ตอนที่ 19 คู่ค้าธรรมดา (2)
ในห้องที่ไม่จัดว่าใหญ่มีเก้าอี้วางอยู่ตัวหนึ่ง ป้าอู๋ร่างอ้วนท้วนถูกจับมัดไว้กับเก้าอี้ ทั้งแขนและขาถูกตรึงแน่น ขยับตัวไม่ได้
ในปากของเธอถูกอุดไว้ด้วยผ้าสีดำ ดวงตาถูกปิดไว้ด้วยผ้าปิดตา พอได้ยินเสียงคนเข้ามา ก็รีบส่งเสียงอื้ออึงพลางออกแรงกระเสือกกระสน
เผยเย่ว์ชิงเดินไปข้างหน้า ดึงผ้าปิดตาและผ้าอุดปากทิ้งไป สบดวงตาคู่เล็กที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของอีกฝ่าย
เมื่อป้าอู๋เห็นเธอก็ตกตะลึง ปากสั่นเครือส่งเสียงออกมา “คุณ คุณหนูใหญ่...”
“ติดอ่างอะไร” เผยเย่ว์ชิงมองเธอด้วยใบหน้ากึ่งยิ้มกึ่งเฉย
“คุณหนูใหญ่ คุณปล่อยฉันไปเถอะ...ฮือๆ ที่บ้านฉันยังมีสามีขาพิการที่ยังต้องดูแลอยู่นะคะ เขาจะขาดฉันไปไม่ได้ คุณหนูใหญ่มีอำนาจมาก ปล่อยฉันไปเถอะ...ช่วยคนก็เหมือนสร้างเจดีย์เจ็ดชั้นเชียวนะคะ...”
ป้าอู๋ใในท่าทางแบบนี้ของเธอแล้วส่งเสียงร้องไห้ทันที ทันใดนั้นทั้งห้องก็ก้องไปด้วยเสียงคร่ำครวญแหบแห้ง
“หืม สร้างเจดีย์เจ็ดชั้นเหรอ” เผยเย่ว์ชิงเลิกคิ้ว มุมปากเหยียดยิ้มหยัน
ป้าอู๋พยักหน้าอย่างต่อเนื่อง “ใช่ค่ะ ใช่เลย คุณหนูใหญ่คะ ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะนะคะ ที่ทำร้ายคุณหนูไปเป็เื่ที่ไม่ถูกต้อง แต่ฉันก็ส่งคุณกลับไปพักผ่อนที่ห้องแล้ว อีกอย่าง ยังบอกให้คุณชายอวี๋ไปดูแลคุณหนูด้วยนะคะ...”
“เธอมั่นใจว่าส่งฉันกลับไปพักผ่อนเหรอ งั้นกลอนล็อกนั่นคืออะไร แล้วที่ฉันถูกวางยาเป็เพราะอะไรล่ะ ป้าอู๋ ตระกูลเผยดีต่อเธอไม่น้อย ฉันก็ไม่เคยทำร้ายเธอสักครั้ง คิดไม่ถึงว่าเธอจะเป็ฝ่ายลงมือก่อน”
เผยเย่ว์ชิงโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอ สีหน้าเฉยเมยน่าหวาดผวา คำพูดคำจาแต่ละคำบีบคั้นให้เหงื่อเย็นๆ ของป้าอู๋ผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน แม้กระทั่งน้ำตาก็ไหลออกมาได้ครึ่งทางก็เค้นออกมาไม่ได้อีก
“ฮือๆ...คุณหนูใหญ่ คุณหนูไว้ชีวิตฉันเถอะ ไว้ชีวิตฉันเถอะนะคะ ฉันไม่รู้เื่อะไรทั้งนั้น ฉันไม่รู้อะไรเลยจริงๆ ฉันเพียงแต่เห็นว่าคุณหนูสลบไปแล้ว เลยประคองคุณขึ้นไปพัก คิดไม่ถึงว่าจะทำให้คุณหัวกระแทกเข้า พอฉันเห็นเืไหลขนาดนั้นแล้วก็นึกกลัวถึงได้ส่งคุณกลับห้องไป แล้วให้คุณชายอวี๋ไปดูแล ฉันไม่ได้อยากจะทำอะไรไม่ดีต่อคุณหนูเลยนะคะ”
หากไม่ได้ถูกมัดไว้กับเก้าอี้ เวลานี้ป้าอู๋คงจะคุกเข่าให้เธอไปแล้ว เธอทำงานที่บ้านตระกูลอู๋มาสิบปี ไม่เคยเห็นท่าทางน่ากลัวแบบนี้เลยสักครั้ง โดยเฉพาะดวงตาที่เหมือนสัตว์ร้ายจ้องเหยื่อราวกับว่าจะแล่เนื้อเถือหนังกลืนลงไปอย่างไรอย่างนั้น...
