ภาคที่ 2 GAMES START ตอนที่ 18ยามนี้ NC 18
คำเตือนเนื้อหาในตอนนี้มีความรุนแรงผู้ใดที่อ่านชื่อตอนแล้วเข้ามาเพื่อเื่บนเตียงคงจะผิดหวัง
" ..." ท้องฟ้าอันมืดมิดที่มีแสงจากกองเพลิงได้หายไปเหลือเพียงหมอกขาวโพลนไม่ว่ามองไปทางไหน
เมื่อกี้เราอยู่ในหมู่บ้านไม่ใช่เหรอ? ซึฮากิเดินไปเรื่อย ๆ ไร้จุดหมายเขาหวังเพียงแค่เจอใครสักคนหรือทางออกสักทาง
" ซึฮากิ " เสียงหญิงสาวพูดเน้นคำช้า ๆกรอกหูของซึฮากิไปมาตลอด
" เธอเป็ใคร? " ซึฮากิยังคงใจเย็นพยายามจะหาต้นตอของเสียงให้ได้
" ความตั้งใจแน่วแน่ของนาย มันทำให้ฉันตื่นเต้นสุด ๆ ไปเลย ฮ่าฮ่าฮ่า "เสียงใสของเด็กสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าเห็นเพียงเงาท่ามกลางหมอกเท่านั้นขณะที่เธอค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินเข้ามาหาซึฮากิใบหน้าของหญิงสาวสวยหน้าตาดูสดใส ดวงตากลมโตจ้องมองซึฮากิไม่ละสายตา
" นี่คงเป็...พรแห่งพระเ้าสินะ "ซึฮากิตอบกลับอย่างเ็าพยายามเบือนหน้าหนีทุกครั้ง
" ฮ่าฮ่าฮ่า รู้แล้วก็ดี " เธอยื่นมือที่เหมือนกำลังกำอะไรไว้ในนั้นมาตรงหน้าซึฮากิ
" รับไปสิ " รอยยิ้มที่ดูแสนซื่อรวมกับความเ้าเล่ห์
" ไม่ " ซึฮากิเดินผ่านเธอไปอย่างไม่ไยดี
" ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันล่ะเกลียด...เด็กรู้เยอะแบบนายจริง ๆ "เสียงหัวเราะที่เหมือนกับเด็กวัยรุ่นกำลังสนุกสนาน
" หวังว่าคราวหน้า นายจะรับของขวัญจากฉันนะ "รอยยิ้มกวนประสาทส่งท้ายก่อนที่ซึฮากิจะเดินต่อไป และจู่ ๆเขาก็กลับมายังที่เดิมที่ยืนอยู่ภายในหมู่บ้านที่ร้อนระอุ
นายทหารหลายคนที่ได้เห็นก็รีบเข้ามาล้อมซึฮากิไว้ทันทีหอกแหลมยาวจ่อมาที่คอของซึฮากิจากรอบด้าน
" นี่มันพวกฏในใบประกาศ ฆ่ามันเลย "หอกแหลมกำลังจะแทงเข้าที่คอของซึฮากิ แต่เขาก็หายไปจากสายตาของพวกทหารเสียแล้ว
" มันหายไปแล้ว! " เสียงะโด้วยความใ
" อย่าไปกลัว ! ในใบประกาศบอกว่ามันเลเวลแค่สาม "เสียงของทหารนายนั้นได้เงียบไป มีดสั้นที่เฉือนคอตัดหลอดลมและเส้นเืใหญ่จนเืกระเด็นใส่นายทหารคนอื่นๆ ขณะที่ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความใ กลัวและสิ้นหวัง
" ฆ่ามันเร็ว " พวกเขาไม่ทันได้ก้าวเท้าไปไหนหัวก็ได้หลุดออกจากบ่าพร้อม ๆ กับเืที่กระจายไปทั่วใบหน้าของซึฮากิที่เต็มไปด้วยเืและฝุ่น แววตาของสัตว์ที่มีความเืเย็นมองดูเหยื่อที่ฆ่าไปอย่างไร้อารมณ์
" [Box]" หลังจากซึฮากิได้ร่ายเวทไป จู่ ๆพวกทหารที่กำลังเดินเข้ามาก็อึดอัดหายใจไม่ออกสายลมที่พัดไปมาก็นิ่งเงียบผิดปกติและจู่ ๆ ไฟทั้งหมดก็ดับลงเหลือเพียงฝุ่นควัน
