลอดภัยคนเ่าั้หาเราไม่เจอง่ายๆ”
“เหตุใจท่านถึงได้เชื่อใจนักว่าเขาจะไม่ตามเรามาถึงที่นี่”
“เ้าคอยดูก็แล้วกันหวางชิง”
ที่ซือเซี่ยนเอ่ยออกไปแบบนั้นก็เพราะเขาเชื่อใจคนในหมู่บ้านแห่งนี้เพราะผู้คนส่วนใหญ่ล้วนผ่านสนามรบมามากมายแล้วมาตั้งถิ่นฐานแล้วจะไปกลัวอะไรกับเหล่าฏที่จะเข้ามาโจมตีหมู่บ้าน
“เช่นนั้นข้าจักพาพวกท่านไปยังที่พักกันก่อน...”
“เอาสิ...”
จินอ๋องเอ่ยตอบก่อนจะเดินตามชายวัยกลางคนไปอย่างสบายใจส่วนอู่เฉิงเองก็เคยมาที่หมู่บ้านแห่งนี้อยู่แล้วในความรู้สึกของเขาก็ไม่คิดว่าที่นี่แปลกตาเลย เอาเข้าจริงๆอู่เฉิงเคยเติบโตอยู่ที่นี่ก่อนจะไปอยู่กับจินอ๋องในเมืองหลวง
“เรือนหลังนี้พวกท่านพักได้ตามสบายขอรับหากมีสิ่งใดขาดเหลือก็บอกพวกข้าได้ขอรับท่านซือเซี่ยน ส่วนข้าขอตัวก่อน...”
“ขอบใจเ้ามาก”
ทั้งซือเซี่ยนแล้วก็อู่เฉิงต่างวางใจพร้อมกับปล่อยตัวตามสบายไม่เหมือนหวางชิงกับอ๋องสามเลยที่ต้องนั่งคิดมากเื่ว่าจะถูกตามมาสังหารพวกเขาตอนไหน
“หวางชิง เ้ามานอนพักได้แล้ว...”ซือเซี่ยนเอ่ยบอกกับอีกฝ่าย ที่ตอนนี้กำลังทำหน้าเหมือนคนกำลังคิดมาก
เื่ที่ให้คิดมากซือเซี่ยนรู้อยู่แล้วว่ามันคืออะไรและเขาก็มีวิธีที่จะทำให้หวางชิงผ่อนคลายหากยังคิดมากอยู่อย่างนี้ต้องไม่ดีสำหรับเขาเป็แน่แล้วเขาเองก็อยากจะผ่อนคลายบ้างเช่นกัน ผ่านมาหลายวันแล้วที่มันอัดอั้นมานาน
“พะยะค่ะ...”
หวางชิงค่อยเดินเข้าไปหาซือเซี่ยน ก่อนจะถูกอีกฝ่ายรวบตัวเข้าไปกอดจนเขาต้องร้องออกมาด้วยความใ
“ท่านอ๋อง!!จะทำสิ่งใดของท่าน!”
“ชู่วว!!เ้าอย่าส่งเสียงดังไปหน่อยเลย... ฟู๊ด...หอมมาก”
หวางชิงผู้ที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกหอมแก้มไปสองครั้งแล้วจะผลักอีกฝ่ายออกแรงก็ไม่มีจะผลักเพราะเดินทางมาทั้งคืนแถมยังไม่ได้ทานข้าวทานทานปลา ตลอดทางก็ทานแต่น้ำจากนั้นก็ไม่ได้ทานอะไรอีกเลย
“ท่านอ๋องข้าไม่พะยะค่ะ....อึก...แฮร่ก...”
“หวางชิงเ้านี่ปากว่ามือถึงเหมือนกันนะ”
แม้ปากจะบอกว่าไม่แต่เ้าตัวที่ถูกรอบไปนั่งบนตักของซือเซี่ยนพอถูกหอมถูกกอดก็ทำตัวกระดุ๊กกระดิ๊กไปมาจนส่วนล่างที่มันกำลังเสียดสีกับช่องทางเกิดการพองตัวขึ้น
“หวางชิง เ้าอย่าเพิ่งขยับได้ไหม?”
