“ให้เจออีกเป็สิบเป็ร้อยครั้งข้าก็ไม่ชิน” อันดาปาดน้ำตา แต่พอหันกลับมาเจอเห็นอกกว้างที่มีไออุ่นรอรับเธออยู่
“ข้าเชื่อว่าในวันหนึ่งเ้าจะได้เจอพ่อแม่ของเข้าเด็กน้อย” แม่ทัพหยางขยี้ผมของอันดา
“อื้อ ข้าก็เชื่ออาจารย์ข้าก็เคยบอกไว้ ท่านบอกว่าพวกเขารอข้าอยู่ แล้วตอนนี้ท่านจะเอายังไง” อันดาถาม
“ก็ไปเบี่ยงทางน้ำก่อน คนพวกนี้ขังไว้ที่นี่เบี่ยงทางน้ำเสร็จเห็นทีข้าต้องเข้าไปคุยกับเ้าเมืองเสียหน่อยแล้ว” เ้าเมืองจื้อคนนี้มีศักดิ์เป็น้าชายขององค์ชายสี่ เหตุนี้เองการเข้าออกของเขาที่วังจึงรู้ได้ทุกอย่างเขาไม่คิดเลยว่าเ้าเมืองคนนี้จะเหิมเกริมขนาดสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านมากถึงขนาดนี้
“หยวนอิงทิ้งคนไว้คุมตัวคนพวกนี้ อาเฟยอย่างที่บอกใครคิดหนีเ้าจัดการได้เลย” แม่ทัพสั่งการแล้วหันไปถามพวกชาวบ้าน
“เกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกเ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้” แม่ทัพหยางถามหลังที่พวกชาวบ้านได้กินอาหารแล้ว
"พวกเราเดิมทีไม่ใช่คนในเมืองเราอยู่นอกด่าน แต่ทหารของข้าศึกเขามาปล้นฆ่า สามีของพวกเราก็ถูกเกณฑ์ทหารไป เราทำได้เพียงหนีตายทิ้งทุกอย่างแล้วเอาตัวรอดออกมา ได้มาพบพ่อบ้านจวนบอกว่าเขากำลังรับสมัครคนงาน มีอาหารพร้อมที่อยู่
ที่ไหนได้พอมาถึงวันแรกเราก็ได้กินอาหารดีอยู่ แต่หลังจากนั้นเขาก็แยกเรากับลูกๆ เขาบอกว่าพวกเราเป็สัตว์เลี้ยงดังนั้นจะต้องอยู่ในกรง แล้วก็เอาลูกๆ ของเราเข้าไปใส่ไว้ในนั้น ส่วนพวกเรา"หญิงคนนึงเมื่อนึกสิ่งที่เกิดขึ้นก็ร้องไห้จนพูดไม่ออก
“พวกนั้นบอกว่าเราเป็สัตว์ไม่ต้องมีเสื้อผ้า บังคับให้พวกเราถอดเสื้อแล้วเอาแส้ไล่ฟาด ใครหนีได้ก็รอด หนีไม่ได้ก็ถูกฟาดจน จน” หญิงอีกคนก็ร้องไห้
“วันนี้พวกเขาอยากดูการแสดงบอกให้เราเต้นรำ แต่พวกเราเต้นไม่เป็พวกเขาก็ให้เราขึ้นไปยืนบนนั้นแล้วจุดไฟบนเหล็กนั้น จนเราทนไม่ไหวต้องขยับเท้า ถ้าพวกท่านไม่เข้ามาพบ พวกเราคง” หญิงอีกนางนึงเล่าไปก็สะอื้นไป
“พวกมันฟื้นขึ้นมาหรือยัง” แม่ทัพหยางถามหยวนอิง
“พวกมันอยู่นี่แล้วขอรับ” หยวนอิงเอาคนทั้งหมดออกมา
“ใครสารภาพก่อนรอด” แม่ทัพพูดสั้นๆ
“ข้าขอรับ ข้าเองก็เป็เหยื่อ ข้าเป็คู่หมั้นกับนาง นางบังคับให้ข้าทำ” คุณชายเฉียนเริ่มก่อน
