บทที่ 24 ชีวิตไม่ใช่การเล่นเกม (1)
ผมเลือกกดเข้าไปดูตามลำดับของหน้าต่างข้อมูลที่อยู่ตรงหน้า
[ประวัติ]
[ชื่อ : ซนซองวอน อายุ 22 ปี]
[ความสามารถพิเศษ]
[บัฟ : <เพิ่มพลังเสียงร้อง> ช่วยเพิ่มพลังเสียงร้องให้มีความเสถียรมากขึ้นขณะร้องเพลง]
[จำนวนแต้มที่ใช้ 30 แต้ม]
[ระดับความสามารถ]
หน้าตา : S
การร้อง : S
การเต้น : B
การแสดง : A
เสน่ห์ : B
การพูด : B
เป็ไปตามคาด ซนซองวอนมีความสามารถในด้านการร้องเพลงสูงที่สุดในวงของเราจริง ๆ
แล้วหน้าตาของเขาอีก…ถึงเขาจะเป็พวกปากหมาปากมาก แต่ก็ต้องยอมรับว่าซนซองวอนเป็คนหน้าหวานและหล่อเหลาเอาการ
ซนซองวอนมีผมที่ค่อนข้างยาวและชอบมัดผมสีทองเป็หางม้ายกสูง ถึงนี่จะเป็ทรงผมของพวกผู้หญิง แต่เมื่อรวมกับรูปร่างหน้าตาของซนซองวอน มันก็ดูไม่เคอะเขินแต่อย่างใด
ส่วนเหตุผลที่เสน่ห์ของเขาไม่ถึงระดับ A นั้น ก็คงมาจากความปากหมาของเขานั่นเอง
ใช่แล้ว ถึงเขาจะหล่อเหลาขนาดไหน แต่ถ้าเป็คนปากหมาอยู่ตลอดเวลา เสน่ห์ก็ลดลงได้เช่นกัน
โชคดีที่ระดับหน้าตาของเขาอยู่ในระดับ S ส่วนทักษะการเต้นอยู่ในระดับ B
ถ้าเขาขี้เหร่ ระดับเสน่ห์ของเขาคงได้ E แน่ ๆ
ส่วนคะแนนทักษะการพูดที่ได้ระดับ B นั้น คงมาจากการที่เขาพูดเก่ง…
อาจเป็เพราะความสามารถที่เขาหาเื่เหน็บแนมคนอื่นได้ตลอดเวลาก็เป็ได้
หลังจากนี้ ก็เหลือคะแนนของนาซอนอูแค่คนเดียวเท่านั้น
ผมรีบเปิดดูประวัติของสมาชิกวงคนสุดท้ายและจ้องมองอย่างใช้ความคิด
[ประวัติ]
[ชื่อ : นาซอนอู อายุ 21 ปี]
[ความสามารถพิเศษ]
[บัฟ : <ศูนย์แคลอรี> สามารถกินอาหารได้อย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่ต้องกลัวอ้วน เพราะจำนวนแคลอรีที่รับประทานเข้าไปจะเท่ากับศูนย์]
[จำนวนแต้มที่ใช้ 10 แต้ม]
[ระดับความสามารถ]
หน้าตา : C* (SS)
การร้อง : A
การเต้น : B
การแสดง : B
เสน่ห์ : B* (A)
การพูด : D
[วงเล็บหลังเครื่องหมายดอกจันคือผลคะแนนในการตรวจวัดความสามารถก่อนการแก้ไขครั้งล่าสุด]
หืม? มีความผิดปกติในผลคะแนนของนาซอนอู ซึ่งเป็สิ่งที่ผมยากทำความเข้าใจ
"อะไรคือการแก้ไขครั้งล่าสุด?"
[ผลคะแนนที่แสดงอยู่ในตอนนี้จะยึดตามสภาพร่างกายของสมาชิกในปัจจุบัน]
โฮ่ง!
เ้าขนปุ๋ยเห่าออกมาอย่างเห็นด้วยกับคำอธิบายในหน้าต่างข้อความ
ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะเห่าอะไรนักหนา...
