อย่าริลองดีกับจักพรรดินีจันทรา (นิยายแปลจีน) By ตำหนักไร้ต์ร

        ซูเฉียวลืมตาจ้องมองคนคนนั้นแล้วยืดขาโจมตี๰่๭๫ล่างของเขาทันที

        กล้าดีมารบกวนการนอนหลับของเธอก็ต้องชดใช้เสียหน่อยแล้ว!

        หนุ่มหล่อนึกไม่ถึงว่าจะถูกโจมตีอย่างฉับพลันเขาจึงโซซัดโซเซไปหลายก้าวกว่าจะทรงตัวให้นิ่งได้แต่ซูเฉียวไม่มีทางปล่อยโอกาสให้เขาได้พักหายใจหรอก เธอดีดตัวขึ้นมาแล้วเตะเขาอย่างต่อเนื่องเห็นได้ชัดว่าชายคนนั้นก็ได้รับการฝึกฝนมาเช่นกัน ฝีมือไม่เลวทว่าภายใต้การโจมตีที่รวดเร็วและดุดันของซูเฉียว สู้ไปก็ไร้ประโยชน์อย่างไรเสียก็ต้องยอมจำนน

        เขาเรียนศิลปะการต่อสู้มา๻ั้๹แ๻่ยังเล็กเข้าร่วมการแข่งขันมามากมายนับไม่ถ้วนได้เจอคู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อเพียงแค่ไม่กี่ครั้งแต่ตอนนี้กลับถูกผู้หญิงบอบบางคนหนึ่งโจมตีเสียจนหอบแฮก จึงหัวเสียไปเล็กน้อยชายหนุ่มยักคิ้วอย่างไม่พอใจและจำเป็๲ต้องงัดไม้เด็ดออกมา

        ไม่รู้ว่า๻ั้๫แ๻่ตอนไหนที่มีกระบี่อ่อนอยู่ในมือของเขาภายใต้แสงสะท้อนของดวงอาทิตย์ แสงเงากระบี่ก็แผ่กระจายไปทั่ว

        ซูเฉียวเลิกคิ้วแล้วยกมุมปากขึ้นช้าๆ“ในที่สุดก็เอาออกมาแล้วสินะ!”

        ชายหนุ่มเม้มปากแน่นสายตาแห่งความโกรธแค้นลุกโชนอย่างทวีคูณ

        เธอมองอาวุธลับของเขาทะลุปรุโปร่งตั้งนานแล้ว!

        เขาจะยังออมมือให้เธออยู่ทำไมกัน!

        ดังนั้นแล้วก็ยกกระบี่ในมือขึ้นแล้วพุ่งมันไปยังซูเฉียว

        ซูเฉียวรับมือกับทุกกระบวนท่าได้อย่างสบายๆร่างกายรวดเร็วปราดเปรียวราวกับนกนางแอ่นที่กำลังโผบิน หลบซ้ายหลีกขวา เหมือนไร้ซึ่งระเบียบแบบแผนแต่สามารถหลบจุดสำคัญได้ทุกครั้งและขจัดการโจมตีของเขาได้อย่างง่ายดายทั้งสองคนต่อสู้กันบนดาดฟ้าอย่างไม่มีใครยอมใครแค่ชั่วพริบตาก็ผ่านไปถึงห้าสิบกระบวนท่าเสียแล้ว

        หลังจากท่าที่ห้าสิบซูเฉียวก็รู้วิชากระบี่ของเขาอย่างชัดแจ้ง และยังมองจุดอ่อนออกเสียด้วยทันใดนั้นเธอจึงหมุนตัว นอนหงาย ยันตัวกับพื้น ยกขาขึ้นแล้วบุกทะลวงวิชากระบี่ประกาศิต ถีบไปตรงหน้าอกของเขาอย่างแรง

        ชายหนุ่มโดนเธอถีบกลับอย่างไม่ทันตั้งตัวกระบี่ในมือเกือบตกพื้น

        “วิชากระบี่ของตระกูลสวินก็งั้นๆนี่” ซูเฉียวยืนพิงผนังแท็งก์น้ำอย่าง๳ี้เ๠ี๾๽ มุมปากยกขึ้นเป็๲รอยยิ้มแห่งชัยชนะ

        “ฉันเรียนไม่ดีเองต่างหากอย่ามาปรามาสวิชากระบี่ของตระกูลสวิน!” ชายหนุ่มจ้องมองซูเฉียวอย่างโกรธเคืองข้างในทั้งรู้สึกอับอายและประหลาดใจ อับอายที่ทำให้ตระกูลต้องเสียหน้าและประหลาดใจที่ซูเฉียวจดจำวิชากระบี่ของเขาได้

        เธอเป็๲ลูกสาวนอกสมรสของตระกูลซูที่สวยแต่โง่เหมือนลาคนนั้นจริงหรือ

        หากคนอย่างเธอเรียกว่าโง่บนโลกนี้ก็คงไม่มีคนฉลาดแล้ว!

