ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ทางด้านของฌอน ที่กำลังสาธิตของใช้ต่างๆ และขายสินค้า มันกำลังไปได้สวยสินค้ามากมายถูกแจกจ่ายออกไป ข่าวก็ถูกบอกปากต่อปากจนดังไปทั่วเมือง ส่วนใหญ่ที่ผู้คนได้ซื้อไปในวันนี้ จะเป็นผงชูรส กับ ชุดแปรงฟันที่เขาได้สาธิตไป “ท่านฌอนขอรับ มีสินค้าใหม่รึขอรับ” นาทาร์หัวหน้าสาขาสมาคมการค้าเอ่ยกล่าว“ใช่แล้วท่านนาทาร์ เชิญเลือกสินค้าได้เลย และตอนนี้ไม่มีการจำกัดสินค้าแล้ว พวกเจ้าจะซื้ออะไรก็ซื้อได้เต็มที่เลย มีเพียงแต่ตอนนี้เครื่องดื่มชูกำลังยังกำหนดควบคุมอยู่ที่ 2 ขวดต่อคนเท่านั้น”“เพียงแค่นั้นก็ดีมากแล้วขอรับ”นาทาร์พูดจบก็วิ่งเข้าไปในร้านพร้อมกับลูกค้าอีกหลายคนทันที หลังจากที่พวกเขาได้เห็นการสาธิตของการแปรงฟัน พวกเขารู้สึกว่าอยากจะลองแปรงฟันดูสักครั้ง เพราะปกติแล้วการทำความสะอาดฟัน จะใช้มือหรือไม่ก็เป็นพืชบางชนิด ผสมกับเกลือแล้วก็สีกับฟันเพียงเท่านั้น ฌอนแจกจ่าย มาม่า ให้ผู้คนชิม พร้อมกับโปรโมทสินค้าตัวอื่นไปด้วย ของที่ขายดีเป็นอันดับหนึ่งคงหนีไม่พ้นมาม่านั้นเอง และรองลงมาจะเป็นเครื่องดื่มชูกำลัง แต่ตอนนี้สินค้ายอดฮิตคงจะหนีไม่พ้น แปรงสีฟัน เพราะเพียงแค่แปรงฟันเขาก็สามารถขายได้มากกว่า 2,000 ชุด แค่การซื้อเหมาของสมาคมการค้าก็ล่อไปถึง 1,200 ชุดไปแล้ว ทำให้ยอดส่วนแบ่งการขายแค่แปรงฟันได้มากถึง 64,080 เหรียญทองแดง ถ้าให้รวมกับสินค้าอื่นๆอีกก็เป็นแสน ฌอนรู้สึกดีใจมากที่เขาทำการลงทุนเพียงไม่กี่พันทองแดง แล้วได้กลับคืนมามากมายมหาศาลจริงๆ แต่เขาก็ทราบดีว่า ของพวกนี้แม้จะได้ผลกำไรที่ดี แต่มันขายได้แค่ครั้งเดียว ลูกค้าไม่ได้จะซื้อมันทุกๆวัน อาจจะ 1-2 เดือนพวกเขาถึงจะกลับมาซื้อใหม่ และหวังเพียงแต่ว่า เขาจะได้รับการสุ่มในครั้งหน้าเป็นของที่ใช้แล้วทิ้งในเวลาสั้นๆ เขาจะได้มีกำไรงามๆในทุกๆวัน “ท่านฌอน..มีสินค้าใหม่อย่างนั้นรึขอรับ ข้ามอรัสซัสจะเหมาให้หมดร้านเลยขอรับ” เจ้าเมืองร่างใหญ่เอ่ยออกมา“เชิญท่านเลย ท่านเจ้าเมือง อ่านป้ายประกาศดีๆล่ะ สินค้าเครื่องดื่มชูกำลังซื้อได้เพียงแค่ 2 ขวดต่อวันเท่านั้น” ฌอนเอ่ยเตือน“ขอรับท่านฌอน” เขาเดินเข้าไปเลือกซื้อสินค้าก่อนจะไปสบตากับนาทาร์ที่พึ่งจะขนสินค้าล็อตใหญ่ออกมาจากร้านของฌอน“โอ้ๆๆ...ท่านเจ้าเมืองมาช้าไปนะขอรับ ... ข้าน้อยซื้อสินค้าไปค่อนข้างเยอะ นี่ก็ขนกันเป็นสิบๆรอบแล้วยังไม่หมดเลยขอรับ” นาทาร์กล่าวเย้ยเจ้าเมืองเล็กน้อย“เหอะ ข้าเป็นเจ้าเมือง ไม่ได้เป็นพ่อค้าอย่างพวกเจ้าซะหน่อย ข้าแค่มาซื้อแปรงฟันให้ข้ากับบุตรีข้าเพียงเท่านั้น” เจ้าเมืองพูดออกมา แต่ในใจก็ยอมรับคำดูถูกพวกนี้ไม่ได้ ทำได้เพียงแค่เก็บมันไว้ในใจ ‘ทีใครทีมัน อย่าให้เป็นทีของข้าบ้างก็แล้วกัน’ เจ้าเมือง และทหารบ้างส่วนมาขนย้ายสินค้าที่พวกเขาได้ซื้อไว้กลับออกไป เจ้าเมืองซื้อค่อนข้างที่จะเยอะเป็นพิเศษ สิ่งที่เจ้าเมืองต้องการก็คือ มาม่า เป็นจำนวนมาก เพราะในตอนนี้ก็ใกล้ถึงเวลาเดือนหนาวแล้ว ทั่วทุกมุมโลกจะเกิดหิมะเป็นเวลา 1-2 เดือน สูงสุดมากถึง 