“ทำไมข้าต้องดูแลเ้าทำงานด้วย?”
“เงื่อนไขข้อสองของข้าอย่างไรเล่า?ท่านลืมข้อตกลงของเราไปแล้วหรือขอรับ? หรือว่าท่านอยากให้บิดามารดาท่านรู้เื่นิยายใต้ดินพวกนั้น”
ใบหน้าของนางเผือดสีเล็กน้อยเมื่อเขานำเื่ที่นางกลัวขึ้นมาข่มขู่“ได้ๆ ข้าจะขอท่านแม่มาควบคุมเ้าทำงานเอง”
อี้ฮูหยินรู้สึกแปลกใจบุตรสาวคนรองจู่ๆ ก็ลุกขึ้นมาอาสาดูแลความเรียบร้อยของคนทำงานโรงครัว
“เ้าเกิดสนใจเื่ทำอาหารั้แ่เมื่อใด?”
นางอึกอักไม่รู้จะหาข้ออ้างใดมาทำให้ท่านแม่คลายสงสัยครู่หนึ่งก็พลันคิดได้ “ก็ท่านแม่อยากให้ข้าออกเรือนแล้วนี่เ้าคะหากว่าข้าไม่เรียนรู้การควบคุมคนทำอาหารต่อไปจะเอาใจใส่คนในครอบครัวสามีได้อย่างไร?”
“อืม...จริงของเ้า!เช่นนั้นก็มอบหน้าที่นี้ให้เ้าก็แล้วกัน”
หลูฉิงซวงตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อไปตรวจตราโรงครัวตามเงื่อนไขของเหยียนถังนางแสร้งเดินดูไปรอบๆ โรงครัว ผู้ช่วยพ่อครัวสองคนหุงข้าวอีกสองคนกำลังหั่นผักเตรียม อีกสองคนกำลังหั่นเนื้อเตรียมภาชนะและเครื่องปรุง อาหารที่ต้องทำเผื่อคนทั้งเรือนจะต้องถูกตั้งโต๊ะเมื่อแสงสว่างแรกเริ่มมาเยือนได้ไม่นาน
“คุณหนูขอรับมายืนอยู่ทางนี้ขอรับอย่าไปเกะกะตรงเตาหุงข้าว”
นางรีบขยับออกมายืนอยู่ใกล้ๆเขาด้วยใบหน้าตึงๆ
“ข้าเข้ามาก็เกะกะแล้วเ้าจะให้ข้ามาควบคุมดูแลทำไมเล่า?เ้าทำเองก็ทำได้อยู่แล้ว”
“ข้าก็แค่อยากทำตามเงื่อนไขให้ครบสามข้อในเมื่อมีข้อต่อรองแล้ว หากไม่ใช้ให้ครบก็เสียดายแย่”
พอเขาเริ่มจะทำอาหารจึงอนุญาตให้นางออกจากห้องครัวมายืนข้างนอกเพราะเกรงว่ากลิ่นน้ำมันกับเครื่องปรุงจะติดเสื้อผ้าและเนื้อตัวของนาง
สายวันนั้นท่านหมอเวิงก็มายังจวนสกุลหลูพร้อมด้วยผู้ช่วยอีกสองคน อี้ฮูหยินเห็นว่าเหยียนถังทำขนมได้อร่อยจึงสั่งให้เขาทำขนมสักสองอย่างเพื่อจะได้ใส่กล่องฝากให้กับท่านหมอรูปงามหนำซ้ำวันนี้ยังชักชวนให้หมอหนุ่มอยู่รับประทานอาหารกลางวันด้วยหลูฉิงซวงจึงเข้าไปยังโรงครัวเพื่อสั่งอาหารด้วยตนเอง
“หมอเวิงชอบเต้าหู้ทรงเครื่องกับขาเป็ดเห็ดหอม เ้าทำเป็หรือไม่?”
“ทำเป็ขอรับ!เดี๋ยวข้าจะทำให้สุดฝีมือเลยเทียว”
เหยียนถังทำอาหารเสร็จก็ไปคอยดักดูหน้าหมอเวิงใกล้ประตูใหญ่ของจวนไม่นานนักก็เห็นพ่อบ้านเดินออกมาส่ง บุรุษผู้นั้นรูปงามจริงสมคำร่ำลือ เหยียนถังนึกร้อนใจเกรงหลูฉิงซวงที่ได้รับการรักษาแล้วจะเกิดชอบอกชอบใจหมอผู้นี้เข้า
ยังไม่ทันที่เขาจะหมุนกายกลับโรงครัวพลันมีรถม้าคันใหญ่มาจอดหน้าจวน บุรุษหน้าตาดีในชุดหรูหราก้าวลงจากรถม้าคนเฝ้าประตูจวนสกุลหลูรีบโค้งคำนับโดยเร็ว
“คารวะคุณชายจวี”
“คุณหนูรองอยู่หรือไม่?”
