เว่ยเว่ยสาวน้อยสลับวิญญาณ

            อาจารย์หนุ่มสองคนยอบกายหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ห่างออกไปพอสมควรพวกเขาไม่ได้ยินสิ่งกลุ่มคนข้างหน้าพูดคุยกันทว่ามองจากระยะที่พวกเขาอยู่ก็เห็นจั่วของเรือนที่ซ่อนอยู่ในกลุ่มต้นไม้ใหญ่

            “ที่นี่มีคนมาปลูกบ้านอยู่ตั้งแต่เมื่อใดกัน?”

            “นั่นสิ!อาจารย์ใหญ่หวังไม่ระแคะระคายเลยหรือไร?”

            “เส้าจวินพวกเขามีเรือนหลังใหญ่อย่างนี้น่าจะแอบมาอยู่ได้นานแล้วกระมัง?”

            “ข้าสงสัยคนของสำนักข่าวนกกระจิบมากกว่าพวกเขามาครั้งนี้เหมือนกับรู้อยู่แล้วว่ามีคนแอบซ่อนอยู่ในป่านี้”

            จงกว้านซีมองดูเด็กหญิงที่นั่งยองๆอยู่ท่ามกลางบุรุษสามคนข้างหน้า

            “ชิงเว่ยเว่ยเหตุใดต้องมาด้วย?นี่เป็นเรื่องคอขาดบาดตายเชียวนะ”

            ไต้เส้าจวินส่ายหน้า“เรารอดูต่อไปก็แล้วกัน”

            กลุ่มคนข้างหน้าเริ่มทำตัวยุกยิกคล้ายจะเปลี่ยนตำแหน่งการซุ่มดูอาจารย์หนุ่มทั้งสองจึงถอยหลบไปอยู่หลังต้นไม้ใหญ่

            “พวกเขาคงไม่คิดจะบุกเข้าไปหรอกนะ”

            “ไม่น่านะ”

            คนทั้งสี่ข้างหน้าค่อยๆขยับไปทางด้านหลังของเรือน ทำให้ไต้เส้าจวินกับจงกว้านซีได้เข้ามาแทนที่

            ไต้เส้าจวินที่นึกสงสัยว่าคนทั้งสี่เห็นสิ่งที่ก็กวาดตามองไปทั่วบริเวณขณะนั้นรถเข็นที่มีบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่ก็ถูกหมุนให้เคลื่อนมาข้างหน้า

            “ท่านพ่อ”เสียงของเขาแหบโหย

            จงกว้านซีที่มองไปเห็นก็อ้าปากค้าง“นั่น!นั่นท่านพ่อของเจ้านี่?”

            “ท่านพ่อข้ายังไม่ตายจริงๆด้วย”

            “เส้าจวินเจ้าว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”

            ชายหนุ่มนั่งตะลึงอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อยทบทวนเรื่องราวนับตั้งแต่รู้ข่าวว่าบิดาเสียชีวิตที่เมืองชิงหลิง“คงมีคนใช้ศพมาแอบอ้างเพื่อทำให้ทุกคนเชื่อว่าท่านพ่อของข้าตายแล้วจากนั้นจึงจับท่านมาขังไว้ที่นี่” ชายหนุ่มกวาดตามองไปรอบๆ “เจ้าคุ้นๆพวกเขาหรือไม่?”

            “ใช้เกาทัณฑ์เป็นอาวุธหลักแต่งกายด้วยชุดมิดชิดแต่มีลวดลายประดับสาบเสื้อเยี่ยงนี้”

            “ชนเผาชู่ชีนักรบเดนตาย”

            “ถ้าอย่างนั้นท่านลุงไต้ถูกพวกเขาจับมาขังไว้ที่นี่เหมือนจะต้องการของบางอย่าง”

            ไต้เส้าจวินพยายามขบคิดหาเหตุผล“ข้านึกไม่ออกเลยว่าคนชนเผ่าพวกนี้จะต้องการสิ่งใดจากท่านพ่อ?”

            “ข้าอยากรู้มากกว่าว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้เจ้าดูสิ! เจ้ากับข้าไปขอความช่วยเหลือในการสืบหาท่านลุงจากคนมากมายแต่ที่แท้บิดาของเจ้ากลับถูกซ่อนเอาไว้แค่ใต้คางของพวกเรา”

            “ดูให้ทั่วๆก่อนเถอะว่าพวกเรามีเวรยามเข้มแข็งเพียงใด?” ไต้เส้าจวินเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าคนทั้งสี่ที่นำพาพวกเขามาเรือนหลังนี้ลอบไปดูทางด้านหลัง“กว้านซี เจ้าว่าคนของคุณชายจินมาที่นี่เพราะเรื่องของท่านพ่อข้าหรือไม่?”

            “ยากจะมีเรื่องใดลอดหูลอดตาคนผู้นี้ไม่แน่ว่าเขาอาจจะแอบสืบเรื่องของท่านลุงไต้อยู่เราตามไปดูกันเถอะว่าพวกเขาคิดจะทำสิ่งใด?”