“ไอ้คนสารเลว เ้าข่มเหงข้า เ้าทำกับข้าเหมือนไม่ใช่คน” หญิงชาวบ้านคนหนึ่งร้องขัดขึ้นมา
“มีใครอีกมั้ยที่มันทำ” แม่ทัพ
“ข้า/ ข้าก็ด้วย” มีผู้หญิงอีกสองสามคนยกมือ
“แล้วคู่หมั้นของเ้าล่ะ นางรู้หรือยัง” แม่ทัพหยาง
“ไอ้คนทรยศ สกปรกอย่างนั้นเ้ายังเอาได้ลง ข้าไม่ปล่อยเ้าไว้แน่” คนที่โวยวายคือจื้อเหมยฮวา
“ก็เป็เพราะเ้าจิตใจโเี้และชอบบังคับข้า ข้าจึงต้องหาทางระบายบ้าง โอ๊ย” จู่ๆ ก็มีแส้ฟาดมาที่ปากของคุณชายเฉียน
“สิบสี่” แม่ทัพหยางปราม
“ขออภัยขอรับข้าทนฟังไม่ไหวจริงๆ” สิบสี่คุกเข่ายอมรับผิด หากเป็ข้าศึกการทำร้ายฝั่งตรงข้ามยังพอเข้าใจได้ว่าเป็การข่มขวัญและทำลายล้าง แต่นี่คนเหล่านี้คือคนที่ต้องดูแล แต่คนพวกนี้กลับ…มันน่านัก
“ฆ่า!” แม่ทัพหยาง
“เดี๋ยวก่อนท่านแม่ทัพ!” อันดาหยุดคมดาบที่จะบั่นคอ
“มีอะไร” แม่ทัพหยาง
“ที่นี่มีเด็กอยู่ ภาพคงไม่น่ามอง แต่ว่านะถ้าเขาสารภาพแล้วโทษก็ควรจะลดลงกึ่งหนึ่งเว้นโทษตาย ว่าแต่เ้าจะสารภาพหรือไม่” อันดาถาม
“สารภาพ ข้าสารภาพทุกอย่าง” เฉียนกังนั้นเล่าเื่ทุกอย่างรวมทั้งการขืนใจผู้หญิงกี่คน และทำอนาจารไป ที่จริงเขายังคิดจะทำกับเด็กๆ ด้วยแต่เด็กพวกนี้มีไว้สำหรับเป็เหยื่อล่าหมีและเสือ แต่ยังไม่ทันได้ทำก็ดันถูกจับได้เสียก่อน และชายหนุ่มแส้หลานที่ถูกมีดปักหัวอยู่นั้นก็เป็คนต้นคิดทั้งหมด
เขาเป็พวกวิตาถาร เมื่อเห็นคนโดนทรมานก็มักจะมีความ้าทางเพศและมักจะทำเื่เ่าั้เพื่อเสพสมกับจื้อหลานฮวา ตัวเขาเองไม่้าเข้ามายุ่งเกี่ยวแต่เป็ที่ต้องตาของแฝดคนน้องจื่อเหมยฮวาจึงต้องทำตาม ทั้งยังบอกที่ฝังศพคนที่พวกเขาทำร้ายไว้ด้วย
“ข้าเล่าหมดแล้ว ท่านต้องรักษาคำพูด ท่านต้องรักษาคำพูด” เฉียนกังสารภาพพร้อมทั้งน้ำหูน้ำตาไหล
“อันดา เ้าคนนี้โทษหนักตายครั้งเดียวก็ไม่พอ” แม่ทัพหยางเมื่อฟัง ไม่ใช่แค่เขาทุกคนที่ฟังก็ไม่อยากให้คนพวกนี้รอดไปแม้แต่คนเดียว
“ที่บ้านข้าน่ะ เมื่อเกิดคดีก็จะริบของกลางไว้ แต่ถ้าสารภาพก็คืนให้กึ่งนึง ในที่นี้ของกลางก็คือไอ้นั่นของเขา ที่จริิงต้องตัดทั้งหมด แต่ในเมื่อสารภาพท่านก็ตัดแค่กึ่งหนึ่งก็พอไม่ต้องฆ่าหรอก เขาจะได้รู้ว่าตายมันง่ายกว่าอยู่” อันดาตอบหน้าตาเฉย
“ไม่นะ ไม่นะ อย่าทำเช่นนั้นเลย ฆ่าข้า ฆ่าข้าเถอะ” เฉียนกังหวีดร้อง มันคือนรกทั้งเป็เลย