ผมส่ายหัวขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงไขมันที่อยู่บนตัวของนาซอนอู
แน่นอนว่าความอ้วนไม่ใช่ความผิดบาป
อย่างไรก็ตาม ถ้าแฟน ๆ คาดหวังรูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลาสมบูรณ์แบบ เขาก็จำเป็ต้องปรากฏตัวบนเวทีด้วยรูปโฉมที่แฟนคลับคาดหวัง
ถึงไอดอลจะเป็คนเหมือนกัน แต่งานของพวกเขาก็คือการทำให้คนดูยอมจ่ายเงินเข้ามาดูตัวเองให้ได้
ผมจะไม่พูดถึงธุรกิจที่ผมไม่ชำนาญ แต่เอาเท่าที่ผมรู้ในตอนนี้...เราคงต้องพยายามกันอีกมากกว่าจะขึ้นเวทีได้ตามมาตรฐานที่แฟนเพลง้า
"ฉันมีคำถาม ระดับเฉลี่ยที่ถือเป็คะแนนมาตรฐานในผลวัดความสามารถคือระดับไหน?"
ผมเดาเอาว่าคงจะต้องเป็ระดับ D
เมื่อผมถามออกไปด้วยความคาดหวัง ระบบก็ตอบกลับมาอย่างไร้เยื่อใยว่า
[ระดับ C ถือว่าดีกว่าคนปกติเล็กน้อย]
ให้ตายเถอะ
เ้าขนปุ๋ยใช้เท้าของมันตะกุยพื้น พร้อมกับแสดงความเศร้าออกมาด้วยภาษากาย
นี่หมายความว่า...
ความสามารถในการเต้นของผม ณ ปัจจุบันนี้ ยังไม่ผ่านเกณฑ์มาตรฐานเลยด้วยซ้ำ
"ฉันจะใช้ลูกแก้วเพิ่มพลังทั้งสองลูกเพิ่มคะแนนความสามารถในการเต้นทั้งหมดเลยได้ไหม?"
[เมื่อลูกแก้วเพิ่มพลังถูกใช้งานแล้ว จะไม่สามารถเรียกคืนกลับมาได้อีก]
[้าใช้ลูกแก้วเพิ่มพลังจำนวน 2 ลูก เพิ่มระดับความสามารถให้แก่การเต้นใช่หรือไม่?]
[ตกลง / ปฏิเสธ]
ผมกดปุ่มตกลงโดยไม่ลังเล
หลังจากนั้นหน้าจอก็สว่างวาบ แล้วระดับความสามารถของผมก็เปลี่ยนแปลงในทันที
[ประวัติ]
[ชื่อ : ชอนอีเซ (อิมฮยอนซอง) อายุ 24 ปี]
[ระดับความสามารถ]
หน้าตา : S
การร้อง : D
การเต้น : C
การแสดง : E
เสน่ห์ : A
การพูด : A
ระดับการเต้นของผมขึ้นมาอยู่ในระดับ C ได้อย่างหวุดหวิด...
ตอนนี้ การเต้นของผมเหนือมาตรฐานคนทั่วไปเล็กน้อย
ใช่แล้ว อย่างน้อยก็คงดีกว่าทักษะการเต้นของผู้ชายอายุ 40 ปีที่เคยเต้นแต่เพลงลูกทุ่งบนรถบัสเท่านั้น...
หนทางยังอีกยาวไกลเหลือเกิน
ผมยังต้องหาทางแก้ปัญหาเื่เสียงร้องและการแสดงสดของตัวเองอีก
ไม่มีอะไรที่ผมจะทำได้ในตอนนี้อีกแล้ว...ผมคิดว่าตนเองควรรีบนอนหลับพักผ่อนให้เร็วที่สุด
ผมล้างหน้าล้างตาและเดินไปทิ้งตัวนอนบนเตียง
แต่เมื่อหัวถึงหมอนแล้ว ผมก็ยังนอนไม่หลับอยู่ดี อาจเป็เพราะว่าร่างกายของผมยังคงรู้สึกสดชื่นมากเกินไป
ผมต้องรีบหลับให้ได้...
ตอนที่ผมเป็ชายอายุ 40 ปี ผมทำงานหนัก ร่างกายจึงอ่อนแอมาก
ปกติผมทำงานล่วงเวลา จึงได้นอนวันละไม่ถึง 4 ชั่วโมง
แต่โทษทีเถอะนะ ไม่งั้นผมจะดูแลธุรกิจใหญ่โตขนาดนั้นได้อย่างไร
แต่ถึงแม้ผมจะนอนน้อยในร่างที่แล้ว แต่ทุกครั้งที่หัวผมถึงหมอน ผมก็จะหลับไปอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม
แล้วทำไมตอนนี้ผมถึงนอนไม่หลับ?