            ไต้เส้าจวินเห็นด้วยคนทั้งสองจึงตามไป

            ไป๋ซิงซวี่กับไป๋สวินแยกกันไปนับจำนวนคนที่อยู่เวรยามคนละฝั่งโดยให้ไห่ฮ่าวกับชิงเว่ยเว่ยคอยจับตามองว่าดูว่าในเรือนมีคนเดินเข้าออกมากน้อยเพียงใด

            “ดูเหมือนข้างในจะไม่น่าจะมีคนเยอะนะขอรับคุณหนู”ไห่ฮ่าวที่อาสาไปดูฝั่งประตูให้ชัดๆ กลับมาบอกกับทุกคน

            “ที่นี่มีคนเฝ้าอยู่ยี่สิบคนแต่ดูแล้ววิทยายุทธ์แต่ละคนล้วนแกร่งกล้า ยากบุกเข้าไปหาว่าเราคิดจะชิงตัวใต้เท้าไต้ออกมาจริงๆ ล่ะก็ควรมียอดฝีมือมาช่วยอย่างน้อยห้าคน”

            “เห็นทีเราคงต้องกลับไปปรึกษาหารือกันที่สำนักข่าวอีกครั้งค่อยลงมือ”ไป๋สวินกล่าวสรุป

            “ข้ากลัวว่าพวกเขาจะพาใต้เท้าไต้หนีไปก่อนน่ะสิเจ้าคะ”

            “คุณหนูชิงพวกเรามากันแค่สี่คน เห็นทีคงจะสู้พวกเขาไม่ไหวคนของเผ่าชู่ชีไม่ใช่ว่าเราจะรับมือได้ง่ายๆ”

            คนทั้งสี่กำลังคิดจะถอยออกจากที่กำบังกายออกไปจากค่ายกลแห่งนี้หางตาของชิงเว่ยเว่ยสังเกตเห็นด้านหลังของตนห่างไปไม่ไกลคลับคล้ายจะมีเงาของคนแอบซุ่มมองอยู่นางจึงหันไปสะกิดไห่ฮ่าว

            “ข้าว่ามีคนแอบตามพวกเรามานะ”

            ไห่ฮ่าวไม่ได้หันไปมองแต่กัดฟันกระซิบถาม“คิดว่าพวกไหนขอรับ?”

            “ไม่น่าจะเป็นคนพวกนี้ดูท่าจะตามพวกเรามาได้สักพักแล้ว เดี๋ยวเราแกล้งเดินเข้าไปในหมู่ไม้ข้างหน้าข้าจะลอบไปดูเอง”

            ไห่ฮ่าวมองไปก็รับว่าเข้าใจต้นไม้ข้างหน้าเป็นพุ่มหน้าแต่ถ้าชิงเว่ยเว่ยเดินเข้าไปก็จะมองไม่เห็นนางเพราะสูงท่วมศีรษะเด็กหญิงพอดีคนที่แอบดูอยู่จะยังคงเห็นส่วนหัวของบุรุษทั้งสามคนอยู่

            ไป๋ซิงซวี่กับไป๋สวินถูกไห่ฮ่าวเอาส่วนปลายด้ามกระบี่กระทุ้งให้เดินไปเรื่อยๆฝาแฝดทั้งสองรับรู้ถึงความผิดปกติจึงไม่หันกลับไปเมื่อเข้าพุ่มไม้นั้นไห่ฮ่าวจึงย่อตัวลงแล้วกระซิบบอกแผนกับพวกเขาในขณะที่ชิงเว่ยเว่ยวิ่งผลุบอ้อมหายไปในพุ่มไม้อีกด้านหนึ่ง

            “พวกเขาเปลี่ยนที่หลบอีกแล้วเหมือนจะแค่สังเกตการณ์แล้วก็กลับ”

            “น่าจะเป็นเช่นนั้น”ไต้เส้าจวินทั้งห่วงบิดา ทั้งอยากรู้ว่าคนทั้งสี่คิดจะทำสิ่งใด? เขาชะเง้อมองตามแล้วหันกลับมาหารือ“เจ้าว่าเรื่องนี้เราเอาไปบอกอาจารย์ใหญ่หวังดีหรือไม่?ลำพังเจ้ากับข้าบุกเข้าไปไม่ได้แน่”

            “ดี! ถ้าเขายอมช่วยระดมยอดฝีมือการช่วยเหลือบิดาเจ้าย่อมง่ายกว่าพลิกฝ่ามือ”

            “ไม่ได้ๆเรื่องนี้จะทำเอิกเกริกไมได้เจ้าลืมแล้วหรือว่าบิดาของข้าเป็นผู้เสียชีวิตไปแล้วที่เขาชิงหลิงพวกเขากล้าเอาศพอื่นมาหลอก ย่อมต้องมีแผนการอยู่เบื้องหลัง”

            “อืม...ข้าลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทแต่ข้าคิดว่าอาจารย์ใหญ่หวังน่าจะหาคนมาช่วยท่านลุงออกมาอย่างเงียบๆ ได้”

            ชิงเว่ยเว่ยนั่งยองๆย่องเข้าไปที่พุ่มไม้ไม่ไกลนัก นางค่อยๆ แหวกใบไม้ออกดูเมื่อเห็นว่าเป็นอาจารย์ไต้กับอาจารย์จงก็ชะงัก ครั้งก่อนนางแอบตามพวกเขาไปขุดสุสานครั้งนี้เป็นพวกเขาที่ตามนางมาค้นหาเรือนลึกลับในป่านี้

            “แต่...ข้ายังกังวลอีกอย่างกลัวพวกเขาไหวตัวทันแล้วพาท่านพ่อข้าหนี”

            “เรามาแค่สองคนการบุกเข้าไปก็เท่ากับไปตายนะเส้าจวิน”

            ชิงเว่ยเว่ยเห็นว่าคนทั้งสองคนจะรู้แล้วว่าใต้เท้าไต้จี้หลิงถูกจับกุมตัวไว้ที่นี่นางจึงแหวกพุ่มไม้ออกไปแสดงตัว

***************************