ตอนที่ 7 – ประกาศ
ในตอนเย็นของวันพุธ ทางด้านอาคารที่อยู่ของผู้นำอาณาเขต มีการประชุมเริ่มอีกครั้ง คราวนี้ ผู้นำอาณาเขตถึงกับทำสีหน้าทุกข์และกุมขมับ เมื่อรู้ว่าวันศุกร์กำลังจะมาเยือนอีกครั้งแล้ว “เหลืออีกเพียงแค่วันเดียวคือวันพรุ่งนี้ วันพฤหัสบดี ที่เราจะคิดแผนออก อีกแค่วันเดียวก็ถึงวันศุกร์แล้ว แต่เรายังไม่ได้อะไรเลย”
ผู้นำอาณาเขตที่เป็ชายร่างอ้วนพูดออกมา ทำเอาสมาชิกผู้เข้าประชุมคนหนึ่งถามขึ้นด้วยความสงสัย “ท่านจะคิดฏต่อต้านพวกมันจริงๆ เหรอครับ? ปล่อยให้เป็แบบเดิมน่ะดีแล้วไม่ใช่เหรอ? เราจะได้อยู่กันอย่างสบายไง”
“ไม่!” ผู้นำอาณาเขตพูดออกมาทันทีทันใด “เราจะไม่ยอมเสียใครไปอีกแล้ว ยี่สิบปี มันมากเกินพอแล้ว มันคิดจะกินคนในอาณาเขตเราให้หมดไปเลยน่ะสิ” เขาพูดออกมา “ไม่ว่ายังไงผมก็จะต่อต้าน”
“แต่เราไม่มีกองกำลังทหารนะครับ” ชายคนเดิมพูดความเห็นของตัวเองออกมา “และแน่นอนว่าหาชาวบ้านในอาณาเขตเป็อาสาสมัครไม่ได้แน่ๆ พวกเขาต้องปฏิเสธแน่ๆ ใครจะยอมออกไปเสี่ยงกับพวกนั้นกัน?”
“ถ้าอย่างนั้น” ผู้นำพูดออกมา “ก็คงต้อง ‘บังคับ’ กันล่ะ”
สมาชิกทุกคนในห้องประชุมหันมามองผู้นำอาณาเขตเป็สายตาเดียวกัน ฝ่ายผู้นำ เขาก็รู้ดีว่าตัวเองขี้ขลาดที่ไม่ยอมออกไปสู้เองทั้งๆ ที่มีอาวุธ ความจริงทุกคนคิดเหมือนกันหมดว่าตนขี้ขลาด พวกเขาไม่มีวันออกไปสู้รบกับพวกเอไอแน่ๆ ครั้นจะหาอาสาสมัครจากพวกชาวบ้าน ก็แน่ใจแน่นอนว่าไม่มีใครยอมเสี่ยงแน่
“ท่านจะ ‘บังคับ’ ให้พวกผู้ใหญ่ออกไปต่อสู้หรือคะ?” หญิงสาวคนหนึ่งซึ่งเป็สมาชิกในห้องประชุมด้วยถามขึ้นมา ฝ่ายผู้นำอาณาเขตก็ยกมือกุมหน้าผาก ก่อนจะบอก
“ก็คงต้องเป็อย่างนั้น” เขาว่าเสียงเบา เหมือนไม่อยากจะพูดเท่าไหร่ “แล้วถามจริง ใครในที่นี้ อยากจะออกไปสู้รบกับพวกเอไอไหมล่ะ?”
ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลย ทุกคนเงียบกันไปหมด ผู้นำอาณาเขตเอากำปั้นทุบโต๊ะจนเกิดเสียงดังโครม! ทำเอาสมาชิกคนอื่นๆ ใ
“ผมรู้ว่าผมขี้ขลาด! แล้วก็อ่อนแอ!!” ผู้นำกล่าวโทษตัวเอง “ความจริงควรจะเป็หน้าที่ผมที่ต้องออกไปสู้ แต่ผมก็ไม่กล้า ก็เลยต้องทำแบบนี้ ผมไม่มีทางเลือกอีกต่อไปแล้ว”
ฝ่ายสมาชิกในห้องประชุมคิดเห็นเป็อย่างเดียวกัน หากปล่อยให้กลายเป็เื่ปกติไปก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้ว แต่ผู้นำอาณาเขตคิดจะต่อต้านพวกเอไอ แล้วเขาคิดจะจ้างอาสาสมัคร แต่ใครล่ะจะยอมออกไปเสี่ยง? ทุกคนในอาณาเขตก็ไม่ใช่ทหาร ไม่มีใครรับทำแน่ๆ ผู้นำอาณาเขตตัดสินใจยืนขึ้น และเดินไปยังห้องกระจายเสียง ก่อนจะบอกผ่านลำโพงภายในอาณาเขต ขอให้ทุกคนในอาณาเขตมาประชุมกันที่ลานว่าง
พันธกรที่กำลังทำการบ้านอยู่ถึงกับวางปากกาลงเมื่อได้ยินเสียงประกาศจากผู้นำอาณาเขต เขาออกจะสงสัยว่าผู้นำจะเรียกพวกเขาไปทำไม? ยังไม่ถึงวันศุกร์เสียหน่อย แต่เขาก็วางปากกาแล้วก็เปลี่ยนจากชุดอยู่บ้าน เป็เสื้อยืดกางเกงยีนส์ ก่อนจะสวมรองเท้าผ้าใบออกจากบ้าน ก็พบว่ามีชาวบ้านในอาณาเขตเดินกันเต็มถนนไปหมด เขามองเห็นปฏิคมแล้ว จึงเดินเขาไปทักทาย
“ไอ้คม ผู้นำจะพูดเื่อะไรวะ?” พันธกรถามขึ้นมา เลยโดนปฏิคมตอกกลับให้
“ใครจะไปรู้วะ? ไอ้พัน?” เขาพูด “รีบๆ ไปกันเถอะ”
แล้วชาวบ้านในอาณาเขตทุกคนก็มารวมตัวกันที่ลานว่างที่มีเวทีอยู่ด้านหน้า พอทุกคนเข้าแถวกันอย่างเป็ระเบียบ ผู้นำอาณาเขตก็ออกมา พร้อมกับพูดใส่ไมโครโฟนทันทีอย่างไม่รีรอ
“ผมมีเื่จะบอกให้ทุกคนทราบ” เขาบอกออกมาเสียงเบา “เราจะต่อต้านพวกเอไอกัน”
เกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันทีหลังจากผู้นำอาณาเขตพูดเสร็จ ทุกคนไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ต่างหันไปพูดคุยกันเอง แล้วก็มีชาวบ้านผู้ชายคนหนึ่งถามขึ้น “ต่อต้าน? จะทำยังไงครับ?”
“เราจะไม่ยอมส่งเครื่องสังเวยให้พวกมันอีกแล้ว” ผู้นำประกาศออกมาทางไมโครโฟน “เราจะหยุดการส่งเครื่องสังเวย”
“อ้าว? แบบนี้พวกเราก็โดนถล่มเละเลยน่ะสิครับ” ชาวบ้านชายคนเดิมพูดขึ้นท่ามกลางผู้คนมากมาย “เกิดอะไรขึ้นถึงคิดอยากต่อต้าน? ผมไม่เข้าใจ”
“ผมทนไม่ไหวแล้วกับ ‘ธรรมเนียม’ แบบนี้” ผู้นำกล่าวออกมา “พวกเราจะต่อต้านพวกเอไอ เป็อาณาเขตเดียวที่จะต่อต้าน และบางทีอาจจะชวนอาณาเขตอื่นๆ ให้ร่วมต่อต้านด้วย ถ้าหาก....” ผู้นำหยุดพูดไปพักหนึ่งก่อนจะพูดต่อ “ถ้าหากมีผู้กล้าที่จะเข้าไปต่อต้านพวกเอไอ และติดต่อกับอาณาเขตอื่นๆ ได้”
“แล้วจะให้พวกเราไปต่อต้านใช่ไหม? ถึงเรียกมาแบบนี้?” หญิงสาวคนหนึ่งยกมือพลางเอ่ยขึ้น “บ้าเหรอ? ใครจะยอมไป? ออกไปนอกอาณาเขตนั่นเหมือนไปตายชัดๆ”
แล้วก็มีเสียงต่อต้านจากพวกชาวบ้านดังขึ้นทันที พวกเขาพากันโห่ใส่พวกผู้นำอาณาเขต ฝ่ายผู้นำอาณาเขตกะแล้วว่าจะต้องเป็เช่นนี้ เขาเลยบอกออกมาท่ามกลางเสียงต่อต้านของพวกชาวบ้าน “เราจำเป็ต้อง ‘บังคับ’ ให้มีผู้กล้าออกไปสู้รบกับพวกเอไอ”
“อะไรวะ!? ‘บังคับ’ เหรอ?” ชาวบ้านชายอีกคนที่ถือขวดน้ำพลาสติกก็โยนขึ้นไปบนเวทีทันที ฝ่ายชาวบ้านลุกฮือขึ้นมาจะต่อต้านพวกผู้นำอาณาเขต พร้อมกับส่งเสียงดัง “ทำไมพวกผู้นำไม่ออกไปรบเองล่ะ มาบังคับชาวบ้านในอาณาเขตให้ออกไปรบได้ยังไง?”