“ข้าเปล่า...”
ปากบอกเปล่าแต่ก้นยังไม่หยุดที่จะขยับมันหวางชิงเป็อะไรก็ไม่รู้ได้เหมือนมีของที่แข็งๆมาเสียดสีตรงช่องทางเหมือนว่าเขาจะชอบมันแล้วหยุดที่จะขยับไปมาไม่ได้
“อ่าห์...ท่านอ๋อง ข้าเสียว...”
“หวางชิง ข้ากินเ้าได้หรือไม่”
“ไม่พะยะค่ะ....ท่านอ๋อง ข้า...”
ซือเซี่ยนล้วงมือเข้าไปยังด้านในของหวางชิงก่อนจะจับเอาเ้าัตัวน้อยนั้นออกมาชักขึ้นชักล่างช้าๆจับไปไม่ถึงเสี้ยววินาทีเ้าัน้อยของหวางชิงก็ผงาดคามือของซือเซี่ยนแล้วแถมยังมีน้ำสีใสเหนียวๆไหลออกมาไม่ขาดสาย
“อ่าห์...อะ ซีด...ทะ ท่านอ๋องมันจะออกแล้วท่านอ๋อง”
“เพิ่งจะทำ เ้าจะเสร็จแล้วรึ?”
“ท่าน อ่าห์...อ่าห์...ซีด...”
ไม่นานเกินคำว่ารอหวางชิงก็ปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนเลอะเปอะเปื้อนไปหมดแถมยังพุ่งมาเปื้อนตามเสื้อผ้าของตัวเองแล้วก็ซือเซี่ยน
นานแค่ไหนแล้วที่หวางชิงไม่ได้ปลดปล่อยมันออกมามาครั้งนี้ถึงได้เยอะเป็พิเศษเล่าอาจเป็เพราะหวางชิงมีอารมณ์ร่วมกับซือเซี่ยนหรือเปล่าที่ผ่านมาก็ถือว่าหวางชิงปลดปล่อยออกมาเยอะ แต่ครั้งนี้มันพุ่งกระจายเหมือนอัดอั้นมาหลายสิบปี
“หวางชิง...”
“พะยะค่ะ...ท่านอ๋องข้า้าท่าน...”
“้าข้า? จะต้องทำเช่นไร หื้ม...”
หวางชิงดูเหมือนจะอ่อนข้อต่อซือเซี่ยนหลังจากการถูกกระทำแต่พออีกฝ่ายปลุกปั้นครั้งที่เคยทำก็โหยหาอย่างห้ามตัวเองเอาไว้ไม่ได้
ซือเซี่ยนวางตัวหวางชิงลงบนเตียงราบก่อนจะขึ้นไปค่อมอยู่บนตัวของอีกฝ่ายหวางชิงในตัวนี้หน้าตาเต็มไปด้วยความอยากความ้ามือไม้ก็คอยไปหยิบจับเสื้อผ้าของซือเซี่ยนเพื่อนจะถอดมันออกแต่เขารู้ทันจึงคอยปัดมือของหวางชิงและที่เขากระทำเช่นนั้นเพราะ้าที่จะแกล้งหวางชิง
พอหวางชิงถูกปฏิเสธบ่อยเข้าเขาก็เริ่มโมโหขึ้นมาแล้วบ้างก่อนคว้ามือไปจับตรงท่อลำที่แข็งทื่อของจินอ๋องที่กำลังล่อตาล่อใจแม้ว่ามันจะแอบซ่อนอยู่ภายใต้ร่มผ้าแต่ก็เห็นได้ชัดว่ามันคือสิ่งใดผ้าเพียงเท่านั้นก็มิอาจปกปิดมันได้สนิท
“อ่าห์...หวางชิง ปล่อยมือก่อน...ซีด”
พอหวางชิงคว้ามือไปจับซือเซี่ยนหัวใจแทบจะวายเพราะสิ่งที่แข็งแร่งนั้นพอถูกคนที่ตนรักััมันจะให้มันเขาไปถึง์ได้โดยง่ายแต่เพราะอีกฝ่ายได้จับเข้าไปแล้วเขาเองก็จะปัดมือออกไม่ได้ที่ไม่ทำเพราะเขาไม่มีแรงที่จะทำแบบนั้นอีกต่อไป
“ข้ากินท่านได้หรือไม่...”