หลังจากนอนพลิกตัวกลับไปกลับมาอยู่นาน ผมก็รู้สึกเหนื่อยล้าแทนการง่วงนอน
ผมยังััไม่ได้ถึงความง่วงเลยสักนิด
คงเป็เพราะว่านี่ไม่ใช่ร่างกายของชายอายุ 40 ปี แต่มันเป็ร่างกายของคนหนุ่มที่ยังแข็งแรงดี
ในเวลาเดียวกันนี้ นอกจากจะไม่ง่วงแล้ว ผมยังตาสว่างเพราะความตื่นเต้นอีกด้วย
และเมื่อผมได้อยู่คนเดียวอย่างนี้ ผมก็เริ่มเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา
หาอะไรดูฆ่าเวลาดีกว่า...เพราะในตอนนี้ผมทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว
ผมนอนจ้องมองเพดานห้อง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาค้นหาคำว่า ‘อิมฮยอนซอง’
ผลการค้นหาปรากฏรูปภาพของตัวผมเองในชีวิตที่แล้วที่มีดอกเบญจมาศประดับไว้
ราวกับว่านี่ไม่ใช่เื่จริง แต่นั่นเป็ข้อเท็จจริงที่ยืนยันว่าอิมฮยอนซองซึ่งเป็ตัวจริงของผมนั้นได้ตายไปแล้วอย่างแน่นอน
ตราบใดที่นี่เป็เื่จริง สิ่งที่ผมต้องทำก็คือการตัดสินใจให้เด็ดขาด
ทำไมเื่แบบนี้ถึงเกิดขึ้นกับผม ทำไมถึงต้องเป็ผมด้วย?
แต่ไม่ว่าจะพยายามคิดหาคำตอบเท่าไหร่ ผมก็ยังไม่รู้คำตอบอยู่ดี
สิ่งที่ผมทำได้ในตอนนี้ก็คือ...การวิเคราะห์ดูว่าผมสามารถทำอะไรได้บ้าง
ก่อนอื่น...
ผมต้องเข้าเรียนคลาสการเต้นเพื่อเพิ่มทักษะการเต้นให้กับตนเอง รวมไปถึงเื่การแสดงบนเวที แล้วก็ช่วยนาซอนอูลดน้ำหนัก
นี่คือเป้าหมายระยะสั้นของผม
นอกจากนี้ ผมก็ควรศึกษาอุตสาหกรรมวงการบันเทิง โดยเฉพาะนักร้องไอดอล ให้เข้าใจอย่างลึกซึ้ง
ผมจะวิเคราะห์ตลาดอุตสาหกรรมบันเทิงเหมือนกับที่วิเคราะห์อุตสาหกรรมอาหารตอนที่สร้างบริษัทโจยองฟู้ดขึ้นมา
การวิเคราะห์ตลาดและวางแผนกลยุทธ์คือความชำนาญพิเศษของผมในฐานะนักธุรกิจ
เรียบร้อย เมื่อมีแผนการแบบนี้ ผมก็จำเป็ต้องนอนแล้วจริง ๆ
ผมได้ยินเสียงคลื่นทะเลดังลอยมาไม่ไกล
ร่างกายของผมค่อย ๆ จมลงไปใต้น้ำ ผมรู้สึกได้ถึงแรงกดมหาศาลที่บีบอัดร่างกายของตนเอง ราวกับว่าผมจะหายใจไม่ออกอีกต่อไป
แต่ตอนนี้ผมยังมีชีวิตอยู่
ถึงผมจะต้องมาอยู่ในร่างของคนอื่น แต่อย่างน้อยผมก็ยังโชคดีที่มีชีวิตอยู่ในโลกแห่งความจริงเช่นนี้
ผมไม่อยากจะล้มเหลวอีกแล้ว ผมไม่อยากจะผิดพลาด
ในจังหวะที่ผมกำมือเป็หมัดแน่น สติของผมก็พร่าเลือน แล้วผมก็หลับไปในที่สุด