" บ้าเอ๊ย ! เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น?" พวกเขาสูดหายใจเข้าเต็มปอด มองไปรอบ ๆด้วยความประหลาดใจที่ไม่เห็นกองเพลิงที่พวกเขาได้เผาไปเลย
" [ShadowClone] [Night control] " ร่างโคลนของซึฮากิทั้งสามร่างยืนเรียงกันพวกเขาหยิบหอกจากกองศพขึ้นมา ขณะที่พวกทหารเดินไปมาเหมือนคนตาบอด
" ฆ่าพวกมันให้หมด " ร่างโคลนทั้งหมดได้กระจายตัวหายไปอย่างรวดเร็วซึฮากิพุ่งเข้าใส่กลุ่มทหารตรงหน้าฆ่าพวกเขาทั้งหมดด้วยความรวดเร็วจนไม่มีแม้แต่เสียงร้องออกมา
เหล่าร่างโคลนที่ไล่ฆ่าพวกทหารมากมายพวกเขาได้แต่วิ่งไปมาด้วยความสั่นกลัวได้ยินเพียงเสียงกรีดร้องของเพื่อน ๆมองไม่เห็นแม้กระทั่งทางเดินข้างหน้า
" ทำไมมันมืดแบบนี้ อ๊าก ! " หอกแหลมยาวแทงจากด้านหลังแล้วยกขึ้นสูงทำให้แผลยิ่งเปิดกว้างมากขึ้นสร้างความทรมานก่อนจะมีร่างโคลนอีกคนใช้หอกแทงใส่ไปในปากตายคาที่
" เกิดอะไรขึ้น! ใครได้ยิน- "ร่างโคลนคนหนึ่งเอามือล่วงเข้าไปในปากดึงลิ้นออก ก่อนจะแทงหอกเข้าเบ้าตาตายคาที่
" ช่วยพวก...เด็ก ๆ ด้วย " เสียงแหบ ๆ จากด้านหลังของซึฮากิเมื่อเขาหันกลับไปมองดูร่างของคุณปู่ที่สาหัสถูกหอกแหลมแทงท้องนอนจมกองเือยู่
" คุณปู่! [Heal] " ซึฮากิพยายามร่ายเวทอย่างร้อนรนมองดูสภาพแผลและอาการของเขา ขณะที่คุณปู่พยายามเอื้อมมือขึ้นมาหาซึฮากิ
" พวกเด็ก ๆ " และเสียงก็เงียบหายไป มือได้ร่วงลงพื้นและนิ่งสนิทลมหายใจได้หายไปเสียแล้ว
พวกเด็ก ๆ เหรอ? ซึฮากิวิ่งไปทั่วพยายามมองหาพวกเด็ก ๆ ที่คุณปู่บอกเขาได้เห็นทางที่ราบเป็หน้ากลองต้นไม้พุ่มหญ้าโดนอะไรบางอย่างทับเป็เส้นทางออกจากหมู่บ้านไป
ซึฮากิรีบตามไปอย่างเร็วปล่อยร่างโคลนจัดการทหารภายในหมู่บ้านต่อไปผ่านไปสักพักหนึ่งก็ได้เห็นกลุ่มทหารสิบกว่านายยืนล้อมสัตว์ขนาดั์อยู่
พวกมันใช้ทั้งหอกดาบ ธนูโจมตีใส่ตัวสัตว์ประหลาดจนมีแผลใหญ่เล็กเต็มตัวแต่มันก็ไม่ตอบโต้กลับเอาแต่ก้มทำอะไรบางอย่างอยู่
" ..." ซึฮากิแอบมองดูพวกเขาอยู่ไม่ใกล้เขาได้ยินเสียงร้องของเด็กชายหญิงจากตรงนั้นแม้จะไม่เห็นตัวก็ตามเสียงที่ร้องออกมาตัวความกลัวจากสุดหัวใจทำเอาซึฮากิยืนกัดฟันอึ้งไปครู่
HP 220/1650 MP215/1522
ต้องเก็บมานาไว้เผื่อเหตุฉุกเฉิน
" เฮ้ย ! รีบ ๆ ฆ่ามันได้แล้ว "เสียงตะคอกดังออกมาจากกลุ่มทหารที่ยืนล้อมอยู่
" แต่หัวหน้าครับแล้วใช่ทั้งเวทมนตร์ใช้ทั้งอาวุธก็ยังฆ่ามันไม่ได้เลยนะครับ "ดาบที่ฟันเฉือนเข้าร่างของคิงคองเป็แผลยาวหอกแหลมที่ทิ่มแทงซ้ำแล้วซ้ำอีกแต่กลับไม่มีเสียงร้องของคิงคองมีเพียงเสียงร้องจากเด็กๆ แทน เมื่อซึฮากิจ้องมองเข้าไปภายในอ้อมแขนที่มันพยายามปกป้องไว้ก็ได้เห็นพวกเด็กๆ อยู่