พวกชาวบ้านจะปีนขึ้นเวทีขึ้นมา ทันใดนั้น ผู้นำอาณาเขตก็ชักปืนออกมากระบอกหนึ่ง แล้วก็ยิงขึ้นฟ้าทันทีหนึ่งนัด เสียงปืนเพียงนัดเดียวทำเอาทุกคนที่อยู่ในที่นั้นเงียบลงไปทันที ฝ่ายผู้นำก็รู้ตัวว่าทำแบบนี้มันผิด แต่เขาไม่มีทางเลือกแล้ว
“ผมจำเป็ต้อง ‘บังคับ’” เขาบอกออกมาผ่านไมโครโฟน “เราจะทำการฝึกทุกคนให้ฆ่าให้เป็ รวมถึงการใช้อาวุธด้วย และทักษะการต่อสู้ด้วย”
“แล้วมันคุ้มตรงไหนกันล่ะ? ออกไปก็มีแต่ตายชัดๆ!!” ชาวบ้านหญิงอีกคนะโขึ้นมาทันใด ผู้นำไม่อยากทำทันที เขาเล็งปากประบอกปืนไปที่ผู้หญิงคนนั้นแล้วกดลั่นไก ะุพุ่งตรงเจาะเข้ากลางศีรษะของผู้หญิงคนนั้นทันที เธอค่อยๆ ทรุดตัวลงไปพร้อมกับเืที่เริ่มไหลออกมาจากด้านหลังศีรษะ
ทันใดนั้นเอง ฝ่ายพวกชาวบ้านในอาณาเขตก็จะพุ่งเข้าหาพวกผู้นำทันทีด้วยความโกรธ พันธกรที่อยู่ในแถวคู่กับปฏิคมถึงกับใเมื่อเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น ผู้นำตัดสินใจยิงชาวบ้านอีกสามคนติด จึงหยุดการประท้วงลงได้ไปช่วขณะหนึ่ง
“ทีนี้ คงรู้แล้วใช่ไหมว่าผมเอาจริง” ผู้นำถือปืนด้วยมือที่สั่น ปากเองก็สั่นเหมือนกัน “พวกผู้ใหญ่ทุกคนต้องถูกฝึกให้ฆ่าให้เป็ แล้วก็ทำลายพิธีมอบเครื่องสังเวย และออกไล่ล่าพวกเอไอให้หมดไปซะ”
ตอนนี้ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาอีกเลย หลังจากเห็นศพชาวบ้านสามศพที่เพิ่งถูกยิงไป นอนตายจมกองเือยู่ วรรณสาที่อยู่ในแถวนั้นด้วยยกมือกุมอกอย่างหวั่นใจ พลางหันไปมองพ่อแม่ของตน พวกผู้ใหญ่จำเป็ต้องออกไปล่าพวกเอไอเองอย่างงั้นหรือ?
“ฉันไม่ทำ!” หญิงสาวอีกคนหนึ่งว่าขึ้นอย่างไม่หวาดกลัวปืนของผู้นำอาณาเขต “คุณจะยิงฉันตายก็ได้ แต่ฉันไม่มีวันทำเด็ดขาด! จะให้ไปสู้กับพวกนั้น พวกเราฆ่าตัวตายเสียยังดีกว่า”
ผู้นำอาณาเขตถึงกับเครียดหนัก เหงื่อเขาไหลเต็มหน้าผากและใบหน้าก็ทุกข์ ไม่มีผู้ใหญ่ที่ไหนยอมอาสาไปเลย เป็ไปตามที่เขาคาดจริงๆ ถึงเขาจะเชือดไก่ให้ลิงดูแล้ว พวกชาวบ้านก็ยังคงไม่ยอม เขาไม่มีทางเลือกแล้ว
“งั้นถ้าพวกผู้ใหญ่ไม่ทำ” ผู้นำอาณาเขตกล่าวขึ้นมาอีก “ก็ต้องเป็ฝีมือเด็กๆ แล้วล่ะ”
เกิดเสียงต่อต้านขึ้นทันทีที่ผู้นำพูดจบ พ่อและแม่ของแต่ละครอบครัวกอดลูกของตัวเองเอาไว้ แล้วแต่ละคนก็กล่าวออกมา “คุณจะบ้าหรือไง? นี่เด็กนะ จะเอาเด็กไปสู้รบกับพวกเอไอได้ยังไง? จะบ้าหรือเปล่า?”
