หลังจากปราบ อาการอส ผมกลับเข้าเมืองพร้อมกับ ฮิโรนาเอะ กับเมย์ร่า แต่ในระหว่างทาง ผมกลับสังเกตเห็นอุปกรณ์วงกลมขนาดเท่าลูกฟุตบอล วางอยู่ไม่ห่างจาก เครื่องบินF-16 ที่จอดเสียอยู่
" เฮ้ย เ้าอุปกรณ์ทรงกลมขนาดเท่าลูกฟุตบอลนั่นมีไว้ใช้ทำอะไรเหรอ ฮิโรนาเอะ " ผมถาม
" มีไว้ให้ คนในราชวงศ์ ภาวนาไม่ใหู้เาไฟอิเดเรียะเิน่ะ แต่มันเพิ่งพังไปเมื่อไม่นานนี้เอง " ฮิโรนาเอะ กล่าว
" ถ้าชั้นซ่อมได้ ขอรางวัลเป็จูบของเธอได้มั๊ย " ผมถาม ฮิโรนาเอะ อีกครั้ง
" ถ้านายซ่อมได้ชั้นจะลองคิดดู " ฮิโรนาเอะ กล่าว
" ข้าพเ้าว่าอย่าเสี่ยงเลย ฮาคิน ตามฮิโรนาเอะ เข้าวังไปพบกับ ผู้กล้า อลิเซีย ดีกว่า " เมย์ร่ากล่าวเสริม
" ซ่อม แปปเดียวเอง จะเป็อะไรไปเล่า " ผมกล่าว แล้วรีบเข้าไปซ่อมเ้าลูกฟุตบอลนั่นทันที ปากก็บ่นไปด้วย
" เชื่อมือ จอมมาร อันดับหนึ่งได้เลย "
30 นาทีต่อมา...
หลังจากผมเอาเครื่องมือ Smart kid จำนวนหนึ่งมาทำการซ่อมเ้าอุปกรณ์หยุดูเาไฟะเินี่ ก็รู้สึกคันกระปู๋ขึ้นมา เป็เวลาเดียวกับ เ้าลูกฟุตบอลเนี่ย รีเซ็ตรหัสผ่านและรับรหัสผ่านใหม่
" คันกระปู๋จัง " ผมกล่าวเบาๆ กลัวใครได้ยิน
" รับทราบรหัสผ่านใหม่ คันกระปู๋จัง " AI อัจฉริยะในอุปกรณ์ลูกฟุตบอลทำการยืนยันรหัสผ่านใหม่ ว่า [คันกระปู๋จัง] จนเสร็จเรียบร้อย
" เฮ้ย ยกเลิกรหัสผ่าน คันกระปู๋จังเดี๋ยวนี้นะ " ผมร้องะโ แล้วทุบเ้าลูกฟุตบอล
" แจ่มเป็ด จริงๆ เลย ฮาคิน " เมย์ร่ายกนิ้วแสดงความชื่นชมให้ผม ในขณะที่ ฮิโรนาเอะ ทำสีหน้าซีดเผือด แล้วกล่าวเบาๆ
" นี่ท่านพี่หญิง ต้อง ภาวนาว่า คันกระปู๋จัง เพื่อหยุดูเาไฟะเิเหรอเนี่ย "
และในขณะนั้นเอง...ทหารมหาดเล็ก ก็ได้ประกาศการมาของบุคคลสำคัญคนหนึ่ง
" องค์หญิงลำดับที่หนึ่ง ผู้กล้า อลิเซีย เสด็จแล้ว "
ผมนี่เหงื่อตกไปเลย และรีบกดปุ่มะเิตัวเองของเ้าลูกฟุตบอล แต่กลับ...
