บทที่ 30 แผนที่ใหม่กำลังจะเปิดออก (รีไรต์)
กู้ตั๋วจริงจังมากจนลู่จินกู้ใจหาย รีบพูดว่า “ว่ามาเถอะ ตราบใดที่ฉันทำได้ ฉันจะไม่ปฏิเสธแน่นอน”
กู้ตั๋วจึงเล่าเื่ราวที่เกิดขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้ให้เธอฟังอย่างละเอียด
ความจริงแล้ว ครั้งที่แล้วที่เขาถูกคนลอบทำร้าย สาเหตุที่เขาติดต่อแต่อีฟกับซิงเหลียนให้มาช่วย เพราะเขาสงสัยว่ามีคนทรยศอยู่ในกลุ่ม
หลังจากที่เขาใช้ช่องทางลับติดต่อฐานทัพ ฆาตกรกลับมาถึงก่อนที่จะมีคนมาช่วย ยิ่งยืนยันความคิดของเขา
ดังนั้น เขาจึงจงใจอยู่พาราไดซ์ต่ออีกสองสามวัน เพื่อทำให้คนทรยศเข้าใจผิด คิดว่าเขาได้รับาเ็สาหัส และแผนการต่อไปก็ดำเนินต่อไปได้
จากนั้นเขาก็กลับไปอย่างกะทันหัน จึงจับคนร้ายที่กำลังก่อความวุ่นวายได้สำเร็จ
แต่ไม่คิดเลยว่า พวกมันจะเืเย็นขนาดนี้!
พวกมันแอบฝังะเิพิษอสูรไว้สามลูกที่ดาวเคราะห์หมายเลข 679
ะเิพิษอสูรก็คือการนำศพของอสูรทมิฬใส่ในภาชนะพิเศษ ภาชนะนั้นมีระบบทำลายตัวเอง เมื่อเปิดใช้งาน ภาชนะจะถูกทำลายและพิษของศพอสูรทมิฬก็จะแพร่กระจายออกไป
นอกจากนี้ ดาว 679 ยังเป็ดาวที่มีแหล่งพลังงานขนาดใหญ่ ทำให้มีแหล่งอุตสาหกรรมเกิดขึ้นเป็จำนวนมาก บนดาวจึงมีประชากรอาศัยอยู่มากกว่าสามร้อยล้านคน
ในบรรดาดาวเคราห์ที่อยู่อาศัยได้หลายพันดวงที่อยู่ในความดูแลของสหพันธ์ นี่ถือเป็ดาวเคราะห์ที่มีประชากรหนาแน่นมาก
สามารถจินตนาการได้ว่าผลที่ตามมาของการแพร่กระจายของพิษอันน่ากลัวนั้นจะร้ายแรงเพียงใด
ลูกน้องของกู้ตั๋วเก็บกู้ะเิพิษได้สองลูกก่อนที่ระบบทำลายตัวเองจะทำงาน
อย่างไรก็ตาม พวกเขาใช้เวลานานเกินไปในการค้นหาลูกสุดท้าย พอพวกเขามาถึง เมืองที่สร้างขึ้นโดยอาศัยเหมืองพลังงาน ก็ถูกปนเปื้อนไปแล้ว ชาวเมืองทุกคนได้รับพิษในระดับที่ต่างกัน
กองกำลังหลักของกู้ตั๋วประจำการอยู่บนดาวดวงนี้ หนึ่งในภารกิจคือการปกป้องดาว 679
เขาทำได้เพียงพาผู้ป่วยที่มีอาการรุนแรงกลับไปที่ฐานทัพ เพราะมีแค่แพทย์ทหารเท่านั้นที่สามารถรักษาพิษร้ายแรงเช่นนี้ได้
ไม่มีใครคาดคิดว่าศัตรูที่บ้าคลั่งจะใช้แผนซ้อนแผน
ในบรรดาผู้ป่วยกว่าหนึ่งพันคนที่ได้รับพิษขั้นรุนแรง มีหนึ่งคนเป็สายลับ
เขาซ่อนหลอดแก้วไว้ในท้อง หลังจากเข้าไปในฐานทัพได้แล้ว เขาก็ผ่าท้องตัวเอง เอาหลอดแก้วออกมา ปล่อยสารเพิ่มพลังพลังจิตที่อยู่ข้างในออกมา
สารเพิ่มพลังชนิดนี้เป็รุ่นพิเศษ มีฤทธิ์รุนแรงกว่ารุ่นปกติหลายสิบเท่าและแพร่กระจายทางอากาศได้
นอกจากนี้สารชนิดนี้ยังเป็ของกองทัพโดยเฉพาะ ลู่จินกู้ไม่เคยได้ยินมาก่อน จึงถามด้วยความสงสัยว่า “สารเพิ่มพลังนี้ใช้ทำอะไร?”