“ก็ถ้าพวกผู้ใหญ่ไม่ยอมทำตามที่ผมบอก ก็ต้องเป็หน้าที่เด็กล่ะ” ผู้นำอาณาเขตแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา มันเป็เื่ที่เป็ไปไม่ได้เลย ขนาดผู้ใหญ่ยังไม่ยอม แล้วเด็กจะยอมได้อย่างไร? เขาพูดออกมา เผื่อฝ่ายผู้ใหญ่จะคิดกลับมาช่วยพวกเขาบ้าง แต่ไม่เป็ผล พวกผู้ใหญ่กับเด็กๆ ต่างก็พากันต่อต้านพวกผู้นำอาณาเขต
“จะบ้าเหรอ? นี่มันลูกฉันนะ!!” แม่ของวรรณสาตะคอกใส่ผู้นำขณะยืนอยู่ในแถว วรรณสาเลยรีบจับมือแม่และบอกให้เงียบ แต่แม่เธอไม่ยอม
“พวกคุณมันเห็นแก่ตัว!! ไม่ยอมออกไปเอง แต่ดันมาผลักงานให้พวกเรา” แม่ของวรรณสาว่าขึ้นมา วรรณสาก็กลัวเหลือเกินว่าแม่จะโดนผู้นำอาณาเขตทำร้ายเอา จึงบอกให้แม่หยุดพูด คราวนี้ แม่กลับมาฟังเธอแล้ว
“ใช่! ผมรู้ตัวว่าผมเห็นแก่ตัว!!” ผู้นำอาณาเขตประกาศออกมาเสียงดังลั่นไปทั่วบริเวณ “แต่จะให้ทำยังไงได้!? มันต้องมีใครสักคนที่จะกล้าสู้กับพวกเอไอ ผมจะไม่ยอมให้เกิดประเพณีส่งเครื่องสังเวยอีกแล้ว”
ทุกคนเงียบกันไปหมด ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเป็เวลาหนึ่งนาที พ่อและแม่ของแต่ละครอบครัวต่างกอดลูกชายลูกสาวของตัวเองเอาไว้ แล้วฝ่ายผู้นำอาณาเขตก็บอกออกมา
“จะเอายังไง?” เขาถามขึ้นมา “ถ้าพวกคุณไม่อยากออกไปสู้ ก็เสียสละลูกๆ ของตัวเองออกมาสิ”
“จะบ้าเหรอ!? ใครจะทำแบบนั้น?” หญิงสาวอีกคนว่าขึ้น พันธกรหันไปมอง ก่อนจะหันไปทางหน้าเวทีอีกครั้ง ฝ่ายผู้นำก็พูดออกมา
“ทุกคนมันก็เห็นแก่ตัวกันหมดนั่นแหละ ไม่ใช่แค่พวกผม” เขากล่าวขึ้น “ถ้าพวกคุณไม่ยอมสู้ ภาระก็จะตกไปอยู่ที่ลูกๆ ของพวกคุณ แล้วจะเอายังไง? ถ้าพวกคุณไม่ทำ ก็ให้ลูกของพวกคุณทำสิ”
“มันจะเกินไปแล้วนะเว้ย!!” ฝ่ายผู้ชายที่ดูเหมือนเป็พ่อเด็กคนหนึ่งว่าขึ้น “ทำไมต้องเกิดเื่แบบนี้ขึ้นด้วย?”
“ผมบอกแล้วไงว่าผมจะไม่ยอมพวกมันอีกแล้ว ผมจะสู้ แต่พวกผมก็สู้ไม่ไหว จึงมาขอร้องพวกคุณ แต่พวกคุณก็ไม่ยอมรับอีก” ผู้นำกล่าวยาว “แล้วจะให้ทำอย่างไร? ถ้าพวกผู้ใหญ่ออกไปสู้ไม่ได้ ก็ให้เด็กๆ ออกไปแทน”
“จะบ้าเหรอวะ!?” เอกราชส่งเสียงดังออกมาจากในแถว ทำเอาคนอื่นหันไปมองเขาเป็ตาเดียว แต่เขาไม่สนใจแล้ว “ใครจะยอมไปกัน?”
