เช้าวันจันทร์ที่แสนวุ่นวายเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัย แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกใสของโถงทางเดินแผนกผู้ป่วยใน สะท้อนกับพื้นกระเบื้องยางที่ถูกขัดจนเงาวับ เสียงล้อรถเข็นยาและเสียงฝีเท้าของบุคลากรทางการแพทย์ดังขวักไขว่เป็สัญญาณของวงจรชีวิตที่ไม่มีวันหยุดนิ่ง
"นศพ.มลฤดี" หรือ หมอมล เดินราวด์วอร์ดตรวจคนไข้ด้วยท่วงท่าที่สง่างามและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจสมกับเป็ดาวคณะ ใบหน้าสวยคมภายใต้กรอบแว่นดูสุขุมนุ่มลึก เธอซักถามอาการคนไข้และสั่งการพยาบาลรุ่นน้องด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดชัดเจน
แต่ภายใต้ภาพลักษณ์อันสมบูรณ์แบบนั้น... ทุกย่างก้าวที่ส้นสูงกระทบพื้น ตึก... ตึก... คือความทรมานที่แสนหวาน
"คนไข้เตียง 4 ความดันยังสวิงอยู่นะคะ ฝากมอนิเตอร์ทุกชั่วโมงด้วย" มลสั่งพยาบาลจบก็หันหลังเดินกลับมานั่งที่เคาน์เตอร์พยาบาล
ทันทีที่ก้นัักับเบาะเก้าอี้แข็งๆ ความเจ็บแปลบที่ลึกเข้าไปใน "ช่องทางด้านหลัง" ก็แล่นปราดขึ้นมาจนเธอต้องเผลอสูดปากเบาๆ"ซี๊ดดด..."
มลนิ่วหน้าเล็กน้อย มือเผลอเกร็งจิกขอบโต๊ะ มันคือความระบมที่ "หนึ่ง" ฝากเอาไว้เมื่อคืนก่อน... ร่องรอยของการถูกกระทำย่ำยีอย่างดิบเถื่อนที่ยังคงเต้นตุบๆ ย้ำเตือนว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของเธออีกต่อไป แต่มันเป็ของเล่นของคนสองคนที่ชื่อ หนึ่ง และ พลอย
"เป็อะไรหรือเปล่าคะคุณหมอ? สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย ปวดท้องเมนส์เหรอคะ?"
เสียงหวานใสที่คุ้นหูทำให้มลสะดุ้งเฮือกจนไหล่กระตุก"พลอย" ในชุดพยาบาลสีขาวสะอาดตา รัดรูปพอดีตัวจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน ยืนค้ำหัวเธออยู่ รอยยิ้มบนใบหน้านั้นดูห่วงใยในสายตาคนอื่น แต่สำหรับมล... มันคือรอยยิ้มของเพชฌฆาตที่กำลังสนุกกับเหยื่อ
พลอยโน้มตัวลงมาวางแฟ้มชาร์ตคนไข้บนเคาน์เตอร์ แกล้งทำเป็กระซิบปรึกษางาน แต่ริมฝีปากกลับจ่ออยู่ที่ใบหูของมล"หรือว่า... ไม่ได้ปวดท้อง... แต่ ปวดตูด กันแน่คะคุณหมอ?"