“อ้อ แล้วข้าขอตัวไม่รักษานะ ก่อนตัดให้ไปหาหมอมาคนนึงก่อน เืคงจะไหลเยอะ ข้าแขยงมือ” อันดาตอบหน้าตาเฉย ตอนนี้ใครที่ว่าแม่ทัพหยางโเี้นั้นเมื่อเทียบกับเ้าเด็กหน้าสวยแล้ว อันดาชนะขาด เื่เครื่องเพศเป็สิ่งสำคัญสำหรับผู้ชายแค่ไหนใครจะไม่รู้ แต่เ้าเด็กนี่อำมหิตผิดมนุษย์จริงๆ ผู้ชายด้วยกันแท้ๆ
“ตัดเลย ตัดเลย ตัดเลย” เหล่าหญิงชาวบ้านะโลุ้น
“หุบปากเลยพวกไพร่อย่างพวกเ้ามีหน้าที่ไหนสะเออะ!” สองแฝดนรกตะเบ็งเสียงขึ้นพร้อมกัน
“เ้าอยากเป็นางบำเรอของกองทัพมั้ยล่ะ ข้าจะช่วยพูดเว้นโทษตายให้” อันดาถาม
“ไอ้หนูพูดอะไรอย่างนั้น ยุ่งกับพวกนางไม่ไหวหรอก วันดีคืนดีโดนพวกนางฆ่ากันพอดี"หยวนอิงขนลุก
"เ้าหนูฆ่าข้าเถอะ ท่านแม่ทัพโปรดเมตตาโทษตายให้ข้าด้วย"เฉียนกังร้องขอ ต่อไปเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
“ไอ้คนชั่ว คนอกตัญญูอย่างเ้ามีสิทธิ์มาตัดสินใคร” จื้อเหมยฮวาด่าอันดา
“อกตัญญู…ข้าเนี่ยนะ” อันดาชี้ที่ตัวเอง
“ผมของเ้าบิดามารดาให้ไว้เ้ายังตัดทิ้ง มีดีอะไรมาตัดสินพวกข้า” จื้อหลานฮวา
“โอ้ งั้นก่อนปะาพวกนางก็กล้อนผมพวกนางก่อนแล้วแห่ประจานไปพร้อมกับพ่อของนางดีหรือไม่” อันดาหันไปถามความเห็นแม่ทัพ
“เ้า ไอ้เด็กชั่วถ้าข้าหลุดไปได้ ข้าจะเอาเ้าไปขายในหอนางโลมชาย” จื้อเหมยฮวาโกรธแค้น
“เสียดาย เ้าทำไม่ได้หรอก” อันดาพูดยิ้มๆ ทุกคนคิดว่าเ้าเด็กนี่ผยองเพราะอยู่กับท่านแม่ทัพ แต่อันดาขำเพราะว่าเธอทำงานในซ่องชายงามได้เสียที่ไหน ก็เธอเป็ผู้หญิงนี่นา
“เอาพวกมันไปขังไว้ก่อน ค่อยไปตัดสินกันในเมือง แต่ตอนนี้มีสิ่งอื่นต้องทำ ไปเบี่ยงทางน้ำ” แม่ทัพสั่งการ
“พวกเ้าพักที่นี่ก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าจะดูอาการและาแให้” อันดาหันไปหาหญิงชาวบ้าน
“ท่านแม่ทัพ พวกข้าไม่เป็อะไรมาก ให้พวกข้าไปช่วยด้วยเถอะนะเ้าคะ งานจะได้เสร็จเร็ว” หญิงชาวบ้านคนหนึ่งเสนอตัวช่วย พวกนางอยากเห็นคนพวกนี้ถูกตัดสินเร็วๆ
“เอาอย่างนั้นก็ได้ ถ้าอย่างนั้นพวกเข้าไปขนอาหารและน้ำดื่มลำเลียงออกมาเป็เสบียง ไม่ต้องทำงานหนัก แต่คอยอำนวยความสะดวก อันดาเ้าอยู่ที่นี่” แม่ทัพหยางหันมาสั่งการ
___________________________
อันดาลูก หนูจะริบของกลางอย่างนั้นมันโหดไป๊
1K