ฝ่ายผู้นำเหลือไพ่ใบสุดท้ายอยู่ เขาตัดสินใจใช้มันทันที “ช่วยไม่ได้” เขาบอกออกมา “งั้นพวกผมคงต้องไล่ฆ่าพวกผู้ใหญ่ทีละคน ทีละคน จนกว่าจะมีคนเสียสละยอมออกไปรบกับพวกเอไอ ผมจำเป็ต้องทำแบบนี้จริงๆ”
แต่ละคนไม่อยากเชื่อเลยว่าผู้นำอาณาเขตของพวกเขาจะเป็เช่นนี้? เกิดแรงลุกฮือขึ้นต่อต้านทันที ผู้นำก็ใช้ปืนกราดยิงไปทั่วอย่างไม่เลือกคน มีผู้าเ็ล้มตายเป็จำนวนมาก พวกชาวบ้านไม่ยอมทนอีกต่อไปแล้ว พวกเขาบุกขึ้นมาบนเวทีและเข้าทำร้ายพวกฝ่ายผู้นำอาณาเขตจนาเ็ พันธกรยืนนิ่งอยู่ที่พื้นด้านล่างขณะมองพวกชาวบ้านที่กำลังต่อสู้กับพวกผู้นำอาณาเขตตัวเอง เหตุการณ์ชักจะเกิดความโกลาหล แล้วจู่ๆ พันธกรก็รีบวิ่งไปยังฝูงคนทันที เขาสอดแทรกตัวผู้คนออกไป แล้วคว้าไมโครโฟนบนเวทีขึ้นมา ก่อนจะประกาศเสียงดัง
“หยุดก่อน!! ผมจะทำเอง” พันธกรกล่าวประกาศออกมาดังลั่น ทำเอาทุกคนที่กำลังต่อสู้กันอยู่หยุดทันทีและหันมามองทางเขา ปฏิคมที่อยู่ที่พื้นด้านล่างถึงกับงุนงงว่าพันธกรจะทำอะไร?
“ผมจะออกล่าเอง” พันธกรพูดออกมาใส่ไมโครโฟน “ผมจะออกไปฆ่าพวกเอไอ เพราะฉะนั้น หยุดฆ่ากันเองได้แล้ว”
“ไอ้พัน! แกบ้าหรือเปล่าวะ?” ปฏิคมะโออกมาจากพื้นด้านล่าง “แกพูดอะไรออกมา รู้ตัวหรือเปล่า?”
แน่นอน พันธกรรู้ตัวว่าพูดอะไรออกมา ที่เขาพูดแบบนั้นออกมามีสองเหตุผล หนึ่งคือเพื่อให้ความโกลาหลนี้หยุดลง ส่วนอีกเหตุผลหนึ่ง เขาก็อยากจะไปล่าพวกเอไอจริงๆ ที่มาเอาชีวิตแม่ของเขาไป
“ใช่ ฉันรู้ว่าฉันพูดอะไรออกมา” พันธกรพูดกับไมโครโฟน บรรดาชาวบ้านและพวกเด็กคนอื่นๆ ต่างมองมาทางเขาเป็ตาเดียวกัน แล้วพวกเขาก็พากันเดินลงไปจากเวที ตอนนี้มีเพียงพันธกรและพวกผู้นำอาณาเขตเท่านั้นที่อยู่บนเวที ฝ่ายผู้นำดีใจขึ้นมาเล็กน้อยที่มีอาสาสมัคร แต่ก็กลับมาทุกข์อีกครั้ง เพราะมีแค่คนเดียวเท่านั้นที่ยอมทำ
“งั้นฉันก็เอาด้วย!” ปฏิคมกล่าวขึ้นมาเสียงดังท่ามกลางผู้คน แม่ของเขาถึงกับจับมือเขาไว้ แต่เขาสะบัดมือแม่ของเขาออก แล้วก็ขึ้นมาบนเวทีร่วมกับพันธกร ก่อนจะจับมือกับเขา แล้วพูดใส่ไมโครโฟน “ผมจะเอาด้วย ผมไม่ยอมทิ้งเพื่อนออกไปข้างนอกอาณาเขตคนเดียวหรอก”
เกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที แล้ววรรณสาก็เอาบ้าง เธอถอนตัวจากอ้อมกอดของแม่ และเดินขึ้นไปบนเวที แม่เธอส่งเสียงร้องเรียกชื่อเธอ แต่เธอก็ไม่หันกลับมาอีกแล้ว เธอขึ้นไปบนเวทีบ้าง ก่อนจะบอกผ่านไมโครโฟน “หนูก็จะทำด้วย หนูจะออกล่าพร้อมกับสองคนนี้เอง”