กู้ตั๋วหยุดครู่หนึ่งแล้วอธิบายว่า “กองทัพจะมียาเพิ่มพลังประจำการไว้ เมื่อใดก็ตามที่เผชิญศัตรูที่เอาชนะได้ยาก ในเวลาจำกัด พวกเราจะกินมัน ใช้เวลาเพียงสิบวินาที พลังจิตจะเพิ่มขึ้นอย่างน้อยสองระดับ”
เธอหรี่ตาลงอย่างเฉียบแหลม จับประเด็นสำคัญได้ “ยานี้ต้องมีผลข้างเคียงรุนแรงแน่?”
กู้ตั๋วจ้องมองเธอก่อนพยักหน้า “ฤทธิ์ของยาเพิ่มพลังจะอยู่ที่ประมาณสามสิบถึงสี่สิบนาที หลังจากฤทธิ์ของยาหมดลง จะเกิดอาการพลังจิตคลุ้มคลั่งอย่างแน่นอน ถ้าหากระดับความคลุ้มคลั่งเดิมสูงอยู่แล้วก็จะคลุ้มคลั่งอย่างสมบูรณ์ ยากจะแก้ไข”
ลู่จินกู้เม้มริมฝีปากแน่น
สหพันธ์ดวงดาวแบ่งระดับความคลุ้มคลั่งของพลังจิตออกเป็ห้าระดับ ระดับหนึ่งถึงสี่สามารถบรรเทาได้ชั่วคราวโดยการกินยาระงับพลังจิต แต่เมื่อใดก็ตามที่ไปถึงระดับห้าคนผู้นั้นก็จะบ้าคลั่งอย่างสมบูรณ์ มีพลังทำลายล้างสูงและระงับอาการไม่ได้ ไม่ต่างจากคนบ้า
คนบ้าแบบนี้มีจุดจบเพียงสองอย่าง คือะเิตัวเองเพราะความเ็ป หรือถูกกองทัพสหพันธ์สังหาร ซึ่งผลลัพธ์ก็มีแต่ความตายเท่านั้น
“ตอนนี้สถานการณ์บนดาว 679 เป็ยังไงบ้าง?” เธอถามพลางกำหมัดแน่น จ้องมองกู้ตั๋วอย่างใจจดใจจ่อ กลัวว่าจะได้ยินคำตอบว่าศพเกลื่อนกลาด
“ทันทีที่รู้สึกถึงความผิดปกติ ฉันก็สั่งให้กองทัพทั้งหมดทานยาต้านระดับสูงสุด ประกอบกับกองทัพมีการควบคุมพลังจิตอย่างเข้มงวด ดังนั้นสถานการณ์ของกองทัพที่ประจำการอยู่จึงยังคงทรงตัว” เขาตอบ
ลู่จินกู้จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก “ก็ยังดี”
“ไม่ดีหรอก” กู้ตั๋วแย้ง
เธอเบิกตากว้าง ทันใดนั้นก็มีความคิดที่น่ากลัวผุดขึ้นมาในหัว
“หรือว่าประชาชนก็…”
“ใช่” เขาหลับตาลงอย่างเ็ป “เนื่องจากะเิพิษอสูรทำให้มลพิษขยายตัวและทวีความรุนแรงอย่างรวดเร็ว ประชาชนจำนวนมากจึงมารวมตัวกันใกล้กับฐานทัพเพื่อความปลอดภัย”
“แล้วพวกเขา…”
“เราแจกจ่ายยาต้านให้กับประชาชนทันที แต่มีคนมากเกินไป ยาต้านของกองทัพไม่เพียงพอ จึงทำได้เพียงให้กับผู้ที่มีพลังจิตระดับสูงก่อน เพราะเมื่อพวกเขาคลุ้มคลั่งขึ้นมาจะเป็อันตรายอย่างยิ่ง”
ลู่จินกู้พยักหน้าเงียบ ๆ หากเป็เธอ เธอก็คงจัดการแบบนี้เช่นกัน