3 เดือนในบางปี แล้วในเดือนหนาวสิ้นสุดลงก็จะเกิดอาการคลั่งของสัตว์อสูรที่อยู่ภายในป่าอีก และหมู่บ้านที่อยู่ติดกับป่าแถบจะไม่มีใครรอดเลยถ้ายังอยู่ที่นั่น ประชาชนส่วนใหญ่จะหลั่งไหลเข้ามายังเมืองที่ใกล้ตัวพวกเขามากที่สุด เพื่อหลบหนาว และอสูรที่คลั่งหลังจากเดือนหนาวจบลง ระยะเวลาที่อสูรคลั่งหลังจากหน้าหนาวสิ้นสุดลง มันเป็นเพียงแค่ระยะเวลาไม่เกิน 2 สัปดาห์เท่านั้น หลายๆคนต่างคิดไปต่างๆนานาว่ามันเกิดอะไรขึ้น และสิ่งที่เป็นไปได้มากที่สุดคือ พวกมันคงแค่ออกมาเพื่อหาอาหารจากความหิวโหยที่เกิดเดือนหนาวเท่านั้น เจ้าเมืองที่ซื้อของไปจำนวนมากกำลังจากไปแล้ว และตอนนี้ก็เป็นเวลาที่พระอาทิตย์กำลังจะจากไป“นี่ก็เย็นมากแล้ว ... แถมวันนี้ก็ได้ผลตอบแทนมามาก...เอาเป็นว่าปิดร้านเร็วสักวันดีกว่า” ฌอนบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะเดินไปเก็บชุดสาธิตเข้าร้าน แต่ยังไม่ทันที่จะเก็บของหมด ชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาทักทายเขา“คาราวะผู้อาวุโสขอรับ…ข้าน้อยโมนาร์ทเองขอรับ” โมนาร์ทก้มหัวคาราวะเล็กน้อย“อ่าว..เป็นเจ้าเองรึ..ว่าอย่างไง หรือว่าจะมาหาเรื่องข้าอีก” ฌอนตอบกลับ“ข้าน้อยมิกล้าขอรับ...เพียงแต่ที่ข้าน้อยมาพบท่านก็เพราะได้ยินเรื่องยาของผู้อาวุโสที่สามารถบรรเทาอาการเจ็บปวดได้..และยังมีน้ำยาเพิ่มพลังแฝงอีกขอรับ ที่ข้าน้อยสนใจ”“ถ้ายาบรรเทาอาการเจ็บปวด ลดพิษไข้ ก็ขายอยู่ที่แผงละ 4 เม็ด ราคา 40 เหรียญทองแดง ส่วนน้ำยานั้นเจ้าสามารถซื้อได้เพียง 2 ขวดต่อวันเท่านั้น ราคาขวดละ 30 เหรียญทองแดง” ฌอนกล่าว“ถ้าอย่างนั้น ข้าน้อยขออนุญาตเข้าไปหยิบสินค้านะขอรับ” โมนาร์ทกล่าว“ถ้าหากว่าเจ้ามาดี เป็นลูกค้าก็เชิญตามสบาย แต่ถ้าไม่แล้วอย่าหาว่าข้าใจร้ายกับพวกเจ้าเลย”ฌอนขู่เล็กน้อย เขาไม่ได้คิดแค้นอะไรในตัวเหล่าสมาคมนักฆ่าเลยแม้แต่น้อย เอาตรงๆถึงจะได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย มันไม่ถึงกับสาหัสเขาจะไปคิดมากทำไมล่ะจริงไหม โมนาร์ทเข้าไปเลือกสินค้าอย่างตั้งใจ แล้วเขาก็ตกใจ เพราะว่าฌอนเข้ามาแนะนะสินค้าด้วยตัวเอง “จากที่ข้าฟังเจ้าบ่นๆอยู่คนเดียวเมื่อตะกี้ ข้าจะแนะนำเจ้าสักหน่อย...ยาบรรเทาอาการเจ็บปวดนี่..ให้พวกเขากินได้เพียง 2 เม็ดในเวลา 6 ชั่วโมง....ส่วนเครื่องดื่มชูกำลังนี่เจ้าต้องวางแผนดีๆในการใช้กับตัวเอง...มันมีผลเป็นเวลาแค่สามชั่วโมงเท่านั้น”“ขอรับผู้อาวุโส ข้าน้อยจะปฏิบัติตามคำแนะนำขอรับ”“ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติม เจ้าค่อยมาซื้อวันพรุ่งนี้เช้าก็แล้วกัน ข้าจะปิดร้านแล้ว” ฌอนกล่าว โมนาร์ทที่ได้ยินก็พยักหน้าแล้วกล่าวลาในทันที “ระบบ...ผมต้องการปิดร้าน” ระบบทำการปิดร้านแล้วข้อความที่แสดงถึงผลตอบแทนก็เด้งขึ้นมา

พิมพ์คำอธิบายที่นี่

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 15

นิยายแนะนำ

ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 15

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้