“สา! พูดอะไรออกมาน่ะลูก? รู้ตัวหรือเปล่า?” แม่ของเธอโพล่งออกมาเสียงดัง แต่วรรณสาไม่ได้สนใจอีกต่อไปแล้ว เธอหันไปมองปฏิคมและพันธกร ก่อนจะจับมือกัน ไม่มีใครพูดอะไรเป็เวลาสิบวินาที ก่อนที่เอกราชจะถอนหายใจออกมา แล้วก็เดินขึ้นไปบ้าง ทำเอาพ่อของเขามองเขาทันที
“บ้าดีนี่” เอกราชขึ้นมาบนเวทีด้วยและกล่าวกับพันธกร ปฏิคมและวรรณสา “แต่อย่างนี้แหละ พี่ชอบ”
“ไอ้เอก!” กรพลที่เห็นเพื่อนเดินขึ้นไปบนเวที เขาก็ออกเดินตามไปด้วย โดยไม่สนใจเสียงห้ามของพ่อและแม่ แล้วกรพลก็ขึ้นไปยืนอยู่บนเวทีด้วยกับพวกพันธกร ทวินนาที่เห็นดังนั้น ก็ออกไปจากแถวบ้างและขึ้นไปยืนบนเวที โดยไม่สนใจเสียงของพ่อและแม่
“เอาล่ะ จะมีใครอีกไหม?” ผู้นำอาณาเขตเริ่มจะโล่งใจขึ้นมาแล้ว เมื่อมีผู้อาสาเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วทรัพย์สินก็ตัดสินใจเดินออกจากแถวไปบ้าง ปราชญาเห็นเขาเดินออกไปจึงเรียกและวิ่งตามไปขึ้นไปบนเวทีด้วย พุทธาที่เห็นทรัพย์สินเดินขึ้นไปบนเวทีด้วย เธอก็ตัดสินใจเดินตามไปด้วย
“พี่พุท” ชัยวัฒน์เห็นพุทธาที่เดินออกไปแล้ว เขาก็คิดอะไรบางอย่างชั่วครู่ว่าจะตามไปดีหรือไม่? ทันใดนั้น ธัญญาก็เป็ฝ่ายเดินตามทรัพย์สินกับปราชญาไป ชัยวัฒน์เห็นดังนั้น เขาก็รวบรวมความกล้าและวิ่งออกไปด้วย มีพวกเด็กๆ ชั้นม.ปลายทั้งนั้นที่อยู่บนเวที
ฝ่ายภัทรที่ยืนข้างชัชชัย เขาก็ทำท่าจะเดินออกไปด้วย ชัชชัยถึงกับดึงแขนเขาเอาไว้ “แกจะบ้าเหรอ? ออกไปเท่ากับตายเชียวนะเว้ย!!”
“แต่ฉันก็อยากต่อสู้กับพวกมันมานานแล้ว พอมีโอกาส ฉันไม่พลาดหรอก” ภัทรบอกออกมาแค่นั้นก่อนจะเดินขึ้นไปบนเวทีเหมือนกัน ชัชชัยไม่รู้จะทำอย่างไร เขาเลยเดินออกไปบ้าง ท่ามกลางเสียงร้องของพ่อและแม่ของเขา แต่เขาไม่ได้สนใจอีกต่อไป เขาเดินตามเพื่อนไป แล้ววาสุกรีก็ถอนหายใจออกมา ก่อนจะเดินออกจากแถวและขึ้นไปบนเวทีบ้าง
“อ้าว? พี่วา พี่ก็เอาด้วยเหรอ?” ปฏิคมหันมาหาวาสุกรีที่เพิ่งเดินขึ้นมา วาสุกรีก็พยักหน้าก่อนจะบอก
“จะให้พี่ปล่อยน้องๆ ไปก็ไม่ได้หรอก” เขาบอก “เพราะงั้นพี่จะร่วมมือด้วย”
วนิดา เพื่อนสนิทของวรรณสา เห็นเธอยืนนิ่งบนเวทีแบบนั้น เธอก็ขอออกไปด้วย วิไรพรที่อยู่ในแถว จู่ๆ เธอก็เดินออกมาจากแถวด้วยแล้วก็ขึ้นไปบนเวทีเช่นกัน ฝ่ายโสรยา เธอมองปราชญาที่อยู่บนเวที แล้วเธอก็ตัดสินใจเดินออกจากแถวออกไป