“เ้าจะทำเช่นไร...”
ซือเซี่ยนไม่เข้าใจความหมายที่หวางชิงเอ่ยขึ้นเขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะกระทำเช่นไรเพียงปล่อยให้อีกฝ่ายนั้นถอดผ้าของเขาออกไปหมดก่อนที่ซื่อเซี่ยนจะล้มตัวลงมาราบราบกับพื้นแทน ส่วนหวางชิงนั้นร่างกายเปลือยเปล่า
“หะ หวางชิง...อ่าห์ ซีด...อย่า อย่าทำ เช่นนั้น...ซีด...”
ที่บอกว่าจะกินเขานั้นหมายถึงที่หวางชิงกำลังใช้ปากครอบส่วนนั้นของซือเซี่ยนพอความร้อนเข้าปะทะกันซือเซี่ยนเองก็ถึงกับร้องออกมาอย่างห้ามไม่ได้แต่หากจะร้องออกมาเสียงดังก็กลัวจะรบกวนผู้อื่น ถ้าทนกัดฟันได้เขาก็จะทำมัน
“พอก่อน...ซีด...หวางชิง”
“ท่านอ๋องสิ่งที่ไหลออกมาของท่านมันหวานยิ่งนัก...”
“เ้าไม่ต้องทำมันแล้ว...”
พรึ๊บ!!
ซือเซี่ยนพลิกตัวกลับขึ้นมาค่อมอยู่้าอีกครั้งหากยังปล่อยให้หวางชิงกระทำต่อไปมีหวังเขาต้องตายแน่ๆไม่ใช่แค่ตายตรงนั้นเขาจะขึ้น์ในทันทีหากหวางชิงยังกระทำต่อไป
“ข้าจะเข้าไปในตัวของเ้าหวางชิง...”
“พะยะค่ะ...ทะ อึก...”
ไม่ทันจะได้ตอบกลับเต็มประโยคซือเซี่ยนก็ดันเ้าท่อลำเข้ามาครั้งเดียวจนสุดก่อนจะพักหอบหายใจเพราะแรงบีบรัดของหวางชิงกำลังตอบสนองอย่างรวดเร็วหากจะขยับตอนนี้ก็คงไม่ไหวต้องรอหวางชิงผ่อนคลายให้มากที่สุดถึงจะไปต่อได้
“ยะ ใหญ่เหลือเกิน...”หวางชิงเอ่ยบอกกับซือเซี่ยนเมื่อเขาต้องเอื้อมมือลงไปจับท่อลำของอีกฝ่ายที่เชื่อมติดกับตัวเขา
“ข้าก็ขนาดเท่านี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วหวางชิง”
“ทะ ท่านอ๋อง...อาร์!”
หวางชิงร้องออกมาเมื่อจู่เขาก็ดันปลดปล่อยออกมาเสียดื้อๆเหมือนว่าจะมีอะไรไปสะกิดตรงจุดนั้นทำให้เขาต้องอดไม่ได้ที่จะปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาอีกรอบ
“แฮร่กๆ ท่านอ๋อง...ขยับเถิดพะยะค่ะแฮร่กๆ...ข้าจะทนไม่ไหวแล้ว...”
“ย่อมได้หวางชิง ข้าจะทำเพื่อเ้า...”
