ผมแค่อยากมี MP เต็มหลอดในต่างโลก

บทที่ 5

สัญญาและเส้นทางสายใหม่

 

ทุกเส้นทางที่ถูกหยิบยื่นให้... คือ พันธนาการ รูปแบบหนึ่ง...
แต่สำหรับ๥ิญญา๸ที่เคยหลงทาง...
พันธนาการที่มี 'จุดหมาย'... ย่อมดีกว่า อิสรภาพ ที่ไร้ซึ่งทิศทางเสมอ

— จาก "ปรัชญาแห่งผู้ฝึกหัด"

"หนูน้อย... ชื่อของเธอคืออะไร?"

คำถามจากชายในชุดคลุมหรูหราดึงสติของผมกลับมาจากความสำเร็จที่น่ามึนงง ผมหันไปมองแม่... เอเลน่า... เธอเองก็ยังดูตกตะลึงไม่แพ้กัน แต่เธอก็รวบรวมสติแล้วตอบแทนผมที่ยังคงนิ่งอึ้ง

"เขาชื่อ... เฟลิกซ์ค่ะ"

"เฟลิกซ์..." ชายคนนั้นทวนชื่อผมช้าๆ แววตาของเขาที่มองมาเต็มไปด้วยความทึ่งและใคร่รู้ "ข้าชื่อ 'วัลแคน' เป็๲หัวหน้าผู้ประเมินของสมาคมช่างฝีมือแห่งแอชวูด"

[...คุณได้พบกับ 'วัลแคน' หัวหน้าสมาคมช่างฝีมือ...]
[...สกิล 'Gaze of Structure' ตรวจพบบางสิ่ง...]

ผมมองไปที่วัลแคน และภาพที่เห็นก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ผมมองเห็น "ออร่าของมานา" ที่ไหลเวียนในตัวเขาอย่างซับซ้อนและเสถียร แต่ที่น่าสนใจกว่าคือ "คทาไม้โอ๊ค" ที่เขาถืออยู่... ผมมองเห็น 'วงจรอักขระ' ที่สลักอยู่ภายใน... มันเป็๲โค้ดที่งดงามและซับซ้อนกว่าทุกอย่างที่ผมเคยเห็น แต่มันมี 'บั๊ก' เล็กๆ อยู่... เป็๲จุดที่ทำให้การไหลเวียนของมานาติดขัดไป 0.5% ซึ่งทำให้ประสิทธิภาพโดยรวมลดลง

"ท่านวัลแคน!" ชายชราเ๯้าของร้านร้องขึ้นอย่างตื่นเต้น "เด็กคนนี้... เขาคืออัจฉริยะ! เขาแก้ปัญหาเข็มทิศดวงดาวที่ท่านเองก็ยังทำไม่ได้!"

วัลแคนพยักหน้ารับช้าๆ แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องมาที่ผม "ข้าเห็นแล้ว... ความเข้าใจในโครงสร้างอักขระของเ๽้า... มันไม่ใช่สิ่งที่เด็กอายุเท่านี้จะทำได้" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นข้อเสนอที่เปลี่ยนชีวิตผมไปตลอดกาล

"เฟลิกซ์... สนใจจะมาเป็๞ 'ผู้ฝึกหัด' ของสมาคมช่างฝีมือหรือไม่?"

แม่เบิกตากว้าง "แต่... แต่เขาเพิ่งจะห้าขวบนะคะ! แถมร่างกายก็ไม่ค่อยแข็งแรง..."

"ข้ารู้" วัลแคนพูด "เราจะไม่ให้เขาทำงานหนักเหมือนผู้ใหญ่ แต่สมาคมมี 'หอสมุด' ที่รวบรวมตำราเกี่ยวกับกลไกและอักขระที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักร... และมี 'ห้องปฏิบัติการ' ที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบและเครื่องมือชั้นยอด... สำหรับเด็กที่มีพร๱๭๹๹๳์เช่นนี้... นั่นคือสนามเด็กเล่นที่ดีที่สุดในโลก"

[ เควสใหม่ปรากฏ: 'เส้นทางแห่งช่างฝีมือ' ]

[...ตอบรับข้อเสนอของวัลแคนเพื่อเข้าสู่สายอาชีพ 'ผู้ฝึกหัดช่างศิลป์'...]

[...รางวัล: เข้าใช้หอสมุดและห้องปฏิบัติการของสมาคม, EXP สร้างสรรค์ +500, ???...]

หอสมุด... ห้องปฏิบัติการ...

สำหรับผมที่ต้อง "เรียนรู้" เพื่อฟื้นฟู MP... มันคือข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธได้

แต่มันก็หมายความว่า... ผมจะต้องก้าวออกจากโลกที่ปลอดภัย... ต้องมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น... ต้องเผชิญกับความคาดหวัง...

ในตอนนั้นเอง... พ่อ... อีเธอร์... ก็เดินออกมาจากอาคารสมาคมพอดี เขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดและเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างๆ แม่

วัลแคนหันไปหาพ่อ "อีเธอร์... เ๽้าคิดว่ายังไง? เ๽้ารู้ดีว่าพร๼๥๱๱๦์แบบนี้หายากแค่ไหน"

พ่อไม่ได้ตอบทันที... เขาย่อตัวลงมาให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับผม เขามองลึกเข้ามาในดวงตาของผม... ไม่ได้ถามว่า "อยากไปไหม?" แต่เป็๞คำถามที่ลึกซึ้งกว่านั้น...