“อือ เอาอย่างนี้แล้วกัน ฉันไม่ได้พกอะไรติดตัวมาเลย มีแต่มีดพกป้องกันตัวเล่มหนึ่ง...” เผยเย่ว์ชิงเอ่ยปาก ถลกกระโปรงขึ้นแล้วคว้ามีดพกที่ผูกติดกับต้นขาออกมาถือไว้ตรงหน้าป้าอู๋
“ฉันไม่ทำให้เธอลำบากหรอก พวกเรามาเล่นเกมกัน ฉันถามเธอตอบ ถ้าทำได้ดี ฉันจะลองคิดดูว่าจะปล่อยเธอไปดีไหม”
ป้าอู๋ใกับมีดพกที่สะท้อนแสงเสียดดวงตาจนพูดไม่เป็คำ ใบหน้าซีดเผือด
“เกมเริ่มแล้วน้า” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายครองสติได้ไม่มั่น เผยเย่ว์ชิงก็ออกปากเตือนด้วยความหวังดี ก่อนแววตาจะเยียบเย็นอย่างฉับพลัน เอ่ยเสียงเบาๆ ว่า “ในคืนงานเลี้ยง เผยหลานชูสั่งให้เธอทำอะไรฉัน”
“เปล่านะคะ คุณหนูรองไม่เคยสั่งฉันทำเื่อะไรทั้งนั้น...โอ๊ย!” ป้าอู๋ยังพูดไม่ทันจบ มีดพกในมือเผยเย่ว์ชิงก็สะบัด ผมที่มัดไว้ตรงท้ายทอยถูกตัดขาด
ทั้งยังไม่ปล่อยให้ได้หายใจ มีดพกเย็นเฉียบก็แนบไปบนหน้าของเธอ ขอเพียงขยับสักนิด ใบมีดก็จะฝากาแไว้บนหน้าของป้าอู๋
“ฉันไม่มีความอดทนหรอกนะ แล้วก็ไม่ใช่คนดีอะไรด้วย เธอกล้าทำร้ายฉัน ฉันก็จะสนองคืนให้เธอเป็ทวีคูณ ป้าอู๋ พูดดีๆ ทำดีๆ ละ” เผยเย่ว์ชิงเอาใบมีดทาบไปกับหน้าของเธอสองสามครั้ง ก่อนจะดึงปลายนิ้วกลับ มีดพกหลุดมือ ดูท่าคงแทงเข้าต้นขาอีกฝ่ายอย่างจัง!
ป้าอู๋สูดลมหายใจด้วยความกลัว ขาสั่นราวกับกระชอนร่อนแป้ง ชั่วขณะเส้นยาแดงผ่าแปด มีดพกก็ถูกเผยเย่ว์ชิงคว้าไว้ได้ แต่ก็ยังกรีดถูกกระโปรงจนเผยให้เห็นผิวเหลืองหยาบกร้าน
“ฉัน...ฉัน...” ป้าอู๋ใจนน้ำมูกน้ำตาไหล ผมสั้นอันยุ่งเหยิงดูเข้ากับใบหน้ากลมๆ ไม่น้อย สภาพกระเซอะกระเซิงในตอนนี้น่าพอใจเป็อย่างมาก
“มา ค่อยๆ ว่ามา ในคืนงานเลี้ยงนั่นเผยหลานชูเสนออะไรให้เธอ แล้ว้าให้เธอทำอะไรฉัน”
เผยเย่ว์ชิงขยับเท้าเดินอ้อมไปยังด้านหลังของหญิงร่างท้วม ระหว่างมองตามการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย คมมีดก็ไล้จากหัวไหล่ไปถึงท้ายทอย
ป้าอู๋ััถึงความคมของมีดพกผ่านเนื้อผ้าบางๆ ได้อย่างแจ่มชัด และในตอนนั้นเองที่มันไล้ผ่านไปตามแนวกระดูกสันหลังของเธอ...
**ั้แ่ตอนที่ 20 เป็ต้นไปติดตามต่อได้ที่ https://www.readawrite.com/a/239f3a2be3124680b5f0a1f4bb3f35d5
4K
![[จบ] หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1668655951_42760469.webp)