“แต่นี่เป็เพียงการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ” กู้ตั๋วกดขมับอย่างเหนื่อยล้า “ฉันได้ขอความช่วยเหลือจากดาวศูนย์กลางแล้ว หวังว่าจะได้รับการจัดสรรยาต้านเพิ่มขึ้น และในขณะเดียวกันก็ขอความช่วยเหลือจากตระกูลเซินด้วย เขามีนักบวชที่ใช้ทักษะฮีล ที่เป็เอกลักษณ์ของตระกูลพวกเขาสามารถบรรเทาความคลุ้มคลั่งได้อย่างมีประสิทธิภาพ แต่สำหรับผืนดินและอากาศที่ปนเปื้อนแล้ว สหพันธ์ไม่มีทางแก้ไข ดังนั้น…”
ลู่จินกู้เข้าใจความหมายของเขาแล้ว
สถานการณ์เช่นนี้ ในตอนนี้คงมีเพียงพาราไดซ์เท่านั้นที่แก้ไขได้
“กระถางสะระแหน่ หลังจากออกจากที่นี้แล้วมันก็ดูเหี่ยวเฉาลงไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้เหี่ยวเฉาตาย เพียงแต่หลังจากะเิพิษอสูร มันกลับอยู่รอดได้เพียงวันเดียว” กู้ตั๋วกล่าวด้วยแววตาเป็ประกาย “แต่วันนั้น ทุกคนที่เดินผ่านห้องทำงานของฉัน ต่างก็รู้สึกว่าอากาศภายในสดชื่นกว่าข้างนอกเล็กน้อย”
ทันใดนั้นเธอก็เข้าใจ “แบบนี้แสดงว่าพืชที่ออกจากพาราไดซ์ แม้จะยังคงสามารถฟอกพิษได้อยู่ แต่กลับไม่สามารถดำรงสภาพนั้นได้อย่างยั่งยืน”
“ไม่สามารถดำรงสภาพได้อย่างยั่งยืนงั้นเหรอ…” กู้ตั๋วทวนคำพูดพร้อมกับครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มขมขื่น “ใช่ เป็แบบนั้น แต่ตอนนี้คงทำได้แค่แก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน”
นั่นหมายความว่า เธอจำเป็ต้องเนรมิตพืชมานานาชนิด ซึ่งแน่นอนว่าจะต้องส่งผลกระทบต่อการก่อสร้างพาราไดซ์ อย่างเลี่ยงไม่ได้ แววตาของเขาจึงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
แต่เธอกลับกล่าวอย่างหนักแน่นว่า “ฉันมีวิธีที่ดีกว่านั้น”
หากเป็เมื่อหลายวันก่อน วิธีของกู้ตั๋วคงเป็วิธีเดียวที่ใช้ได้ผล แต่ในตอนนี้…
ทุกสายตาต่างจ้องมองไปยังลู่จินกู้ที่กำลังหักกิ่งไม้ที่กำลังผลิดอกออก
เสียงกิ่งไม้หักดังกร๊อบก้องไปทั่ว ราวกับเป็เสียงหัวใจของทุกคนแตกสลาย
ลุงเฉิงและคนอื่น ๆ ไม่กล้าพูดอะไรออกมา มีเพียงกู้ตั๋วเท่านั้นที่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง “เธอกำลังทำอะไร?”
