ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        หลิวเฉิงไฉใช่คนโง่เสียเมื่อไหร่ เขาฟังออกว่าโจวเจียฮุ่ยกำลังปฏิเสธเขาอย่างนุ่มนวล

        เขาไม่คาดคิดว่าพอหูหลันเยวี่ยโผล่มา โจวเจียฮุ่ยจะเปลี่ยนใจทันทีเช่นนี้

        ทั้งๆ ที่พ่อแม่กับพี่ชายของโจวเจียฮุ่ยจะคัดค้านอย่างรุนแรงเพียงใด เธอก็ยังไม่ยอมเชื่อฟัง

        จะให้เขาเดินจากไปง่ายๆ แบบนี้ หลิวเฉิงไฉย่อมไม่ยอม

        "ฮุ่ยฮุ่ย เธอโกรธที่ฉันซื้อลูกอมกระต่ายขาวให้เธอแค่ครึ่งกล่องเหรอ?" หลิวเฉิงไฉยังคงพยายามรั้งโจวเจียฮุ่ยไว้ "ฉันรับประกันว่าต่อไปจะไม่ซื้อลูกอมครึ่งกล่องให้เธออีกแล้ว จะให้เงินเดือนทั้งหมดกับเธอ ซื้อของอร่อยๆ ให้เธอ ซื้อครีมบำรุงผิวให้เธอ แล้วก็พาเธอไปดูหนังด้วย ใช่แล้ว ฮุ่ยฮุ่ย ฉันจะพาเธอไปดื่มกาแฟ เธอคงไม่เคยดื่มใช่ไหม? ช่วงนี้พวกผู้หญิงในเมืองเขานิยมดื่มกัน"

        ท่าทีและคำพูดของหลิวเฉิงไฉช่างมีเสน่ห์ดึงดูดใจต่อสาวน้อยที่ไม่เคยพบเห็นโลกภายนอก

        หูหลันเยวี่ยเหลือบมองหลิวเฉิงไฉด้วยสายตาเย็นชา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "โอ๊ย นายรู้จักแต่ชื่อกาแฟใช่ไหม? งั้นรู้ด้วยไหมว่าคำว่ากาแฟเขียนยังไง? รู้ไหมว่าก่อนจะเอาไปต้ม กาแฟมันมีหน้าตาเป็นยังไงน่ะ?"

        "ฉัน..." หลิวเฉิงไฉอ้าปากค้าง แต่ไม่รู้จะพูดอะไร

        เขาอ้าปากกว้างจนแทบจะยัดลูกปิงปองเข้าไปได้พร้อมกันสองลูก

        หลังจากตอกกลับหลิวเฉิงไฉแล้ว หูหลันเยวี่ยก็เปลี่ยนน้ำเสียงให้กลับมาอ่อนโยนอีกครั้ง "พี่เจียฮุ่ย คราวนี้หนูเอากาแฟจากในเมืองมาหลายซอง เดี๋ยววันหลังจะต้มให้พี่ดื่มนะ แล้วก็มีช็อกโกแลตที่คนต่างชาติกินด้วย ที่มณฑลก็ไม่มีขายหรอก"

        "พี่เฉิงไฉ รีบกลับไปเถอะ ฉันกับเยวี่ยเยวี่ยต้องขายเสื้อผ้าแล้ว" โจวเจียฮุ่ยเอียงความรู้สึกไปทางหูหลันเยวี่ยอีกครั้ง

        ไม่ใช่ว่าโจวเจียฮุ่ยเข้าข้างเพราะหูหลันเยวี่ยสามารถหาของอร่อยๆ มาให้เธอได้มากกว่า แต่เป็นเพราะเธอรู้ว่าถ้าเธอยังดึงดันที่จะคบกับหลิวเฉิงไฉต่อไป จะทำให้พ่อแม่และพี่ชายผิดหวัง และทำให้ลูกพี่ลูกน้องที่ช่วยให้เธอมาดิ้นรนในเมืองต้องผิดหวังด้วย

        หลังจากมาเปิดร้านขายเสื้อผ้าเล็กๆ ในตัวอำเภอ โจวเจียฮุ่ยก็ได้สัมผัสถึงความรู้สึกของการมีตัวตนที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

        เธอมีความสุขกับการตรวจนับรายได้รวมจากการขายของในแต่ละวันก่อนปิดร้าน

        เธอชอบนับเงิน เงินสีสันสดใสที่พลิกไปพลิกมาในมือ ทำให้โจวเจียฮุ่ยรู้สึกมั่นคงและมีความสุข

        หลังจากได้ลิ้มรสความสุขจากการหาเงินได้แล้ว โจวเจียฮุ่ยก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องรักใคร่เหมือนเมื่อก่อน

