นายหัวจิรทิปต์กดวางสายจากก้านยาวแล้ว เขาก็เอาโทรศัพท์มือถือใส่เก็บลงไว้ในกระเป๋ากางเกงตามเดิม แล้วเดินไปตักน้ำใส่ถังน้ำ แล้วเดินกลับเข้าไปภายในกระท่อม นายหัวหนุ่มวางถังน้ำไว้ใกล้ๆ ร่างบางที่นอนสลบไม่รู้เนื้อรู้ตัว
นายหัวหนุ่มเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัว ที่แขวนอยู่มาแช่ลงไปในน้ำ จากนั้นหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นจากน้ำ บิดให้หมาดๆ แล้วบรรจงเช็ดลงไปตามเนื้อตัวของหญิงสาวตัวเล็ก โดยเริ่มจากใบหน้าสวยหวาน ที่ตอนนี้ซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด ไล่มาตามลำคอระหง ลงไปตามร่างกาย เพื่อให้อุณหภูมิที่พุ่งสูงลดต่ำลง
“นี่เราทำรุนแรงไปหรือเปล่าวะ!!??......”
นายหัวหนุ่มกล่าวพึมพำกับตัวเองออกมาเบาๆ เมื่อเห็นรอยแดงเป็จ้ำๆ ทั้งที่อยู่รอบๆ คอระหง และทั้งที่อยู่ตามเนื้อนวลเนียนละเอียดลออ ยิ่งผิวของปวริศราขาวเนียนละเอียด บอบบางด้วยแล้ว ก็ยิ่งเห็นรอยแดงนั้นชัดเจน และก็ให้นายหัวหนุ่มรู้สึกแย่ที่ทำรุนแรงกับปวริศา ซึ่งโดยลักษณะนิสัยของเขาแล้ว เขาไม่เคยทำรุนแรงกับผู้หญิงมาก่อนเลย
พอนายหัวหนุ่มเช็ดเนื้อเช็ดตัว จนความร้อนภายในกายของหญิงสาวตัวเล็กเริ่มลดระดับลงไปบ้างแล้ว เขาก็สวมใส่เสื้อผ้าตัวใหญ่ให้หญิงสาวตัวเล็ก พอสวมเสร็จก็ห่มผ้าให้จนถึงคอ แล้วลุกถือถังน้ำออกมาข้างนอกห้อง
และในขณะนั้น นายหัวหนุ่มก็พานอิ่มไปโดยปริยาย ทั้งที่ยังไม่ได้แตะต้องอาหารสักคำเดียว เขานำอาหารไปเก็บไว้ แล้วกลับเข้าไปภายในกระท่อม นั่งขัดสมาธิลงข้างๆ หญิงสาวตัวเล็ก สายตาคมกริบมองจับจ้องใบหน้าสวยหวานนิ่ง
‘จะสงสาร จะรู้สึกผิดไปทำไม ทีพวกมันทำเื่แย่ๆ ทำเื่ร้ายๆ กับน้องสาวของเรา พวกมันยังไม่คิดสงสารและไม่รู้สึกผิดเลย แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ กับสิ่งที่พวกมันจะต้องชดใช้’
เมื่อคิดไปถึงสิ่งที่พี่กับน้องสองคนนี้ทำไว้กับน้องของตนเอง นายหัวหนุ่มก็หรี่ตาลง ขบกรามแน่นจนขึ้นนูนเป็สัน และพลางทำท่าจะลุกขึ้น เพื่อออกไปข้างนอก โดยไม่คิดจะสนใจแยแสหญิงสาวตัวเล็ก ที่นอนสลบ ไม่สบายอยู่นี้ แต่ยังไม่ทันจะได้ยืนขึ้นเต็มตัว ก็ต้องหยุดชะงัก
“หนาว!!... น้ำค้างหนาว อึก หนาว แม่จ๋าพ่อจ๋า น้ำค้างหนาว อึก!!!!”
นายหัวหนุ่มเห็นร่างบางที่ตอนแรกนอนนิ่ง กำลังกระสับกระส่าย ขดตัวงอราวกับกุ้งถูกน้ำร้อนลวก โดยปากบางจิ้มลิ้มก็พร่ำเพ้อละเมอออกมา และน้ำใสๆ ก็ไหลรินออกจากหางตาทั้งสองข้าง ทั้งที่เปลือกตายังคงปิดสนิท
นายหัวหนุ่มมองร่างบางนิ่งอย่างชั่งใจ และสับสนว่าเขาควรจะทำอย่างไรดี จะลุกหนีออกไปโดยไม่สนใจ ปล่อยเ้าหล่อนละเมอเพ้อพกอยู่ตามลำพังอย่างนี้ หรือว่าควรจะทำยังไง จิตใจของเขาตอนนี้มันตีกันวุ่นวายไปหมด
“หนาว!!... อึก หนาว!!!!.....”
ร่างบางขดตัวงอมากยิ่งขึ้น ทั้งร่างบางก็สั่นเทิ้มให้คนที่ยืนชั่งใจอยู่เห็น และนั้นก็ทำให้คนที่ยืนมองดูตัดสินใจล้มตัวลงไปนอน ยื่นมือใหญ่ไปดึงร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมกอด เพื่อให้หญิงสาวได้รับไออุ่นจากกายแกร่งอีกทาง
พอร่างบางอันไร้สติ รับรู้ได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกจากกายแกร่ง ก็เบียดซุกซบเข้าหา และไม่ช้าไม่นานจากที่มีอาการสั่นเทิ่ม ก็ค่อยๆ ดีขึ้นและหายไป อาการละเมอเพ้อพกนั้นก็พลันหายไปด้วยเช่นกัน แต่กระนั้น นายหัวหนุ่มก็ยังคงสวมกอดร่างบางเอาไว้อย่างนั้น
“นายหัว!!... นายหัวครับ นายหัว!!!!......”
เป็เวลานานพอสมควรที่นายหัวหนุ่มกอดร่างบางไว้แนบอก จนกระทั่งได้ยินเสียงของก้านยาว ส่งเสียงเรียกตัวเองอยู่นอกกระท่อม นายหัวหนุ่มจึงค่อยๆ ขยับตัวออกจากร่างบางช้าๆ เพื่อจะลุกออกไปเจอก้านยาวที่ข้างนอกกระท่อม เพราะไม่อยากให้ก้านยาวรู้ว่าเขาจับตัวปวริศามาที่นี่
“นายหัว!!!!...... น้ำค้าง!!!!????......”
แต่ยังไม่ทันที่นายหัวหนุ่มจะลุกออกไปข้างนอก ทำได้เพียงแค่ลุกยืนขึ้น ประตูก็เปิดออกด้วยน้ำมือของก้านยาว ซึ่งจังหวะแรกที่ก้านยาวเห็นนายหัวหนุ่มก็ยิ้ม แต่พอหันไปเห็นปวริศาที่นอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเสื่อ โดยมีผ้าห่มบางๆ ปกคลุมร่างเอาไว้ ก็ต้องขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย และใไปพร้อมๆ กัน
๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗
2K