เขารู้สึกราวกับหัวใจกำลังถูกบีบรัดจนหายใจไม่ออก
“แค่ปักสิ่งนี้ลงบนดาว 679 ก็จะสามารถสร้างเขตพาราไดซ์แห่งใหม่ขึ้นที่นั่นได้”
ไม่กี่วินาทีต่อมา กู้ตั๋วถึงได้สติ เขามองไปที่กิ่งดอกไม้ในมือด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น
“จริงเหรอ?”
“จริงยิ่งกว่าทองคำแท้เสียอีก”
“เยี่ยมมาก! ดาว 679 มีทางรอดแล้ว!”
นับั้แ่เกิดมา กู้ตั๋วไม่เคยรู้สึกดีใจอย่างบ้าคลั่งแบบนี้มาก่อน เขาตรงเข้าไปหาลู่จินกู้ ก่อนจะคว้าตัวอีกฝ่ายขึ้นมาหมุนไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นเต้น
หลังจากวางลู่จินกู้ลงกับพื้นแล้ว เขาก็เอ่ยปากขึ้นอย่างไม่ลังเล “ฉันจะให้ซิงเหลียนเตรียมตัว รอเราหน่อยนะ เราจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้”
พูดจบกู้ตั๋วก็จากไปอย่างรวดเร็วราวกับสายลม
ลู่จินกู้ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ใบหน้าของเธอแดงก่ำราวกับจะหยดเืออกมาได้
“พี่สาว หน้าพี่แดงจังเลย” ว่านฉีหยาถามด้วยความเป็ห่วง “พี่ไม่เป็ไรใช่ไหม?”
“มะ... ไม่เป็ไร…” เธอตอบตะกุกตะกัก หัวใจเต้นรัว
ไม่นะ อย่าไปคิดสิ! เธอตบแก้มตัวเองเบา ๆ
เขาคงแค่ดีใจมากไปหน่อย แน่นอนว่าเขาแค่อยากจะกอดกิ่งไม้นั่น แต่บังเอิญมันอยู่ในมือของเธอเท่านั้นเอง
ใช่! ต้องเป็แบบนั้นแน่ ๆ!
หลังจากพยายามโน้มน้าวตัวเองอยู่พักใหญ่ ความร้อนบนใบหน้าก็ค่อย ๆ จางหายไป เธอถอนหายใจออกมา ก่อนจะนึกถึงคำพูดสุดท้ายของกู่ตั๋วขึ้นมาได้
หืม? ฉันต้องไปด้วยเหรอ?
ทันใดนั้นเธอก็เกิดความลังเลขึ้นในใจ
ในฐานะิญญาเร่ร่อนจากแดนไกล เธอไม่ได้ประทับใจกับสหพันธ์ดวงดาวสักเท่าไหร่ ตรงกันข้ามพาราไดซ์ในดาวหมายเลข 7133 กลับทำให้รู้สึกปลอดภัยเหมือนเป็บ้านมากกว่า
การสำรวจโลกภายนอก... เธอยังไม่พร้อมเลย
แต่นี่เป็ครั้งแรกที่เปิดพาราไดซ์ที่สอง ถ้าเธอไม่ไปก็กลัวว่าจะมีปัญหา
ทั้งสองแห่งอยู่ห่างกันไกล สถานการณ์บนดาว 679 ก็ไม่สามารถล่าช้าได้
“เฮ้อ…” ลู่จินกู้ถอนหายใจหนักหน่วง รู้สึกว่าไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
5K