ลมหายใจอุ่นร้อนของพลอยเป่ารดต้นคอ ทำให้ขนอ่อนของมลลุกชันไปทั้งตัว"พ...พี่พลอย! เบาๆ สิ เดี๋ยวใครได้ยิน..." มลกระซิบตอบเสียงสั่น หน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู รีบมองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดระแวง
"จุ๊ๆ... กลัวอะไรคะ คนกันเองทั้งนั้น" พลอยหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ นิ้วเรียวสวยของเธอลากไล้ไปตามท่อนแขนของมลเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็จริงจังขึ้นเล็กน้อย"วันนี้บ่ายโมงมีประชุมความคืบหน้าโปรเจกต์กับอาจารย์หัวหน้าภาคใช่ไหม? ได้ข่าวว่าน้องหนึ่งก็จะมาพรีเซนต์ด้วยนี่นา"
"ช... ใช่... ทำไม?" มลถามด้วยความระแวง
พลอยหยิบกระดาษโน้ตสีเหลืองแผ่นเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ยัดใส่มือมลแล้วตบหลังมือเบาๆ สองสามที"ถือซะว่าเป็ 'การบ้าน' ทดสอบความอดทนนะคะ... อ่านแล้วทำตามด้วย ห้ามขัดคำสั่ง ไม่อย่างนั้น... คลิปเสียงตอนหมอเสียวจนร้องขอชีวิตอาจจะโผล่ไปดังในลำโพงห้องประชุมก็ได้นะ"
พูดจบ พลอยก็เดินนวยนาดจากไป ทิ้งกลิ่นน้ำหอมวานิลลาจางๆ ไว้ปั่นป่วนประสาทของมลมลก้มลงมองกระดาษในมือ มือสั่นเทาขณะคลี่มันออกอ่าน ข้อความลายมือหวัดๆ เขียนไว้สั้นๆ แต่ชัดเจน
"กฎของวันนี้: ห้ามใส่กางเกงในเข้าประชุม ถอดมันออกซะ แล้วพับใส่กระเป๋าเสื้อกาวน์ไว้ พี่จะไปเช็คความเรียบร้อยในห้องประชุม... อย่าดื้อนะคะเด็กดี"
12:50 น. ห้องน้ำแพทย์
เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องน้ำหรูหราดังหึ่งๆ มลยืนจ้องหน้าตัวเองในกระจกบานใหญ่ ใบหน้าของเธอแดงซ่าน ดวงตาฉ่ำน้ำ"บ้า... บ้าที่สุด..."เธอพึมพำด่าทอตัวเอง แต่ร่างกายกลับกำลังทำตามคำสั่งนั้นอย่างว่าง่าย
มลสูดหายใจลึก เลิกกระโปรงทรงสอบสีดำขึ้นมากองไว้ที่เอว เผยให้เห็นสะโพกผายขาวผ่องและเรียวขาเนียนสวย เธอค่อยๆ เกี่ยวขอบกางเกงในลูกไม้สีเนื้อตัวจิ๋ว รูดมันลงมาช้าๆ ผ่านหน้าขา ผ่านหัวเข่า จนไปกองอยู่ที่ข้อเท้าความรู้สึกโหวงเหวงที่่ล่างเกิดขึ้นทันทีเมื่อปราการด่านสุดท้ายถูกปลดออก ลมเย็นๆ จากแอร์ในห้องน้ำพัดผ่านจนขนลุกชันไปทั้งตัว กลีบเนื้ออูมสวยที่ไร้สิ่งปกปิดัักับอากาศเย็นโดยตรง
เธอหยิบกางเกงในชิ้นน้อยขึ้นมา พับมันอย่างลวกๆ แล้วยัดลงในกระเป๋าเสื้อกาวน์ด้านซ้าย... มันตุงออกมาเล็กน้อย แต่ถ้าไม่สังเกตดีๆ ก็คงไม่เห็นความรู้สึกตื่นเต้นผสมความอับอายแล่นพล่านในอก... เธอเป็ถึงแพทย์หญิง แต่กลับต้องมาเดินโนแพนตี้ในโรงพยาบาลตามคำสั่งของพยาบาลและนักศึกษาชาย
"ทำไมฉันต้องทำแบบนี้... ทำไม..."ปากถามหาเหตุผล แต่ลึกๆ ในใจ มลรู้คำตอบดี... ร่างกายของเธอมันเรียกร้อง ความเสี่ยงที่จะถูกจับได้ ความรู้สึกโป๊เปลือยในที่สาธารณะ มันกระตุ้นน้ำหล่อลื่นให้เริ่มซึมออกมาทีละน้อย
13:00 น. ห้องประชุมภาควิชา
บรรยากาศในห้องประชุมขนาดกลางเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและเป็ทางการ โต๊ะประชุมตัวยาวทำจากไม้ขัดเงาตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง อาจารย์แพทย์หัวหน้าภาควิชาวัยกลางคนนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ กำลังเปิดดูเอกสารด้วยสีหน้าจริงจัง ฝั่งตรงข้ามคือ "หนึ่ง" ในชุดนักศึกษาเรียบร้อยที่กำลังเตรียมไฟล์นำเสนอขึ้นจอโปรเจกเตอร์
มลเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางเกร็งๆ ทุกย่างก้าวที่เดิน ขาอ่อนด้านในของเธอเสียดสีกันโดยไม่มีเนื้อผ้ากั้น ความเปียกชื้นที่เริ่มก่อตัวทำให้เกิดเสียง แจ๊ะ... เบาๆ ที่เธอรู้สึกไปคนเดียวจนหน้าแดงซ่าน
"เชิญนั่งครับคุณหมอมล" อาจารย์หัวหน้าวิทยาการคอมพิวเตอร์ภาคผายมือ
มลทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้หนังด้านข้างอาจารย์ พยายามรวบขาให้ชิดกันที่สุด แต่ความรู้สึกเย็นวาบจากเบาะหนังที่ส่งผ่านกระโปรงบางๆ มายังผิวเนื้อเปลือยเปล่า ทำให้เธอต้องขยับตัวไปมาอย่างอึดอัด
พลอย... ซึ่งวันนี้เข้ามาทำหน้าที่ผู้ช่วยวิจัยและเลขานุการการประชุม ยืนสแตนด์บายอยู่ด้านหลังห้อง พร้อมสมุดจดบันทึก รอยยิ้มเ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากเมื่อเธอสบตากับมล
"เอาล่ะ เริ่มได้เลย" อาจารย์สั่ง
หนึ่งเริ่มอธิบายสไลด์บนจอ "จากผลการวิเคราะห์ MRI ชุดล่าสุดนะครับ เราพบว่าค่า Parameter ของเนื้อเยื่อ..."หนึ่งดูฉลาดเฉลียวและมั่นใจเมื่อพูดเื่วิชาการ เสียงทุ้มของเขาน่าฟัง... แต่สำหรับมล เสียงนั้นทำให้เธอนึกถึงเสียงคำรามต่ำๆ ตอนที่เขากระแทกกระทั้นเธอ
ตื้ดดด...