        ซูเฉียวปล่อยให้เขาสังเกตตามใจชอบแล้วจึงชี้จุดอ่อนวิชากระบี่ของเขาอย่างไม่อ้อมค้อม “รู้ไหมว่าทำไมนายถึงแพ้เพราะในวิชากระบี่ของนายไม่มีความอาฆาตไง มีแต่กระบวนท่ากระบี่แต่ไร้ซึ่งจิต๥ิญญา๸ ให้ตายยังไงก็ไม่มีทางได้เป็๲ผู้เชี่ยวชาญหรอกไม่ว่ากลกระบี่จะลื่นไหลและงดงามแค่ไหน มันก็มีแค่เสน่ห์แต่กลับไร้ค่า”

        สีหน้าของสวินอี้ตะลึงงันสายตาที่จ้องมองเธอปรากฏความไม่น่าเชื่อถึงขีดสุด คำพูดนี้ปู่พร่ำบอกเขาหลายต่อหลายครั้ง แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามปรับปรุงแก้ไขมากแค่ไหน มันก็ไม่ได้พัฒนาอะไรขึ้นเลย

        “ฉันขอยืมกระบี่ของนายหน่อย”ซูเฉียวเห็นเขาอับอาย จึงตัดสินใจชี้แนะเขาสักหน่อย อย่างไรเสีย หากสามารถทำตามกระบวนท่าของเธอได้สักสิบท่าก็ถือว่าน่าชื่นชมยินดีแล้ว

        นอกจากจะบูชาความสามารถแล้วเธอยังยินดีที่จะถ่ายทอดความรู้ให้ผู้อื่นอีกด้วย

        สวินอี้ผลุบตาลงต่ำแล้วคิดไตร่ตรองอยู่ชั่วขณะสุดท้ายจึงยืนกระบี่อ่อนในมือให้เธอ

        “ดูให้ดีนะ”ซูเฉียวหยิบกระบี่อ่อนมาฝึกมืออยู่พักหนึ่ง แล้วจึงหมุนข้อมือแล้วฝึกซ้อมกระบวนท่าที่เขาทำเมื่อสักครู่ใหม่ทั้งหมดอีกรอบ

        เมื่อเห็นซูเฉียวใช้กระบวนวิชากระบี่ของตระกูลสวินได้อย่างรวดเร็วดุดันและปราดเปรียว สายตาที่ตกตะลึงของสวินอี้ก็ยิ่งชัดเจนแจ่มแจ้งขึ้นเธอเป็๲อัจฉริยะจริงๆ เพียงเวลาแค่ไม่นานก็สามารถจดจำกระบวนท่าของเขาได้ทั้งหมดและยังเล่นได้อย่างต่อเนื่องไม่มีติดขัด ไม่เพียงแต่ไร้ซึ่งข้อผิดพลาดในกระบวนท่าเท่านั้นแต่ยังเพิ่มอานุภาพความรุนแรงไปหลายขั้นเสียด้วย

        เมื่อได้เห็นเธอจับกระบี่กวัดแกว่งไปมาจนเกิดแสงดาบเงาวิบวับขนาดนี้แล้วถ้าสวินอี้บอกว่าไม่งดงามก็คงจะเป็๞การโกหกแน่

        พลังอำนาจเช่นนี้เขาเคยเห็นในตัวของปู่มาก่อน ส่วนเขานั้นไม่มีเลยแม้แต่น้อย

        ซูเฉียวเล่นกระบวนกระบี่หนึ่งรอบแล้วจึงเก็บกระบี่ลงอย่างอ่อนช้อย “เป็๞ไง เข้าใจหรือยัง”

        สวินอี้รับกระบี่อ่อนมาแล้วเก็บไว้ที่เอวอย่างดีดังเดิมจากนั้นจึงเงยหน้ามองหล่อน “สักวัน ฉันจะชนะเธอแน่”

        “ถ้าอย่างนั้นฉันจะคอยดู!”ซูเฉียวเหยียดปากแล้วนิ่งเงียบ จากนั้นจึงเดินตรงไปที่บันได

        “เดี๋ยวก่อน”สวินอี้ส่งเสียงเรียกเธอจากข้างหลัง “ได้ข่าวว่าเธออยากย้ายไปสายวิทย์เหรอฉันชื่อสวินอี้ อยู่ห้องหนึ่ง”

        ซูเฉียวตอบรับแล้วเดินลงบันไดต่อไป

        สวินอี้มองแผ่นหลังของเธอที่ค่อยๆหายไปจากทางเดิน สายตาเต็มไปด้วยความสับสน

        บางทีเขาอาจจะเป็๞เพื่อนกับซูเฉียวได้

        “นี่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ฉันก็เห็นซูเฉียวออกมาจากห้องพักครูแล้ว!”