" เดี๋ยวมันก็ตาย ทำต่อไป! " เสียงของผู้เป็หัวหน้าเงียบหายไปเมื่อซึฮากิอ้อมเข้าด้านหลังและออกแรงบิดคอหักก่อนจะลากตัวออกไปเขาหยิบดาบของหัวหน้าทหารปาใส่นายทหารที่อยู่ไกลออกไปปาดเข้าที่คอพอดี
พวกทหารรู้ตัวมองเพื่อนที่เืกำลังไหลออกมาจากคอพยายามมองหาศัตรูแต่คนที่อยู่ใกล้สุดก็ถูกแทงจากด้านหลังและซ้ำอีกทีด้วยการปาดคอทหารสิบกว่านายวิ่งกรูกันเข้าหาซึฮากิลูกธนูยิงเข้ามาแต่เขาก็หลบได้และจับลูกธนูดอกนั้นไว้และหักต่อหน้าพวกทหารหลาย ๆ คนเริ่มสั่นกลัวที่ได้เห็นความอยากสู้เริ่มถดถอยลง
เสี้ยววินาทีที่พวกเขาเผลอซึฮากิก็รีบพุ่งเข้าใส่ทหารที่ใกล้ตัวที่สุดดาบที่เหวี่ยงเข้ามาด้วยความกลัวของนายทหารไร้ซึ่งความมั่นคงซึฮากิเอื้อมมือไปจับข้อมืออย่างรวดเร็วและหักแขนข้างนั้นใช้มีดสั้นแทงไปที่คอก่อนจะเอาตัวทหารมาเป็โล่กำบังลูกธนูที่กำลังพุ่งเข้ามายิงเข้าที่ร่างของทหารแทน ซึฮากิยกร่างของทหารขึ้นเหวี่ยงไปรอบๆ ทำให้พวกทหารคนอื่นเข้ามาไม่ได้
จากนั้นจึงขว้างร่างของทหารใส่เพื่อนของมันที่ยืนอยู่ทางซ้ายจนล้มลงและใช้จังหวะนี้หยิบดาบที่อยู่บนพื้นขว้างใส่พลธนูที่อยู่ห่างออกไปดาบขว้างออกไปได้หมุนฟันเข้าที่ใบหน้าของพลยิงพอดีแม้จะยังไม่ตายทันทีแต่ก็ลงไปดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นด้วยความเ็ป
ทหารทางขวาแทงหอกยาวใส่เฉียดใบหน้าของซึฮากิไปเขาเอามือจับที่ข้อมือของนายทหารบิดกระชากออกอย่างแรงจนแย่งหอกมาได้และใช้มันแทงเข้าที่หัวใจของทหารตรงหน้าเวทดาบไฟพุ่งเข้ามาหาซึฮากิโดยไม่ทันตั้งตัวแต่ก็ยังเบี่ยงตัวหลบไปได้ทันพร้อมกับปามีดสั้นใส่ทหารที่ร่ายเวทปักเข้าที่หัวซึฮากิรีบวิ่งเข้าไปชักมีดสิ้นออกมาและร่ายเวทลมฟันใส่ทหารที่อยู่ด้านหลังผ่าเป็แนวเฉียงั้แ่ใบหน้าไปจนถึงท้อง
ซึฮากิรีบหันกลับมาหาทหารที่โดนศพทับอยู่แทงลงไปที่คอและแย่งดาบมาขว้างมันใส่พลยิงอีกคนสวนกับธนูไฟที่พุ่งมาอย่างรวดเร็วซึฮากิใช้มีดปัดลูกธนูออกไปด้านข้างทางที่มีทหารอยู่ ะเิไฟย่อม ๆเผาพรรคพวกของมันเอง
ความสับสนวุ่นวายเริ่มขึ้นพวกทหารที่เหลือหันหลังวิ่งหนีสุดชีวิตน้ำตาไหลด้วยความกลัว
" [ BindSoul ] " โซ่ตรวนที่มองไม่เห็นได้ตรึงพวกเขาไว้จนขยับไม่ได้แม้น้อย
ซึฮากิเดินเข้าไปหาคิงคองช้าๆ เอาฝ่ามือวางบนแขนของมัน " [ Heal] "
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าของซึฮากิที่พยายามจะยิ้มแบบที่เคยทำออกมาให้ได้