        ถึงแม้ว่าเธอยังมีความรู้สึกดีๆ ให้หลิวเฉิงไฉอยู่ แต่เมื่อคิดให้รอบคอบ การตัดใจจากคนที่ตัวเองรักอย่างสิ้นเชิง ก็ดูไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรนัก

        หลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว โจวเจียฮุ่ยก็ตัดสินใจที่จะสละทิ้งคนที่เธอชอบมานาน

        "ฮุ่ยฮุ่ย เธอจะไม่คบกับฉันแล้วจริงๆ เหรอ?" หลิวเฉิงไฉมองโจวเจียฮุ่ยด้วยสายตาเศร้าสร้อย แต่โจวเจียฮุ่ยไม่ได้มองเขาเลย

        น้ำเสียงของผู้ชายฟังดูน่าสงสาร ทำให้ใจของโจวเจียฮุ่ยอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว

        หูหลันเยวี่ยเห็นว่าโจวเจียฮุ่ยเริ่มลังเลแล้ว "หลิวเฉิงไฉ พี่สาวฉันเคยคบกับนายตอนไหน? แค่เพราะเธอกินของที่นายซื้อให้ไม่กี่ครั้ง นายก็คิดว่าเธอคบกับนายแล้วเหรอ?"

        "พี่สาว ตอนนี้พี่ก็มีเงินในกระเป๋าแล้ว เอาเงินที่กินของคนอื่นไปคืนเขาซะ จะได้ไม่ต้องให้ใครมาคอยบงการพี่" น้ำเสียงของหูหลันเยวี่ยที่มีต่อโจวเจียฮุ่ยไม่นุ่มนวลเหมือนเมื่อครู่

        โจวเจียฮุ่ยลังเลเล็กน้อย แล้วหยิบธนบัตรสิบหยวนออกมาส่งให้หลิวเฉิงไฉ "พี่เฉิงไฉ พี่รับไว้เถอะนะ ถ้าไม่พอบอกได้เลย"

        โจวเจียฮุ่ยแน่ใจว่าเงินที่หลิวเฉิงไฉใช้จ่ายให้เธอไม่เกินสิบหยวนแน่นอน

        หลิวเฉิงไฉไม่ยอมรับสิบหยวนจากโจวเจียฮุ่ย เขาเองก็รู้ดีว่าตอนนี้ถ้ายังดึงดันต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์อะไร ดังนั้นจึงตัดสินใจเดินออกไปแทน

        ก่อนไปหลิวเฉิงไฉไม่ลืมที่จะมองโจวเจียฮุ่ยอย่างลึกซึ้ง แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ ความขุ่นเคือง และความเศร้าสร้อย

        หลังจากได้พบกับหลิวเฉิงไฉในครั้งนี้ หูหลันเยวี่ยก็ดูเหมือนจะเข้าใจว่าทำไมในชาติก่อนโจวเจียฮุ่ยถึงสามารถสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อหนีตามเขาไปได้

        ผู้ชายคนนี้มีทักษะในการจีบผู้หญิงจริงๆ

        หูหลันเยวี่ยรู้สึกว่าเมื่อเปรียบเทียบสามีในชาติก่อน กับหลิวเฉิงไฉแล้ว สวีคังยังด้อยกว่าหลายขุม

        ถ้าหลิวเฉิงไฉไม่ใช่คนหนีงาน แต่เป็นผู้บริหารโรงงานเล็กๆ ที่มีหน้ามีตา ทักษะและลูกเล่นในการตามจีบของเขาจะต้องมีมากกว่านี้แน่นอน

        คุณต้องยอมรับว่าผู้ชายบางคนเกิดมาเพื่อล่าแต้ม

        หลังจากหลิวเฉิงไฉไปแล้ว หูหลันเยวี่ยก็หยิบขนมที่ซื้อมาฝากโจวเจียฮุ่ยออกมาจากกระเป๋า

        "พี่สาว อันนี้คือช็อกโกแลต เป็นของดีที่ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้นะ" หูหลันเยวี่ยได้ช็อกโกแลตมาจากบ้านซูเพ่ยอวิ๋นสองห่อ

        เธอให้โจวเจียฮุ่ยห่อหนึ่ง ส่วนอีกห่อจะเอาไปให้ถิงถิงกินที่บ้าน

        เมื่อเห็นของอร่อยๆ ที่อยู่ตรงหน้า แถมหลายอย่างยังเป็นสิ่งที่ตัวเองไม่เคยเห็นมาก่อน โจวเจียฮุ่ยก็อดที่จะรู้สึกดีใจไม่ได้