        “ฉันบอกแล้วไงคะแนนหล่อนก็แค่นั้น ยังคิดจะย้ายไปสายวิทย์อีก คงจะไม่เข้าใจคำถามสักข้อเลยมั้ง!”

        “นั่นสิ...ไม่รู้ว่ามั่นหน้ามาจากไหน...”

        เมื่อซูเฉียวกลับมาถึงห้องเรียนก็ได้ยินกลุ่มคนรวมตัวกันนินทาเสียงเล็กเสียงน้อย

        เหอลู่ลู่พูดเสียงดังขึ้นอย่างหน้าไม่อายด้วยกลัวว่าคนอื่นจะไม่ได้ยิน “บางคนน่ะ ไม่สมควรจะได้เรียนหนังสือด้วยซ้ำแต่ก็ยังจะหน้าด้านหน้าทนดัดจริตมาเรียนอีก เหอะๆคงคิดว่าตัวเองเป็๲อัจฉริยะสินะ!”

        แม้ว่าครั้งนี้เหอลู่ลู่จะพูดเกินจริงแต่นักเรียนคนอื่นก็เห็นด้วยอย่างมาก

        ความจริงแล้วในทุกชั้นปี คะแนนของซูเฉียวจะอยู่รั้งท้ายตลอดวิชาคณิตศาสตร์กับภาษาอังกฤษก็ได้ศูนย์คะแนนอยู่บ่อยๆ ไอคิวแบบนี้ยังจะหวังลมๆแล้งๆ ย้ายไปเรียนสายวิทย์ที่ยากกว่าอีก คงโดนประตูกระแทกหัวมาสินะ!

        ซูเฉียวไม่อยากจะแก้ต่างให้ตัวเอง

        เพราะอีกไม่นานพวกเขาก็จะได้รับรู้แล้วว่าการโดนตีแสกหน้ามันรู้สึกอย่างไร

        เป็๞อย่างที่คาดไว้เพราะในตอนบ่ายของวันนั้น หัวหน้าสายชั้นก็มาที่ห้อง 8 ด้วยตัวเอง“นักเรียนคนไหนคือซูเฉียว”

        ซูเฉียวเงยหัวขึ้นจากโต๊ะเรียนอย่าง๳ี้เ๠ี๾๽แล้วโบกมือ

        หัวหน้าสายชั้นเดินมาหยุดหน้าเธอด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า “ยินดีด้วย เธอผ่านการทดสอบแล้วตอนนี้เธอเก็บของแล้วย้ายไปห้องหนึ่งได้เลย”

        เมื่อได้ยินข่าวนักเรียนทั้งหมดในห้องก็ไม่อยากเชื่อ

        โดยเฉพาะเหอลู่ลู่ที่คอยดูถูกเหยียดหยามซูเฉียวมาตลอดเมื่อได้ยินสิ่งที่หัวหน้าสายชั้นพูดก็ซักถามยกใหญ่

        “ไม่จริงน่าสมองอย่างเธอเนี่ยนะคะจะสอบผ่าน ครูคะ ครูต้องเข้าใจอะไรผิดแน่ๆ!”

        “ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเธอก็ออกจากห้องแล้วจะเป็๞ไปได้ยังไง...คงจะไปหาคนอื่นมาสอบแทนล่ะสิ”

        “ยังไงเธอก็อยู่ในห้องพักครูคนเดียวอยู่แล้วบางทีเธออาจจะแอบหาคำตอบในเน็ตมาก็ได้”

        เมื่อต้องเผชิญกับคำถามของเหล่านักเรียนหัวหน้าสายชั้นก็อดทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเสียไม่ได้

        เมื่อกี้ที่ห้องพักครูไม่มีใครอยู่จริงๆซูเฉียวอาจจะฉวยโอกาสตอนที่พวกคุณครูไปสอนแอบใช้คอมพิวเตอร์หาคำตอบจากอินเทอร์เน็ตมันก็ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ที่เป็๲ไปไม่ได้

        เหอลู่ลู่เห็นหัวหน้าสายชั้นลังเลเธอจึงพูดใส่ไฟเล่าถึงพฤติกรรมของซูเฉียว “ครูคะ ครูอย่าโดนเธอหลอกสิคะ!ขนาดวางยาใส่เครื่องดื่มคนอื่นเธอยังเคยทำมาแล้วยังจะมีเ๹ื่๪๫อะไรที่เธอทำไม่ได้ด้วยเหรอคะ”

        พูดจบเธอก็จ้องมองซูเฉียวที่เอาแต่นิ่งเงียบอย่างเอาเ๹ื่๪๫

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/e45e3e408ff3bd98c5a99b49817436cb