" ไม่เป็ไรแล้ว คุณมังกี้ "คิงคองตัวนั้นเงยหน้าขึ้นมองเข้าไปในดวงตาของซึฮากิเด็กที่อยู่ภายในอ้อมแขนก็ได้เข้ามากอดซึฮากิแน่นร้องไห้ฟูมฟายสุดเสียง
กลุ่มควันกระจายออกมาจากคิงคองปกคลุมตัวของมันหมดเมื่อควันหายไปเหลือแค่เพียงร่างของเด็กสาวตัวน้อยที่มีแต่แผลเต็มตัวนั่งอยู่กับพื้นหมดเรี่ยวแรงที่จะลุกยืน
" ช่วยพวกเด็ก ๆ ก่อน ข้าไม่เป็ไร "
" [ Heal ]" ซึฮากิมองมังกี้อย่างอ่อนโยนยังคงร่ายเวทรักษาห้ามเืไว้ได้พวกเด็ก ๆ หกคนมีแต่ความสั่นกลัวร้องไห้ไม่หยุด
" นั่งลงก่อน...มา " ซึฮากิพยายามพูดแบบช้า ๆนิ่มนวลเพื่อให้พวกเธอใจเย็น
" มีใครรอดอีกไหม ? " มังกี้เอ่ยปากถามด้วยเสียงที่เบาและอ่อนล้าขณะที่พวกเด็ก ๆ เริ่มเงียบลงเหลือเพียงคราบน้ำตาบนใบหน้าของพวกเขา
" ผมเห็นแค่คิโนริ ที่เหลือผมบอกไม่ได้...ว่าใครรอดอีกไหม "
" ปล่อยพวกเราไปนะ ไอ้ฏ ! อย่างพวกแกต้องถูกกำจัดไม่ช้าก็เร็วจะต้องมีกำลังเสริมมาแน่ ๆ "หนึ่งในทหารที่ถูกตรึงไว้ะโเสียงดัง
" หนู ๆ อยากแก้แค้นไหม ? " ซึฮากิส่งยิ้มอันอ่อนโยนให้พวกเด็กๆ
" พวกสารเลวตรงนั้น พี่ยกให้ " เด็ก ๆไม่พูดอะไรแต่กลับยืนขึ้นหยิบจับดาบหอกมากมายอาวุธที่หนักเกินตัวทำให้ต้องจับสองมือลากไปแทน
พวกเธอเหวี่ยงอาวุธที่ถืออยู่อย่างบ้าคลั่งเสียงร้องโหยหวนจากพวกทหารที่ทำอะไรไม่ได้ ด้วยเลเวลที่ห่างทำให้รอยแผลที่ได้ไม่ลึกถึงขั้นเสียชีวิตแต่มันกลับเพิ่มความทรมานแทนเหมือนกับถูกมีดคัตเตอร์กรีดไปทั่วร่างกาย เสียงร้องยังคงดังอยู่พร้อมๆ เืที่กระเด็นปนไปกับน้ำตาของพวกเด็ก ๆ
แววตาที่ดูพึงพอใจของซึฮากิตรงข้ามกับมังกี้ที่ไม่อยากจะมองสักเท่าไรเธอไม่อยากให้มือเด็ก ๆ ต้องเปื้อนเืแบบนี้บางคนก็ใช้เขี้ยวเล็บที่มีพยายามจะฆ่าพวกทหารให้ได้
พวกร่างโคลนเป็ยังไงกันบ้างนะ? หวังว่าพวกทหารจะตายหมดแล้ว
เวลาผ่านไปเป็สิบนาทีจนพวกเด็ก ๆ เริ่มเหนื่อยและหมดแรงทหารเหล่าก็ยังไม่มีใครตาย แต่มีแผลทั้งตัวอาจจะตายเพราะเืไหลก็ได้
" [ Heal ]"
" ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ ผมจะลาออก...แล้วก็จะไม่มายุ่งเกี่ยวอีก "หนึ่งในทหารร้องขอชีวิตทั้งน้ำตา ขณะที่เืค่อย ๆ หยุดไหล
" ผมด้วย "
" ผมยังมีพ่อแม่ที่ต้องดูแลอยู่นะครับ "
ซึฮากิทำเป็หูทวนลมไม่สนใจคำพูดของพวกเขาเถาวัลย์หนา ๆ มาทำเป็เชือกมัดพวกทหารทั้งหมดติดกันหมด
ซึฮากิจับแขนของนายทหารไว้แล้วใช้เท้าเหยียบหักเสียงร้องดังลั่นด้วยความเ็ปเขาไล่หักแขนหักขาพวกทหารทุกคนจนนอนนิ่งทำอะไรไม่ได้
" เราจะกลับไปที่หมู่บ้าน " แสงจันทร์สีเหลืองที่สว่างพอที่จะนำทางพวกเขาซึฮากิลากพวกทหารนำหน้ามังกี้และเด็ก ๆ ไป