ตามคำขอของหวางชิงซือเซี่ยนเริ่มขยับเข้าออกช้าๆก่อนจะเพิ่มความเร็วขึ้นมาจังหวะเข้าออกหวางชิงที่เป็ฝ่ายนอนอยู่ด้านล่างร่างกายของเขาถูกแรงกระแทกจนตัวขยับไปมาอย่างห้ามไม่ได้แรงกระแทกมันทำให้เกิดเสียง พับๆแต่เพราะกลัวว่ามันจะรบกวนผู้อื่นซือเซี่ยนจึงไม่เข้าสุดออกสุดแต่เข้าเพียงครึ่งออกครึ่งเท่านี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว
ยิ่งกระทำด้วยความเร็วแรงบีบรัดก็เร็วขึ้นเท่านั้นยิ่งรัดส่วนปลายของซือเซี่ยนแล้วก็ยิ่งเสียวซ่านไปทั้งตัวเหมือนลมปราณกำลังเคลื่อนที่ไปทั่วร่างกายเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามใบหน้าของซือเซี่ยนก็พลันหยุดลงตามใบหน้ามองแล้วยิ่งทำให้หวางชิงเกิดอารมณ์ร่วมอย่างมาก
“ทะ ท่านอ๋อง...อะ อะ”
“ซีด....ว่ามา...ซีด...อ่า...”
“ข้าอยากกัดท่าน...ซีด...”
“อืม...”
ไม่ว่าจะทำอะไรซือเซี่ยนก็ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ทำตามใจชอบแม้บางครั้งหวางชิงจะทำให้เขารู้สึกเจ็บขึ้นมาบ้างแต่เพราะแรงอารมณ์เขาจึงไม่ใส่ใจมากนัก
“ท่านอ๋อง เร็วกว่านี้พะยะค่ะ อะ อะซีด...”
“ข้าก็เร็วได้เท่านี้....ซีด...อ่าห์...”
ไม่ใช่ว่าซือเซี่ยนกระทำการช้าแต่หากมันไม่ทันใจหวางชิงต่างหากพออีกฝ่ายเร่งมาเขาเองก็ต้องทำตามอย่างห้ามไม่ได้หากได้กินอิ่มมาคงจะมีแรงมากกว่านี้หลายสิบเท่า
“ซีด....หวางชิง...ข้าจะเสร็จแล้ว....ซีด...อ่าห์อ่าห์! อ่าห์!!”
จังหวะสุดท้ายซือเซี่ยนถอนท่อนลำออกมาก่อนจะปล่อยน้ำสีขาวข้นบนตัวหวางชิงไม่ใช่ปล่อยน้ำรักออกมาแต่มันยังพุ่งแรงกว่าหวางชิงอีกตามตัวของหวางชิงเต็มไปด้วยน้ำรักสีขาวขุ่นลามไปจนถึงใบหน้าที่ถูกซือเซี่ยนอักฉีดใส่
หลังจากที่ปลดปล่อยมันออกมาอย่างมากมายทั้งซือเซี่ยนและหวางชิงเองก็เผลอพลอยหลับไปโดยไม่รู้สึกตัวนานจนกระทั่งมีผู้มาเรียกให้ไปร่วมทานมื้อค่ำซือเซี่ยนจึงตื่นขึ้นมาก่อนจะรีบชำระล้างร่างกายตัวเองและหวางชิงก่อนจะออกไปจากเรือน
“ขอต้อนรับท่านซือเซี่ยน!”
ขอต้อนรับท่านซือเซี่ยน!!!
ทุกผู้ต่างยกย่องซือเซี่ยนหลังจากที่เขากลับมาเยือนหมู่บ้านพร้อมกับจัดงานเลี้ยงต้อนรับเขา...
![เมื่อนางร้าย (ปลอม) ดันได้แม่ทัพจอมโหดเป็น สามี (มี Ebook) [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778728886_46434323.webp)
1K
![ผมเกิดใหม่ในโลกของเกมส์จีบหนุ่ม [yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1614887430_33892862.webp)