“ยา จะไปไหนลูก!?” แม่ของเธอะโขึ้น แต่โสรยาไม่หันกลับมาอีกแล้ว เธอยอมขึ้นไปบนเวทีด้วย กมลเองก็ถอนหายใจออกมา ก่อนจะทำใจกล้าและขึ้นไปบนเวทีด้วย ฝ่ายอัมพร เธอไม่ยอมให้พ่อแม่ของเธอเป็อะไรแน่ เธอเลยเสียสละตัวเองออกไปด้วย และตรีภพก็ตัดสินใจออกไปเป็คนสุดท้าย เพื่อจะปกป้องแม่ของตัวเอง สรุปมีเด็กม.ปลายทั้งหมดยี่สิบคนที่ยืนบนเวที
“ดีมาก” ผู้นำอาณาเขตไม่คาดคิดว่าจะมีอาสาสมัครมากขนาดนี้ถึงยี่สิบคน แล้วเขาก็ถามชื่อแต่ละคน แต่ละคนก็บอกชื่อนามสกุลของตัวเองออกมาและบอกระดับชั้นที่ตัวเองเรียนอยู่ด้วย ขณะที่พวกพ่อแม่ของพวกเขาด้านล่างก็ต่างร้องกันเสียงดัง บอกให้พวกเขาลงมาจากเวที แต่ไม่มีใครทำสักคน
“ไม่จับมือกันไว้หน่อยล่ะ? ไหนๆ ก็จะต้องออกรบพร้อมกันอยู่แล้ว”
ผู้นำอาณาเขตกล่าวขึ้นมา เด็กม.ปลายทั้งยี่สิบคนหันมามองหน้ากันเอง ก่อนที่อัมพรจะถอนหายใจออกมา แล้วก็บอกเบาๆ “นี่ฉันคิดผิดหรือเปล่าวะ?”
แล้วทุกคนก็ทำความรู้จักกัน บางคนก็เป็เพื่อนสนิทกันอยู่แล้ว ไม่ก็รู้จักกันอยู่แล้ว แต่ฝ่ายครอบครัวของเด็กม.ปลายทั้งหมดนั้นก็ร้องออกมา และขอร้องอย่าให้ผู้นำเอาลูกของเขาออกไปนอกอาณาเขตเลย ผู้นำที่ได้ยินดังนั้นเลยตอกกลับ
“งั้นพวกคุณก็ออกไปรบแทนลูกของพวกคุณสิ”
ผู้นำพูดออกมาผ่านไมโครโฟน ทำเอาพ่อแม่ของเด็กแต่ละคนหุบปากเงียบไปเลยทันที แล้วผู้นำอาณาเขตก็เรียกเด็กๆ ม.ปลายทั้งยี่สิบคนให้เข้าไปในอาคาร
“ไอ้พัน แกคิดอะไรของแกวะ?” ปฏิคมถามเพื่อนขณะเดินอยู่บนทางเดิน “ทำไมถึงกล้าขนาดอยากสู้กับพวกเอไอได้ ก็แกบอกเองนี่ว่าไม่กล้า?”
“ฉันก็...” พันธกรเว้นระยะคำพูดนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ “แค้นพวกมันเหมือนกัน”
แล้วปฏิคมก็ไม่ได้ถามอะไรพันธกรอีก ฝ่ายอัมพรที่คิดว่าตัวเองตัดสินใจผิดพลาดแล้วที่เดินออกมา ก็ทำท่าจะเดินกลับออกไป แต่กลับถูกเ้าหน้าที่ประจำอาณาเขตขวางเอาไว้ เธอถึงกับแผดเสียงใส่
“ปล่อยฉันนะ! ฉันจะกลับบ้าน!!” อัมพรตะคอกใส่พวกเ้าหน้าที่ ทำเอาปฏิคมหันมา พอเห็นว่าเป็อัมพรนั่นเอง เขาก็ไม่แปลกใจเลยที่เธอทำท่าแบบนั้น เขาไม่รู้ว่าเธอคิดอย่างไรถึงขึ้นมาบนเวทีด้วย คนอย่างเธอไม่น่าจะช่วยเหลือใครได้
“ไม่ได้ครับ คุณถูกคัดเลือกแล้ว” ฝ่ายเ้าหน้าที่พยายามห้ามปรามอัมพร แต่เธอไม่ยอม เ้าหน้าที่เลยชักปืนออกมาขู่ ทำเอาอัมพรใ แต่จากความใก็แปรเปลี่ยนเป็ความโกรธแทน
“เอาสิ! ยิงเลย!!” อัมพรประกาศกร้าวขึ้นมา “ไอ้พวกฆาตกร!! ไอ้พวกเห็นแก่ตัว!!”