ร่างของชาวบ้านรวมถึงพวกทหารนอนตายกระจายไปทั่วเดินไปทางไหนก็มีกลิ่นคาวเืพวกร่างโคลนเดินไปมาตามล่าพวกทหารที่อาจจะเหลือรอดอยู่
ซึฮากิหยุดอยู่ใจกลางหมู่บ้านวางพวกทหารที่ยังไม่ตายไว้
" กิ ! " เซนจุดไฟเหมือนคบเพลิงส่องนำทางมาพวกเขาต่างก็ตกตะลึงกับภาพที่ได้เห็น
" นี่มันเกิดอะไรขึ้น ? " คานะเธออุ้มคิโนริมาแผลที่ตัวคิโนริเริ่มดีขึ้นเืหยุดไหลอย่างน้อยก็พ้นขีดอันตรายแล้ว
ระหว่างที่พวกเขาคุยกันร่างโคลนของซึฮากิก็ได้กลับมาพร้อมกันหมด
" ช่วยกันเอาศพของชาวบ้านมารวมกันตรงนี้ ส่วนพวกนายไปเก็บศพทหารมา "ร่างโคลนได้กระจายตัวออกไปแบกศพมารวมกันที่ใจกลางหมู่บ้านเช่นเดียวกับพวกเซนที่กระจายตัวกันไปช่วยอีกแรง
" คิโนริ " มังกี้รับคิโนริไว้ในอ้อมแขน พวกเด็ก ๆที่ร้องไห้จนเหนื่อยหลับไปเหลือเพียงน้องเอที่ยังอยู่
เสียงแหลมดังมาจากข้างๆ พวกเขา ปุยะโขึ้นลงเรียกร้องความสนใจจากซึฮากิ
" ทำไมแกทำหน้าอย่างงั้นล่ะ ? " เสียงเด็กผู้หญิงที่มีความเย่อหยิ่งและกวนประสาทเธอเท้าเอวยืนจ้องหน้าซึฮากิ
" เฮ้อ...ทำไมาาดันเจี้ยนถึงมาอยู่นี่ล่ะ ? "
" ก็คนมันอยากรู้ บ้านข้าพวกแกก็ทำพังไปแล้วข้าเองก็ไม่รู้จะไปไหนเหมือนกัน" ระหว่างที่พูดเธอก็เหลือบไปเห็นมังกี้
" มีคนเผ่าเดียวกับข้าด้วย " เธอนั่งยอง ๆ จ้องหน้ามังกี้ด้วยความสงสัย
" พลังของเ้าช่างอ่อนจริง ๆ ผู้คนสมัยนี้ถดถอยยิ่งนัก "มังกี้ก้มหน้าหลบตาทำเป็ไม่สนใจ
ไม่นานศพทั้งหมดก็มากองรวมกันเรียบร้อยแล้วขณะที่ดวงอาทิตย์เริ่มสว่างเป็เวลารุ่งเช้าพอดี บรรยากาศที่เงียบสงัดเต็มไปด้วยความเศร้าโศกของผู้ที่ยังรอดชีวิตอยู่
" มัง...กี้ " คิโนริฟื้นขึ้นมา ใบหน้าที่ได้เห็นก็คือมังกี้ที่มีน้ำตาไหลหยดลงบนหน้าผากของเธอ
" พี่กิ " เธอมองไปรอบ ๆ ก่อนจะร้องไห้เสียงดังพยายามเอามือเช็ดน้ำตาแต่ก็ไม่หยุดไหลสักที
" พวกเราจะทำยังไงต่อ ? " เซนเอ่ยปากถามเอาแขนโอบไหล่คานะพยายามจะปลอบกันและกัน
" เผาศพชาวบ้านทั้งหมด ส่วนที่เหลือฉันจะจัดการเอง "เซนพยักหน้าตอบกลับ
กองเพลิงขนาดใหญ่กำลังเผาร่างของชาวบ้านจำนวนมากจุดที่เผาตั้งห่างจากสายตาของพวกเด็ก ๆ พอสมควร
" งานสุดท้ายแล้ว " ซึฮากิพูดกับร่างโคลนพวกเขาช่วยกันเรียงศพทหารเป็รูปตัวSขณะที่พวกทหารที่ยังรอดอยู่มองดูด้วยความสั่นกลัวบางคนก็มีน้ำปัสสาวะนองเต็มพื้นเกลือกกลิ้งไปมา
" ได้โปรด... " ซึฮากิมองลงมาด้วยแววตาที่เ็า มีดสั้นค่อย ๆกรีดตัดเส้นเอ็นจุดสำคัญทีละคน ๆแล้วก็ร่ายเวทรักษาเพื่อไม่ให้ตายตามด้วยการเลาะฟันออกทั้งหมดไม่ให้กัดลิ้นตัวเองได้แล้วนำร่างที่ยังมีชีวิตวางกองไว้รอบ ๆ ตัวS