นาฬิกา Apple Watch บนข้อมือของมลสั่นเตือน เธอเหลือบตามอง ข้อความจาก LINE เด้งขึ้นมาPloy_Nurse: "นั่งหนีบขาทำไมคะ? อ้าออกหน่อยสิ ให้อากาศถ่ายเทบ้าง... เดี๋ยวตรงนั้นมันจะหมักหมมนะ"
มลกลืนน้ำลาย ค่อยๆ ขยับขาที่หนีบแน่นคลายออกทีละนิด... ทีละนิด... ใต้โต๊ะประชุมที่ไม่มีใครมองเห็น เธอแยกหัวเข่าออกจากกันเล็กน้อยอากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศไหลวูบเข้าไปัักับจุดซ่อนเร้นที่กำลังฉ่ำเยิ้ม กลิ่นอายฟีโรโมนจางๆ ของเธอเริ่มฟุ้งกระจายออกมาผสมกับกลิ่นกาแฟในห้อง
"ทางฝั่งการแพทย์ คุณหมอมลมีความเห็นว่ายังไงบ้างครับ?" จู่ๆ หนึ่งก็หันมาถามมลสะดุ้งเฮือก "คะ? อ่อ... ค่ะ... ก็... คิดว่าโมเดลนี้ใช้ได้ค่ะ แต่อาจจะต้องปรับลด Noise ลงอีกหน่อย..."เธอตอบตะกุกตะกัก สมาธิแตกกระเจิง เพราะหางตาเหลือบไปเห็นพลอยกำลังเดินอ้อมโต๊ะมา
พลอยทำทีเป็เดินมาเติมน้ำให้อาจารย์และมลจังหวะที่รินน้ำใส่แก้วของมล... ศอกของพลอย "บังเอิญ" กระแทกเข้าที่ไหล่ของมลเบาๆ พร้อมกับมืออีกข้างที่แกล้งทำของตก"อุ๊ย! ขอโทษค่ะ... ปากกาตก"
พลอยก้มลงไปใต้โต๊ะ... นานผิดปกติมลตัวแข็งทื่อ หัวใจหยุดเต้น... เพราะเธอรู้สึกถึงมือเรียวของพลอยที่ไม่ได้ควานหาปากกา แต่กำลังแตะััที่ต้นขาเปลือยเปล่าของเธอ!มือนั้นลูบไล้ขึ้นมาสูงขึ้น... สูงขึ้น... จนถึงโคนขาด้านใน ปัดผ่านกลีบเนื้อที่เปียกแฉะเบาๆ หนึ่งที แล้วผละออก
พลอยเงยหน้าขึ้นมาจากใต้โต๊ะพร้อมปากกาในมือ ยิ้มหวานให้มล"เจอแล้วค่ะ... แหม่ ตกไปลึกเชียว"
หนึ่งมองเหตุการณ์นั้นด้วยความสงสัย แต่เมื่อเห็นหน้าแดงๆ ของมล เขาก็เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง แววตาซื่อๆ เปลี่ยนเป็ประกายวิบวับของนักล่าทันที
14:00 น. หลังจบการประชุม
"ขอบคุณมากนะทุกคน วันนี้พอแค่นี้ก่อน" อาจารย์หัวหน้าภาคลุกขึ้นเก็บของแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เหลือเพียงหนุ่มสาวสามคนในห้องประชุมที่ปิดทึบ
พลอยเดินไปที่ประตู แล้วกดล็อกลูกบิดทันทีกริ๊ก!