"Eror" หน้าจอแสดงผลปุ่มะเิดันเสีย ทำให้ผมสั่งเ้าลูกฟุตบอละเิตัวเองไม่ได้
" เกิดอะไรขึ้นเหรอ น้องหญิง " องค์หญิง อลิเซีย กล่าว
" ไม่มีอะไร เพค่ะ นอกจาก คำภาวนาต่อเทพเ้า หน้าอุปกรณ์ศักดิ์สิทธิ์ ถูกเปลี่ยนให้เป็คำที่หยาบโลน " ฮิโรนาเอะ กล่าว
" หยาบโลนยังไง น้องหญิง ไหน บอกพี่มา " เ้าหญิงลำดับที่หนึ่ง ผู้กล้าอลิเซียกล่าว
" คำภาวนาถูกเปลี่ยนเป็ คันกระปู๋จัง เพค่ะ " ฮิโรนาเอะ กล่าว
" ว่าไงนะ " องค์หญิง อลิเซีย ถึงกับต้องใ
" ถ้าท่านพี่หญิงไม่้าภาวนา คำนี้ เดี๋ยวน้องภาวนาต่อหน้าเหล่าชาวเมืองเองเพค่ะ "
" ไม่เป็ไร พี่จะพูด เพื่อประชาชน และหยุดยั้งภัยพิบัติจากูเาไฟ "
" ถ้างั้น... " ฮิโรนาเอะ กล่าวอ้อมๆ
" คะ...คันกระปู๋จัง " องค์หญิง อลิเซีย ทำหน้าตาเอียงอาย แล้วกล่าวคำลามกที่ผมเซ็ตไว้ในอุปกรณ์ออกมา ในไม่ช้าเครื่องก็ทำงาน ลูกฟุตบอลเปล่งแสงสีฟ้าเรืองรอง ก่อนกลายเป็สีแดง และหยุดที่สีเขียวในที่สุด
" การหยุดยั้งการปะทุของูเาไฟเสร็จสมบูรณ์ " AI อัจฉริยะกล่าว
และองค์หญิงทั้งสอง ก็ได้ตบมือกัน
" เราทำสำเร็จแล้วนะ น้องหญิง " อลิเซีย กล่าว
" ใช่เพค่ะ เสด็จพี่หญิง " ฮิโรนาเอะ กล่าว
แต่ความสุขที่เกิดขึ้นได้ไม่นานก็จบลงด้วย คำประกาศของ องค์หญิง อลิเซีย
"จับเ้าคนถ่อยนี่ ไปปะาด้วยการสู้กับหนอนั์ ทะเลทรายกลางสนามประลองซะ "
และแล้วผมก็ถูกจับมาหยั่งลานประลอง...
แม้ว่า ฮิโรนาเอะ จะพยายามวิงวอนขอร้องอย่างไร เ้าหญิงอลิเซีย ก็ไม่ยอมยกโทษให้ผม
ผมถูกจับเข้าสู่โคลอสเซี่ยมที่แสนอลังการงานสร้างของอาณาจักร อิเดเรีย และได้ดาบทื่อมาอันนึง
" ชั้นว่า เ้านั่นคงต้องตาย " ประชาชนคนหนึ่งพูด
" ก็มันบังอาจไปเล่นกับไฟเองนี่นา " ประชาชนอีกคนขานรับ และมองลงไปจากสเตเดี่ยม
ตอนนี้ ผมกำลัง ขยับขาที่โคตรจะสั่น เข้าไปหยั่งสนามประลอง แล้วจู่ๆ ทหารก็ปล่อยหนอนั์ทะเลทรายออกมา มันไม่ใช่มีแค่หนึ่ง แต่มีถึงสองตัว ตอนนั้นเองผมก็หันไปมองทางเมย์ร่า
" เมย์ร่า ถ้าหากว่าผมต้องตาย แล้วเป็จอมมารอันดับหนึ่งไม่สำเร็จ ช่วยกลับไปบอกพ่อบอกแม่ผมด้วยนะ ว่าผมรักพวกท่าน " ผมกล่าวแบบมีน้ำตาไหลซึมออกมา ผมน่าจะเชื่อเมย์ร่า ไม่ซ่อมอุปกรณ์ต้องสาปนี่