" ขอให้สนุกล่ะ " ร่างโคลนทั้งหมดสลายหายไปพวกเขาได้เห็นเพียงแผ่นหลังของซึฮากิก่อนที่เขาจะเดินจากไป
" อาจจะใช้เวลานานสักนิด กว่าศพจะกลายเป็เถ้า "ซึฮากิยืนมองดูกองเพลิงที่กำลังลุกโชนสูงขึ้น
" เราจะพาพวกเขาย้อนกลับไปเมืองที่ผ่านมา "
" แล้วจะไม่ถูกเล่นงานอีกเหรอ ? " คานะถามทั้งสเตล่าและเซนต่างก็กำลังจ้องมองซึฮากิอยู่
" ฉันคิดว่าพอลกับพ่อของเขาช่วยเราได้ ที่เมืองนั้นก็ถูกลอยแพทิ้งไปแล้วพวกทหารก็น่าจะไม่มาสนใจหรอก "
" พวกแกคุยอะไรกันอยู่ ? " เธอเดินมาด้านหลังาาทำหน้าหงุดหงิดอารมณ์ไม่ค่อยดี
" เราจะพาพวกเด็ก ๆ ไปอยู่กับพอลก่อน หลังจากนั้นต้องรีบหาทางใหม่ซึ่งสิ่งที่เรา้าก็คือข้อมูลแต่เมืองท่าแทบจะไม่มีข้อมูลอะไรเลยฉันเลยคิดว่าเราต้องไปหาเมืองสักเมืองเพื่อเก็บข้อมูล ระหว่างนั้นเราก็ฝากพวกเด็กๆ ไว้ก่อน "
" ถ้ามีข้าอยู่ไม่มีใครกล้าทำร้ายเด็ก ๆ แน่ "เธอยิ้มออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจ
" ทำเป็พูดไป ตอนแรกจะฆ่าพวกเราอยู่เลย " เซนแยกเขี้ยวจ้องตาเธอ
" ก็นั่นมันหน้าที่ ตอนนี้ข้าไม่ได้เป็ผู้ปกครองดันเจี้ยนแล้ว "รอยยิ้มเยาะกวนประสาทจงใจทำให้เซนโมโห
" เฮอ...ว่าแต่แกชื่ออะไร ? " เซนทำท่าทางกระดิกนิ้วมือพลิ้วไหวพร้อมกับยิ้มชั่วร้าย
" รู้นะว่าคิดอะไรอยู่ ฝันไปเถอะข้าไม่ถูกเ้าจับได้อีกแน่นอนแล้วก็ชื่อข้าคือลิงเมฆา "
" พวกเราออกเดินทางเลยดีกว่า ค่อย ๆ พักไประหว่างทาง "
ซึฮากิเป็คนนำหน้าคู่กับมังกี้มีพวกเด็ก ๆ อยู่ตรงกลางโดยมีพวกเซนคอยคุ้มกันอยู่ตลอด
" แล้วพวกทหารที่เ้าปล่อยไว้ มันจะไม่ไปบอกพวกของมันเหรอ ? " มังกี้ถาม
" หลังจากที่ไม่มีใครคอยไล่พวกสัตว์ป่า ไม่ช้าก็เร็วมันก็จะเข้ามาในหมู่บ้าน"
" เวรเอ๊ย ! ไอ้พวกนอกรีต กล้าทำกับพวกเราแบบนี้" เสียงะโของทหารนายหนึ่งที่พยายามจะคลานโดยการใช้คางดันตัวเองไป
" เราต้องรีบไปบอกกองทัพ " เสียงร้องลั่นมาจากด้านหลังเสือขนาดใหญ่กำลังกัดกระชากร่างกายของทหารหนุ่มคนนั้นทั้งเป็เหล่าทหารที่ได้ยินก็กระเสือกกระสนคลานหนี เสียงร้องค่อย ๆใกล้เข้ามาเรื่อยเมื่อเขาหันกลับไปก็เห็นเสื้อเขี้ยวดาบจ้องเขาอยู่มันพลิกตัวนายทหารให้หงายท้องขึ้นมาและค่อย ๆ กัดไปที่ท้อง
กินอวัยวะภายในทั้งเป็ทหารนายนั้นได้แต่มองดูท้องของตัวเองที่โดนมันตะกุยแหวกเละไม่เหลือชิ้นดีจนในที่สุดก็กัดไปโดนหัวใจกระชากออกมาและเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย ภาพทั้งหมดค่อย ๆตัดหายไป ทหารทั้งหมดถูกกัดกินเละเทะไปหมดเสียงร้องโหยหวนอย่างทรมานก็ได้เงียบหายไปเสียแล้ว
เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงหลังจากเริ่มเดินเท้า
" พวกเราควรจะพักบ้าง...เด็ก ๆ เริ่มเหนื่อยแล้ว "มังกี้พูดขึ้นมาระหว่างที่พวกเขาเงียบสนิทไม่มีใครพูดคุยกัน
" ได้...คุณมังกี้มาถูกทางใช่ไหมครับ ? " พวกเขาหยุดเดินแล้วนั่งพักกันบนทางรุกรังที่มีรอยล้อรถ
" นี่น้ำนะจ๊ะ "คานะยื่นกระติกน้ำสีเขียวที่ใช้มาั้แ่ค่ายทหารให้พวกเด็ก ๆ ดื่มทีละคน
" พวกเรากำลังจะไปไหน ? " คิโนรินั่งก้มหน้าถามด้วยเสียงที่เอื่อยเฉื่อยดูอ่อนล้าเมื่อคานะยื่นน้ำมาให้
" ที่ที่ปลอดภัยจ้ะ พวกเธอไม่ต้องห่วง "รอยยิ้มอันอ่อนโยนที่พยายามจะส่งให้ถึงคิโนริ
" พวกมนุษย์ช่างโหดร้าย...เราจะไปอยู่ไหนได้ "เสียงสั่นสะอื้นที่ไม่มีน้ำตา เธอจ้องหน้าคานะตาเขม็ง
" คิโนริ มองพี่...พี่ก็เป็มนุษย์ เธอยังจะยังเชื่อใจหรือไม่ ? "ซึฮากิเดินดุ่ม ๆ มามองจ้องหน้าคิโนริ
" พี่กิ...เป็คนดี " ซึฮากินั่งลงในระดับเดียวกันยิ้มอ่อนมองตาเธอ
" ใช่ แล้วก็พวกเขาเหล่านี้ก็เหมือนพี่โปรดเชื่อใจพวกเราต่อให้มนุษย์ที่เหลือจะเลวทรามต่ำช้าแต่พวกเราก็จะยังอยู่ข้างพวกเธอ " ทั้งคานะ เซนและสเตล่าอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันกวาดสายตามองพวกเด็ก ๆ ส่งยิ้มที่ดูเป็มิตรให้ทุก ๆ คน
" อะ- อย่าโดดขึ้นมาบนหัวแบบนี้สิ " ปุยะโขึ้นบนหัวเซนเขาเอามือประคองตัวปุยไว้กลัวร่วง พวกเด็ก ๆหันมาสนใจกระต่ายสีขาวตัวนี้มองเป็ตาเดียวกัน
" เ้านี่ชื่อปุย เป็สมาชิกของพวกเราเหมือนกัน "เซนอุ้มปุยลงด้วยมือสองมือยื่นมันมาหาพวกเด็ก ๆ มองตาแววเป็ประกาย
พวกเธอลูบคลำตัวปุยกันสนุกสนานพยายามอุ้มแต่น้ำหนักก็มันก็ไม่ใช่น้อย ๆ รอยยิ้มของพวกเด็ก ๆกลับมาอีกครั้งเหมือนได้ลืมเื่ราวที่แสนโหดร้ายไปชั่วขณะ
" น่ารักจังเลย "
" นี่มันปีกจริง ๆ แกบินได้ไหมนะ ? " ปุยกระพือปีกอยู่กลางอากาศลอยไปรอบๆ ให้พวกเธอได้ดูเหมือนมันพยายามช่วยให้พวกเด็ก ๆ อารมณ์ดีขึ้น
" ว้าว ! " ลิงเมฆายืนจ้องปุยตาเขม็ง
" ไงพวกเด็กน้อยทั้งหลาย ตัวข้ามีนามว่าลิงเมฆา "เธอเดินเข้ามาหาพวกเด็ก ๆ อยากจะรู้จักให้มากขึ้น
" ชื่อเมฆาแต่ใช้แต่หินเนี่ยนะ " เซนกระซิบกับคานะและสเตล่า
" ใช่ ๆ "
" เมื่อกี้เ้าว่าไงนะ ? " ลิงเมฆาะโกัดหัวด้วยความโมโห
" เฮ่ย ทำบ้าอะไรเนี่ย " เซนวิ่งไปรอบ ๆด้วยความใ ท่ามกลางเสียงหัวเราะจากพวกเด็ก ๆ ที่ได้เห็น
ซึฮากิยืนยิ้มในหน้ามองดูพวกเขาและเด็กๆ ที่ยิ้มออกมาได้เช่นเดียวกับมังกี้
เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงตลอดั้แ่เช้ายันมืดค่ำกว่าที่พวกเขาจะมาถึงเมืองท่าแห่งนี้พวกเขาทำคบเพลิงหลายอันที่ช่วยส่องสว่างนำทาง บ้านเมืองที่เคยกลายเป็เถ้าถ่านก็ได้เก็บกวาดเรียบร้อยและมีการสร้างใหม่ทดแทน