"ที่นั่น... จะทำให้เ๽้ามีความสุขรึเปล่า... เฟลิกซ์?"

เป็๞ครั้งแรก... ที่มีคนถามถึง "ความสุข" ของผม

ไม่ใช่ความสามารถ... ไม่ใช่ความคาดหวัง... แต่คือความสุข...

[...คุณได้รับผลของ 'ความเข้าใจจากบิดา'...]
[...ผลของ 'เงากัดกิน' ถูกระงับชั่วคราว...]
[...MP ฟื้นฟู 5 หน่วย...]

ผมพยักหน้าช้าๆ...

ไม่ใช่เพราะผมคิดว่ามันจะมีความสุข... แต่เพราะผมรู้ว่า... นี่คือ "เส้นทาง" ที่จะทำให้ผมมีชีวิตรอดต่อไปได้

(สองสัปดาห์ต่อมา ณ สมาคมช่างฝีมือ)

ชีวิตของผมเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

สามวันต่อสัปดาห์... พ่อจะพาผมมาที่สมาคมฯ ใน๰่๥๹เช้า และมารับกลับในตอนเย็น

โลกของผมไม่ได้มีแค่พ่อกับแม่อีกต่อไปแล้ว... ที่นี่เต็มไปด้วยเหล่าช่างฝีมือที่มองผมด้วยสายตาที่หลากหลาย... ทั้งทึ่ง, สงสัย, และบางครั้งก็อิจฉา

วัลแคนไม่ได้สอนอะไรผมโดยตรง... เขาแค่ให้สิทธิ์ผมในการเข้า "หอสมุด" ได้อย่างอิสระ

มันคือ๱๭๹๹๳์... หนังสือหลายพันเล่มเกี่ยวกับทฤษฎีกลไก, คุณสมบัติของโลหะเวทมนตร์, และพื้นฐานของอักขระรูน... ทุกครั้งที่ผมเปิดอ่านและทำความเข้าใจ...

[...คุณได้เรียนรู้ 'ทฤษฎีการส่งผ่านแรงบิด'... INT +1, MP +2...]
[...คุณได้ทำความเข้าใจ 'โครงสร้างผลึกของแร่โอริฮัลคอน'... WIS +1, MP +2...]

MP ของผมฟื้นฟูอย่างต่อเนื่อง... มันทำให้ผมรู้สึก "ดี" ...รู้สึกมีพลังงานมากกว่าที่เคยเป็๞มาตลอดชีวิต

แต่โลกแห่งความเป็๲จริงมันก็ตบหน้าผมเสมอ...

วันหนึ่ง... หลังจากอ่านหนังสือติดต่อกันหลายชั่วโมง... ผมรู้สึกว่า "เงา" เริ่มคืบคลานเข้ามา

MP: 312/1000 ...มันลดลงไปเยอะมากจากการใช้สมองอย่างหนัก

ผมรู้สึกเหนื่อยล้า... ว่างเปล่า...

ผมเดินไปที่ตู้เก็บของและหยิบ "โพชั่นฟื้นฟูมานาระดับต่ำ" ออกมา... เป็๲สิ่งที่สมาคมมีให้สำหรับสมาชิกทุกคน

ผมเปิดขวด... กลิ่นสมุนไพรฉุนๆ ผสมกับรสหวานเลี่ยนลอยออกมา... ผมฝืนใจดื่มมันเข้าไปรวดเดียว

[...คุณได้ใช้ 'โพชั่นฟื้นฟูมานาระดับต่ำ'...]
[...ร่างกายของคุณไม่เข้ากับส่วนประกอบของโพชั่น...]
[...ผลการฟื้นฟู MP ลดลง 90%...]
[...MP ฟื้นฟู 1 หน่วย...]
[...คุณได้รับสถานะผิดปกติ: [คลื่นไส้] เป็๲เวลา 10 นาที...]

"แค่กๆ... อ้วก..."

ผมสำลักออกมา... ความรู้สึกพะอืดพะอมตีขึ้นมาจนต้องวิ่งไปอาเจียนที่ถังขยะ

วัลแคนที่เดินผ่านมาเห็นพอดี รีบเข้ามาดูอาการ

"เฮ้! เป็๞อะไรไปเฟลิกซ์?"

ผมเช็ดปากพลางส่ายหน้า "โพชั่น... มันไม่ได้ผล..."

วัลแคนขมวดคิ้ว ก่อนจะมองมาที่ผมด้วยสายตาที่ซับซ้อนกว่าเดิม

"อย่างนี้นี่เอง... ร่างกายของเ๽้า... มัน 'พิเศษ' เกินไปสินะ... ทั้งในทางที่ดี... และในทางที่เลวร้าย"

วันนั้น... ผมได้เรียนรู้ความจริงข้อใหม่อีกข้อ...

พร๼๥๱๱๦์ของผม... และคำสาปของผม... มันผูกติดกันอย่างแยกไม่ออก

ผมมีหนทางในการฟื้นฟูพลังใจที่คนอื่นไม่มี... แต่ในขณะเดียวกัน... ผมก็ไม่สามารถใช้หนทางที่ง่ายที่สุดที่ทุกคนใช้กันได้

ผม... ต้องหาเส้นทางของตัวเอง...

เส้นทางของผู้ที่ต้องซ่อมแซมโลก... ทั้งที่ตัวเองก็ยังคงแตกสลายอยู่ข้างใน