“อยู่ขอรับ! เชิญข้างใน”
จวีเจ๋อฮั่นเชี่ยวชาญในการเล่นพิณเขากับหลูฉิงซวงเคยคุยกันสองสามครั้งนับว่าถูกอัธยาศัยกันดีอยู่ใต้เท้าจวีชื่นชอบในตัวใต้เท้าหลูจึงได้ส่งแม่สื่อมาทาบทามตัวคุณหนูรองแต่กลับได้รับการปฏิเสธว่านางยังเด็กเกินไปครั้งนี้เมื่อนางอายุใกล้ครบยี่สิบปีก็ส่งแม่สื่อมาทาบทามอีกครั้งทว่าใต้เท้าหลูก็ยังคงไม่ตอบรับได้แต่อ้างว่าให้บุตรสาวเลือกคู่ครองด้วยตนเอง
หลูฉิงซวงชื่นชมในตัวคุณชายจวีแต่ยังมิได้มีใจผูกสมัครรักใคร่เมื่อพ่อบ้านบอกว่าเขามาขอพบนางก็รีบออกมาอย่างไม่รีรอ
“เ้าไปเอาขนมที่ทำใหม่ๆกับชาหลงจิ่งออกมาต้อนรับคุณชายจวีเร็ว!”
สาวใช้รีบกระวีกระวาดทำตามคำสั่งขนมที่พ่อครัวทำเมื่อเช้านี้ได้รับคำชื่นชมอย่างมาก พวกนางเองก็ขอชิมไปหลายชิ้นสาวใช้ประจำตัวคุณหนูรองนึกเสียดายกลัวขนมจะหมดเมื่อไปถึงครัวก็รีบขอร้องให้เหยียนถังทำขนมเพิ่มอีก
“เ้าเอาขนมจานสุดท้ายไปให้แขกของคุณหนูก่อนเถอะเดี๋ยวข้าจะทำใหม่อีกสักสี่สิบชิ้น”
ชายหนุ่มนิ่วหน้าเมื่อได้ยินจากสาวใช้ว่าคุณชายจวีมาเยือนถึงจวนสกุลหลูภูมิหลังของจวีเจ๋อฮั่นนับว่าสมหน้าสมตาสมฐานะของหลูฉิงซวงอย่างที่นาง้าแต่เขาจะปล่อยให้นางตกลงปลงใจกับคนผู้นี้ไม่ได้ดีที่ครั้งก่อนรายงานการสืบในทางลับเป็ฝีมือของเขาทำให้ใต้เท้าหลูไม่ชอบชายหนุ่มผู้นี้ไปแล้วที่เหลือตัวเขาคงต้องเร่งมือพิชิตใจคุณหนูรองให้นางยอมรับเขาในฐานะคนรักให้ได้
จวีเจ๋อฮั่นชิมขนมถั่วเขียวชิ้นหนึ่งแล้วถึงกับยิ้มกว้าง
“คุณหนูรองขนมจวนท่านอร่อยกว่าครั้งก่อนมากนัก ได้พ่อครัวมาใหม่หรือไร?”
“เ้าค่ะพี่อีเพิ่งนำมาเมื่อวาน ทำอาหารได้เลิศรส ทำขนมก็อร่อยมากเ้าค่ะ”
คนทั้งสองจิบน้ำชาพูดคุยกันอย่างถูกคอจากนั้นสาวใช้ก็นำพิณมาตั้งให้คนทั้งคู่ได้บรรเลง เมื่อหลูฉิงซวงเริ่มดีดจวีเจ๋อฮั่นจะคอยฟังและให้คำแนะนำกับนางไปทีละท่อนจากนั้นทั้งคู่ก็เล่นประสานกันอย่างไพเราะ เสียงพิณลอยไปจนถึงโรงครัวเหยียนถังได้ฟังก็รู้สึกเคลิบเคลิ้ม เขายิ้มน้อยๆเมื่อรู้สึกว่าตนเองไม่น่าจะเลือกเ้าสาวผิดพลาด เมื่อคุณชายจวีกลับไปแล้ว ไฉหงสาวใช้คนสนิทก็รู้สึกสงสัย
“คุณหนูเ้าคะคุณชายจวีไม่เห็นเหมือนที่นายท่านว่าสักนิด เขาอุตส่าห์มาหาคุณหนูเช่นนี้จริงหรือที่คุณชายมีใจให้กับคุณหนูแปดตระกูลฉง?”
“ข้าดูในดวงตาเขาแล้วเขาก็เพียงแค่ชื่นชมและมองข้าเป็สหายข้าไม่อยากแต่งงานกับบุรุษที่มิได้มีใจรักใคร่ในตัวข้าแม้ว่าผู้ใหญ่จะบอกว่าแต่งงานไปแล้วก็รักกันไปเอง ข้าก็ไม่ค่อยเชื่อถือนักคุณชายจวีอาจจะไม่ปฏิเสธที่บิดามารดาให้คนมาสู่ขอข้าแต่ดูแล้วข้ากับเขาเป็เพียงสหายที่ดีต่อกันเท่านั้นเอง”
**********************
636