        เธอหยิบช็อกโกแลตมากินชิ้นหนึ่งแล้วก็ลิ้มรสมัน "ขนมของพวกชาวต่างชาติไม่เหมือนขนมของบ้านเราจริงๆ ด้วย หวานก็หวาน แต่ก็มีรสขมเล็กน้อย"

        หูหลันเยวี่ยกล่าวว่า "ได้ยินมาว่าก่อนที่จะนำช็อกโกแลตมาแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป มันจะขมมาก"

        โจวเจียฮุ่ยหยิบช็อกโกแลตมากินอีกชิ้นหนึ่ง แล้วก็วางห่อลงอย่างเสียดาย "ฉันต้องเอากลับไปให้พ่อแม่ พี่ชาย แล้วก็พี่สะใภ้ลองชิม ให้พวกเขาได้เปิดหูเปิดตาบ้าง"

        ในขณะนั้นเองก็มีลูกค้าเข้ามาซื้อเสื้อผ้าในร้าน

        หูหลันเยวี่ยดูบัญชีรายรับรายจ่ายของร้านเสื้อผ้าในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา พบว่าใกล้จะถึงวันตรุษจีนแล้ว ธุรกิจของร้านเสื้อผ้าดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด

        หูหลันเยวี่ยคิดว่าอีกไม่กี่วันคงต้องไปรับสินค้าที่เมืองหลวงอีกครั้ง เพราะสินค้าคงคลังเหลือน้อยมาก แถมการให้แม่และถิงถิงตัดเย็บกันอยู่แค่สองคนก็เห็นได้ชัดว่าไม่เพียงพอ

        หูหลันเยวี่ยไม่ได้อยู่ที่ร้านนานนัก สักพักเธอก็ออกไป

        เมื่อออกจากร้านเสื้อผ้ามาแล้ว ก็รีบกลับบ้านทันที

        ไม่ได้เจอพ่อแม่กับน้องสาวทั้งสองคนแค่สามวัน หูหลันเยวี่ยรู้สึกคิดถึงมากเหลือเกิน

        เมื่อเธอเดินทางมาถึงหมู่บ้าน ก็โพล้เพล้แล้ว

        หูหลันเยวี่ยกับถิงถิงบังเอิญเจอกันที่ปากทางเข้าหมู่บ้านพอดี

        เมื่อพี่น้องทั้งสองได้เจอกัน พวกเขาก็สวมกอดกันก่อน แล้วหูหลันเยวี่ยจึงถามถิงถิงว่าจะไปไหน

        "พ่อให้หนูไปซื้อซี่โครงค่ะ" ถิงถิงยู่ปากเล็กน้อย "คุณย่าบอกว่าช่วงนี้ไม่สบายตัว กินอะไรก็ไม่ลง พ่อเห็นแล้วเป็นห่วง ก็เลยให้หนูไปซื้อซี่โครงมาตุ๋นให้คุณย่ากินน่ะ"

        พอได้ยินดังนั้น หูหลันเยวี่ยก็รู้สึกว่ามันแปลกๆ "คุณย่าป่วยเหรอ? ได้ไปหาหมอไหม?"

        ถิงถิงตอบ "บอกว่าไปหาแล้วค่ะ แต่ก็ไม่ได้บอกว่าเป็นอะไร แค่นอนอยู่เฉยๆ ดูท่าทางก็ซึมๆ ไม่มีแรง"

        "ป่วยมานานแค่ไหนแล้ว?" หูหลันเยวี่ยถามต่อ

        "เมื่อวานซืนตอนบ่ายก็บ่นว่าไม่สบายค่ะ อาสะใภ้สามเล่าว่า ช่วงสองสามวันนี้คุณย่าไม่ค่อยได้กินอะไรเลย" ถิงถิงตอบตามความเป็นจริง

        หูหลันเยวี่ยกลอกตาไปมา ใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็หันไปพูดกับน้องสาว "เธอไปซื้อเนื้อมาสักหนึ่งจินก่อนนะ พอกลับถึงบ้านก็บอกพ่อว่าซี่โครงขายหมดแล้ว"

        แม้จะยังไม่ได้เจอคุณย่า แต่หูหลันเยวี่ยก็เห็นภาพทันทีว่าอาการป่วยของอีกฝ่ายนั้นส่วนใหญ่แล้วเป็นการแกล้งทำ

        คุณย่าก็แค่อยากกินอะไรดีๆ บ้าง ก็เลยแกล้งทำเป็นไม่สบายเท่านั้น

        ทันใดนั้น หูหลันเยวี่ยก็เดินตรงไปที่บ้านอย่างรวดเร็ว

        พอมาถึงหน้าบ้าน เธอก็เจอกับอาสะใภ้สามที่เดินออกมาจากข้างใน