เสียงล็อกประตูเปลี่ยนบรรยากาศในห้องจากวิชาการเป็ "ห้องเชือด" ในวินาทีเดียว
"เฮ้อ... ผ่านไปได้ด้วยดีนะครับ" หนึ่งบิดี้เี คลายเนคไทออกเล็กน้อย "พี่มลเก่งมากเลยครับ ตอบคำถามอาจารย์ได้ไหลลื่นดี"
"ใช่จ้ะ... หมอมลเก่งมาก..." พลอยเดินเข้ามาหามลที่ยังนั่งตัวสั่นระริกอยู่ที่เก้าอี้"แต่เก่งเื่งานอย่างเดียวไม่พอนะ... ต้องเก่งเื่ 'การบ้าน' ที่พี่สั่งด้วย"
หนึ่งทำหน้างง "การบ้านอะไรเหรอครับพี่พลอย?"
พลอยหันไปยิ้มให้หนึ่ง "ก็การบ้านทดสอบความกล้าไงจ๊ะ... หนึ่งจำได้ไหมที่พี่บอกว่าพี่มลเขาเป็พวกชอบโชว์?"พลอยหันมาหามล ออกคำสั่งเสียงเข้มดุจนางพญา"มล... ลุกขึ้น... แล้วขึ้นไปนั่งบนโต๊ะเดี๋ยวนี้"
"ฮะ? พี่พลอย... จะดีเหรอ... นี่มันห้องประชุมภาค..." มลเสียงสั่น เธอมองไปที่ประตูห้องประชุมที่เป็กระจกฝ้า แม้จะมองไม่เห็นชัด แต่คนเดินผ่านไปมาก็เห็นเงาลางๆ ได้"เร็วสิ... หรืออยากให้พี่ส่งคลิปไปในกลุ่ม Extern?"
มลจำใจลุกขึ้น ปีนขึ้นไปนั่งบนโต๊ะประชุมตัวยาว ร่างระหงในชุดเสื้อกาวน์และกระโปรงสั้นนั่งห้อยขาอยู่บนโต๊ะที่เพิ่งใช้วางเอกสารสำคัญพลอยเดินเข้ามา แหวกขาของมลออกกว้างจนสุดภาพที่ปรากฏทำเอาหนึ่งตาค้าง...
ภายใต้กระโปรงสีดำนั้น ว่างเปล่าไม่มีกางเกงใน... มีเพียงเนินเนื้ออูมสวยสีชมพูจัด ตัดกับขนอ่อนๆ ที่ถูกเล็มแต่งทรงอย่างดี และกลีบกุหลาบสีชมพูสดที่กำลังฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหล่อลื่นที่ไหลเยิ้มออกมาจนหยดลงบนโต๊ะ
"เชี่ย... พี่มล... ไม่ใส่กางเกงในจริงๆ ด้วย..." หนึ่งอุทานเสียงแหบพร่า จ้องมองจุดสงวนของดาวคณะตาไม่กะพริบ "แถมแฉะโคตรๆ... นี่พี่เงี่ยนตลอดการประชุมเลยเหรอครับ?"
คำถามตรงไปตรงมาของหนึ่งทำให้มลอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี แต่ความเสียวซ่านกลับพุ่งทะลุปรอท"มล... มลขอโทษ... ฮึก..."
"หนึ่ง..." พลอยเรียก"ครับพี่พลอย?""เข้าไปดูหน่อยสิ... ดูซิว่าข้างในพร้อมใช้งานรึยัง"
หนึ่งไม่รอช้า เขาคุกเข่าลงกับพื้น แทรกตัวเข้าไปหว่างขาของมลที่นั่งอยู่บนโต๊ะ"ขออนุญาตนะครับคุณหมอ..."หนึ่งจับต้นขาของมลแยกออกกว้างยิ่งขึ้น แล้วซุกหน้าเข้าไปที่ใจกลางความสาวทันที
"จ๊วบ!"