เมื่อซึฮากิก้าวเท้าเข้าไปในเขตเมืองก็ได้มียามสองคนเดินมาหาทันที พวกเขามีอาวุธพร้อมกับชุดเกราะเก่า ๆ
" พวกเ้าเป็ใคร ทำไมถึงมาที่นี่ " พวกเขามองไปด้านหลังจ้องพวกเด็ก ๆ
" เผ่าครึ่งสัตว์พวกนี้เป็ทาสของเ้าหรือ...นายมัน " พวกเขายืนนิ่งใเมื่อได้เห็นหน้าเซนและคานะ
" พวกคุณ ต้องขออภัยที่พวกเราเสียมารยาท...เชิญพวกคุณเข้ามาได้เลย "พวกเซนเองก็งงกับเื่ที่เกิดขึ้นแต่ก็เดินต่อไป มุ่งหน้าไปที่บ้านของพอล
" จริงด้วย พวกเขากลับมากันจริงด้วย "ชาวบ้านชาวเมืองมากมายพากันออกมาหาพวกซึฮากิ จนทำให้เด็ก ๆเริ่มกลัวเมื่อได้เห็นมนุษย์มากมายรายล้อมอยู่
" พวกเรายังไม่ได้ตอบแทนเลย นี่เป็เงินที่ข้าเก็บไว้ "
" ถึงข้าจะมีเงินน้อยนิดถ้าท่านรับไว้ เราจะขอบพระคุณมาก ๆ "พวกเขาต่างก็ยื่นทรัพย์สินคนละเล็กคนละน้อยเท่าที่มีให้เซนและคานะ
" ใจเย็น ๆ กันก่อนครับ " เซนยิ้มเขินอายที่มีผู้คนล้อม ทันใดนั้นพอลและครอบครัวของเขาก็ออกมาพอดี
" พวกนายกลับมายังงั้นเหรอ ? "
" พอดีว่ามีเื่ที่ต้องให้ช่วยนิดหน่อย " ซึฮากิยืนคุยกับพอลสบายใจขณะที่พวกเซนกำลังรับมือกับชาวเมืองอยู่
" ว่ามาเลย " พอลเหลือบตามองเหล่ามนุษย์สัตว์ที่อยู่ด้านหลังของซึฮากิ
" พวกเราจะฝากเด็ก ๆ ไว้ ชั่วคราวหลังจากนี้ต้องไปเก็บข้อมูลเพื่อที่จะหาที่อยู่ใหม่ให้พวกเด็ก ๆ "พอลยืนคิดอยู่พักหนึ่งมองเห็นแววตาที่เศร้าโศกของพวกเธอ
" ได้สิ แต่คงต้องถามคนอื่น ๆ ก่อน " พอลหันกลับไปมองพ่อและภรรยาพวกเขาพยักหน้าเป็การตอบกลับ
" เอางี้นะทุกคน เราขอฝากเด็ก ๆ ไว้ชั่วคราว เป็ค่าตอบแทนนะครับ "เซนพูดคุยกับชาวเมืองที่ล้อมตัวอยู่
" ได้ครับ "
" ได้เลยค่ะ "
เสียงตอบรับอย่างพร้อมเพรียงของพวกเขาไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อยซึฮากิกวาดสายตามองดู รอยยิ้มอ่อน ๆ ที่เผยบนใบหน้าของซึฮากิที่ไม่มีใครเห็น
" นี่เป็เงินทั้งหมด หวังว่ามันจะเพียงพอในการดูแลพวกเขา "ซึฮากิยื่นเหรียญทองทั้งหมดที่มีให้กับพอล เขายืนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรับมันไป
" ไว้ใจพวกเราได้เลย " เขายิ้มอย่างมั่นอกมั่นใจ
พวกเขาจัดที่พักไว้ให้เพียงพอต่อคนที่มีอาหารการกินอิ่มท้อง และเมื่อรุ่งเช้าพวกซึฮากิก็เตรียมตัวออกเดินทาง
" รีบกลับมาเร็ว ๆ นะพี่กิ " รอยยิ้มที่เล็ก ๆ จากเหล่าเด็ก ๆ ที่ได้เห็นก่อนจะออกเดินทางทำให้เซนกระตือรือร้นขึ้นมาทันที
" เป็เด็กดีกันนะ "รอยยิ้มสุดท้ายของซึฮากิก่อนที่พวกเขาจะได้เดินหายไป
16K