และแล้วสัญญาณเริ่มต่อสู้ก็เริ่มต้นขึ้น หนอนั์ทั้งสอง ได้ทำการโจมตีผม ด้วยพิษ
ผมได้แต่ โดหลบไปมา และเข้าใกล้ความตายไปเรื่อยๆ เมื่อผมไม่อาจล้มหนอนั์ได้เลยซักตัว
ในขณะที่ผมล้มลงจนดาบกระเด็นหลุดมือ เ้าหนอนั์ ตัวหนึ่ง ก็พุ่งเข้ามาโจมตีผม แต่ทว่า
" พลัส(เวทย์มนต์หยุดเวลา) "
...เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย ผมคิด และมองภาพเหตุการณ์ที่หนอนั์กำลังจะเข้ามาเขมือบผม
" ข้าพเ้าช่วย นายไว้เอง " เมย์ร่ากล่าว
" ธ...เธอหยุดเวลาได้ " ผมะโอย่างใไม่นึกว่าเมย์ร่าจะหยุดเวลาได้
" หยุดได้ก็จริงแต่แค่แปปเดียว เอาล่ะเราหนีกันเถอะ ฮาคิน " เมย์ร่ากล่าว
" ไม่ล่ะ ชั้นจะเอาชนะการแข่งขันนี้ แล้วไปขโมยรอยจูบของ องคืหญิง อลิเซียให้จงได้ " ผมกล่าว พร้อมกับะโขึ้นไปลองจูบ ริมฝีปากของ องค์หญิงอลิเซีย
ความรู้สึกมันเป็ยังไงน่ะเหรอ ก็ทั้งหวานทั้งนุ่มเลยล่ะ
ในขณะที่ผมจะแอบดูกางเกงในขององค์หญิงอลิเซีย เมย์ร่าก็พูดเตือนผม
" เวลาที่หยุดไว้ใกล้หมดแล้ว "
ผมจึงได้แต่ถอนหายใจ แล้วลงจากสเตเดี่ยม และใช้ดาบฟัน จนเ้าหนอนั์ทะเลทรายสองตัว กลายเป็ซาซิมิ
และแล้วเวลาที่หยุดลงก็ได้เดินต่อ...
พริบตานั้น ประชาชน ที่มาดูทั่วโคลอสเซี่ยมต่างตบมือให้ผม และร้องขอชีวิตผมต่อหน้า องค์หญิง อลิเซีย
"รอด"
"รอด"
"รอด"
ในที่สุดองค์หญิงอลิเซีย ก็ยกนิ้วให้ผม เป็อันว่าผมรอด แต่ต้องโทษให้ต้องไปสู้รบกับกองทัพจอมมาร เพื่ออาณาจักรนี้
ผมซึ่งภูมิใจในฝีมือของตัวเอง ชูดาบขึ้นเหนือหัว แล้วเอามือนึงลูบบริเวณริมฝีปาก และคิดในใจ
...จูบขององค์หญิงอันดับหนึ่งของประเทศนี้ โคตรเร้าใจเลยว่ะ
ก่อนจะถูกเมย์ร่า วิ่งมาเคาะกระโหลก แล้วกล่าวว่า
"รีบขอบพระทัยองค์หญิงเร็วเข้าสิ ตาบื้อ "
" ข..ขอบพระทัย พะยะค่ะ " ผมรีบกล่าวแบบตะกุกตะกัก
ก่อนที่องค์หญิงอลิเซีย จะจับมือ ฮิโรนาเอะ เข้าไปในวัง เพื่อคุยเื่ส่วนตัวกัน
และในคืนนี้ ผมก็ต้องนอนค้างคืนกับเมย์ร่า เพื่อประหยัดงบประมาณหลวง
" ข้าพเ้าคิดแผนการให้นายเป็จอมมารอันดับหนึ่งได้แล้วนะ " เมย์ร่ากระซิบแผนเด็ดให้ผม แต่ผมยังไม่บอกพวกคุณหรอกว่าเราคุยเื่อะไรกัน
************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
1K