“มันจะเกินไปแล้วนะเว้ย!!!” เ้าหน้าที่ถึงกับโมโห เขาเอานิ้วสอดไกปืนเอาไว้ แต่อัมพรไม่ได้กลัวเลย เธอตอกกลับไป
“ใครกันแน่ที่เกินไป?” เธอว่า “พวกตัวเองก็มีอาวุธแต่ไม่ยอมออกไปสู้รบเอง พอไม่มีใครยอมก็บังคับ เนี่ยเหรอ? หัวหน้าผู้นำอาณาเขต? ทำงานกันแบบนี้เหรอ?”
ฝ่ายเ้าหน้าที่ถึงกับอึ้งไปเลย อัมพรพยายามจะฝ่าด่านพวกเขาไปอีก แต่เ้าหน้าที่คนหนึ่งเกือบจะลั่นไกออกไปแล้ว เขาตะคอกใส่อัมพร
“ก็บอกแล้วไงว่าคุณถูกคัดเลือกแล้ว! คุณขึ้นมายืนบนเวทีเอง!! จำไม่ได้เหรอ?” เ้าหน้าที่คนนั้นบอก อัมพรถึงกับนิ่งไป เป็ความจริง ตอนนั้น เธอเป็ห่วงพ่อและแม่เพราะกลัวจะถูกผู้นำฆ่าก็เลยรวบรวมความกล้าขึ้นมาบนเวที แต่ตอนนี้ ความกล้าทั้งหมดนั้นหายไปแล้ว
“โอ๊ย!!!” อัมพรแผดเสียงดังลั่นอย่างโมโหร้าย “ทำไมเป็แบบนี้วะ!?”
ปฏิคมส่ายหน้าออกมา ขณะที่เด็กม.ปลายคนอื่นๆ หันมามองอัมพรเป็ตาเดียว ฝ่ายโสรยาก็รู้สึกเช่นเดียวกับอัมพร เธอก็อยากจะถอนตัว แต่ก็รู้ดีว่ามันสายไปแล้ว เธอโทษใครไม่ได้ เพราะเธอตัดสินใจขึ้นมาบนเวทีเอง
ฝ่ายชัยวัฒน์ก็เกาะหลังเสื้อของทรัพย์สินเอาไว้โดยไม่ปล่อย ทำเอาทรัพย์สินที่ไม่รู้จักชัยวัฒน์ต้องถามออกมา “น้อง...ชัยวัฒน์ใช่ไหม? เป็อะไร?”
“ผมกลัว ผมอยากถอนตัว” ชัยวัฒน์พูดความจริงออกมา ทรัพย์สินก็ถอนหายใจ แล้วก็บอก
“มันสายไปแล้วล่ะ แล้วน้องอยากถอนตัวแล้วจะขึ้นมาบนเวทีทำไม?”
ชัยวัฒน์ไม่อยากบอกเลยว่าเขาตามพุทธามา เพราะเป็ห่วงพุทธา ฝ่ายพุทธาที่เห็นชัยวัฒน์ทำท่าตื่นกลัวแบบนั้น ก็สงสัยอย่างยิ่งว่าทำไมชัยวัฒน์ถึงขึ้นมาบนเวทีด้วย? ทั้งๆ ที่เขาอ่อนแอและขี้ขลาดขนาดนั้น พุทธาไม่รู้เลยว่าสาเหตุที่ชัยวัฒน์ขึ้นมาบนเวทีก็เพราะเธอเองนั่นแหละ
ฝ่ายอัมพรก็หยุดอาละวาดแล้ว แล้วเธอก็เดินออกไปพร้อมๆ กับทั้งสิบเก้าคน พวกเด็กม.ปลายทั้งหมดต่างถูกนำเข้าไปในห้องห้องหนึ่งซึ่งเหมือนห้องประชุม มีโต๊ะยาวและเก้าอี้อยู่มากมาย แต่ละคนเลือกที่นั่งของตัวเอง ปฏิคมเลือกที่นั่งใกล้ๆ กับพันธกร ส่วนวรรณสาก็นั่งใกล้ๆ พันธกรเหมือนกัน
330
![คัมภีร์ลับแห่งฉางอัน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668035_25341029.webp)
![ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731472287_74311082.webp)
![อัลฟ่าเถื่อน [omegaverse] พรีออเดอร์หนังสือถึง 2 พ.ค. 64](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618913655_95554513.webp)