"อ๊าาาาาาาา!"มลหวีดร้องออกมาเสียงหลง เผลอแอ่นสะโพกรับัั ลิ้นหนาและสากของหนึ่งตวัดเลียน้ำหวานจากร่องของเธออย่างหิวกระหายและรุนแรง ราวกับสุนัขที่กำลังตะกละตะกลามกินน้ำ
"อื้มมม... หวาน... หวานเจี๊ยบเลยพี่มล" หนึ่งเงยหน้าขึ้นมาพูดทั้งที่น้ำรักเลอะเต็มปากเต็มจมูก "น้ำเยอะชิบหาย... ไหลมาถึงตูดเลย"
หนึ่งก้มลงไปอีกครั้ง คราวนี้เขาใช้ลิ้นดุนดันเข้าไปในร่องลึก แหย่เข้าไปในรูสวาท และลากลิ้นยาวลงมาถึงรูตูดที่เขาเคยทะลวงมลต้องใช้มือยันพื้นโต๊ะไว้เพื่อทรงตัว ขาสั่นพับๆ เล็บจิกเกร็งความรู้สึกของการถูกทำอนาจารในห้องประชุมอันศักดิ์สิทธิ์... การถูกเด็กนักศึกษามุดหัวอยู่ใต้หว่างขา แล้วเลียหีเสียงดัง แจ๊ะๆ ต่อหน้าพยาบาลที่ยืนกอดอกดู... มันทำลายศักดิ์ศรีของเธอจนป่นปี้ แต่กลับปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบให้ตื่นตัวถึงขีดสุด
แชะ! แชะ!
เสียงชัตเตอร์กล้องมือถือดังขึ้นพลอยกำลังถ่ายรูป... ถ่ายทุกมุม ทุกอิริยาบถภาพของแพทย์หญิงมล นั่งอ้าขาบนโต๊ะประชุม ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเสียว โดยมีหัวของผู้ชายซุกอยู่ที่เป้า"รูปนี้สวยมากมล... แสงกำลังดีเลย" พลอยพูดยิ้มๆ "เก็บไว้เตือนใจนะ ว่าตัวตนจริงๆ ของเธอเป็ยังไง"
"พ...พอ... พอแล้ว... จะเสร็จ... มลจะเสร็จ... อ๊าาา!"มลเกร็งตัวสุดขีด สะโพกลอยหวือ กดจุดอ่อนไหวบดขยี้กับปากของหนึ่ง
"เสร็จเลย... แตกใส่หน้าหนึ่งเลย!" พลอยเชียร์
หนึ่งรัวลิ้นใส่เม็ดกระสันรัวเร็วเหมือนเครื่องจักร มลกรีดร้องไร้เสียง ร่างกายกระตุกเกร็ง น้ำรักพุ่งทะลักออกมาอาบใบหน้าและปากของหนึ่งจนเปียกชุ่ม
หนึ่งถอนหน้าออกมา เลียริมฝีปากเก็บกวาดน้ำหวานทุกหยดอย่างเสียดาย"อร่อยมากครับพี่มล..."
มลนั่งหอบตัวโยนอยู่บนโต๊ะ หมดสภาพความเป็คน สติสัมปชัญญะล่องลอย
"ลงมาได้แล้วมล..." พลอยเดินเข้ามาตบแก้มก้นมลเบาๆ เพี้ยะ! "แล้วเอากางเกงในคืนมาให้พี่"
มลก้าวลงจากโต๊ะด้วยขาสั่นเทา ล้วงมือกางเกงในที่ชุ่มเหงื่อจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ ยื่นให้พลอยอย่างจำยอม"ทำไม... ต้องเอาไป..."
"พี่จะเอาไปเก็บไว้เป็ 'หลักประกัน' ไง" พลอยยิ้มเ้าเล่ห์ รับกางเกงในตัวจิ๋วมาสูดดมต่อหน้ามล "กลิ่นดีนี่... กลิ่นของความร่าน"พลอยยัดกางเกงในของมลใส่กระเป๋าตัวเอง"ถ้าอยากได้คืน... คืนนี้มาเอาที่ห้องพี่นะ... พาหนึ่งมาด้วย พี่มีบทเรียนบทต่อไปจะสอน... รับรองว่าสนุกกว่านี้เยอะ"
พลอยเดินนำออกจากห้องประชุมไปอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้มลยืนหอบหายใจมองหน้าหนึ่ง...หนึ่งยิ้มใสซื่อให้เธอ ลูบเป้ากางเกงตัวเองที่ตุงแน่น"คืนนี้เจอกันนะครับพี่มล... เดี๋ยวผมจะล้างควรอ..."
มลมองเด็กหนุ่มตรงหน้า... เธอรู้ดีว่าคืนนี้เธอจะไม่มีทางปฏิเสธ "การบำบัด" นี้... เพราะตอนนี้ทั้งร่างกายและิญญาของเธอ ได้ตกเป็ของพวกเขาอย่างสมบูรณ์แล้ว ภายใต้โต๊ะเกียรติยศตัวนี้ เธอได้ทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดไว้... และแลกมาซึ่งความสุขสมที่แสนสกปรก
11K
